Przebudzenie, ale czy Mocy?

Futbolowy zimowy sen się kończy, Ekstraklasa budzi się już w piątek, w Warszawie przetestowano zasadę: zwalniają znaczy się będą przyjmować i odwrotnie! Trener Czerczesow otrzymał możliwość żeby figury na szachownicy poukładać wedle własnej koncepcji i strategii. Co z tego wyniknie?

Przyszłość, wyniki meczów będą odpowiedzią na to pytanie, możemy pozastanawiać  się jednak jakie są rokowania, jakim potencjałem piłkarskim wiosną będziemy dysponować, jakie systemy taktyczne mogłyby być najbardziej wydajne, optymalne, na co i na kogo zdecyduje się Stanisław Sałamowicz Czerczesow?

Jedno nie podlega dyskusji, cel  do osiągnięcia jest oczywisty... chociaż, czy na stulecie już  o „dublet” faktycznie należy się zabijać, a w przypadku  jego braku już rozliczać!? Wyjdę na minimalistę, ale jeżeli wzorem lat ubiegłych puchar miałby się nam czkawką odbić, uśpić czujność przede wszystkim samych piłkarzy, którzy po zdobyciu pucharu ponownie mogliby uwierzyć, że są tak wielcy na krajowym podwórku, że nikt im nie ośmieli się podskoczyć, to... niech może lepiej się potkną, nie puchar ale kubeł zimnej wody niech  ich ocuci, niech będą postawieni pod ścianą i ją gryzą, żeby mistrzostwo zdobyć!  Cóż, u wiosennego progu rozgrywek kibicowsko zadeklaruję, dla mnie liczy się tylko i wyłącznie tytuł ligowy. To jest  jedyny  cel  niepodlegający dyskusji, za to jego realizacji będę wymagał bezwzględnie.

Rado odszedł zimą i zimą nie powrócił, wiking Berg już tylko na liście płac, w drużynie nie ma również Kuciaka, Żyry, Furmana, a były kapitan Vrdoljak w rezerwach. Zespół pamiętany z rywalizacji  z Celtikiem, ale i kilka miesięcy później przegrywający mistrzowską konfrontację  z Lechem przeszedł do historii, jak się wydaje zgodnie z intencją i klubowych włodarzy i  jesienią zatrudnionego nowego trenera. Nową nadzieję w nową moc  mają tchnąć: poznański  uchodźca  Kasper Hamalainen, „starzy nowi” Ariel Borysiuk z Arturem Jędrzęjczykiem, młody, perspektywiczny Jarosław  Niezgoda, oraz bundesligowy Czech Adam Hlousek. Do lata, w imię zasady „kto Cupiałowi zabroni  zawiści względem Legii”, musi przeczekać  Radosław Cierzniak.

W praniu wyjdzie jak na takiej zamianie wyjdziemy. Pomijając kwestię „skrzydłowego” zda się, że klub zrealizował  personalne priorytety i zamierzenia, postawił głównie na sprawdzonych, dobrze sobie znanych graczy, klątwa „truskawkowego zaciągu” dzięki temu może zostanie przełamana, choć i pamięć o niej winna być przestrogą przed „hurrra optymizmem”.

Równie ważnym elementem świadczącym, że w klubie kładzie się dużą wagę na ‘stuletnią’ fetę, jest zatrzymanie w klubie i Dudy i przede wszystkim Nikolicia, tym razem doraźny finansowy zysk ustąpił miejsca potrzebie mobilizacji wszystkich sił  niezbędnych do odniesienia sukcesu w rywalizacji kończącej się z dniem 15 maja.

Subiektywnie wolałbym zatrzymać w klubie legionistę Furmana, aniżeli najemnika Vranjesa, ale to i tak, po pierwsze,  by nie oznaczało że dla Dominika znalazłoby się miejsce w pierwszej jedenastce, a po drugie gdyby latem trzeba było wykupić  Furmana z Tuluzy za 800 tys. € i Jędzę z Krasnodaru za 1,2 mln €, to na jednego z nich gdyby klasę wiosną potwierdzili zapewne można by się było skusić, ale na dwóch? Pozostaje Furmanowi  życzyć  szczęścia w Weronie i drapać się po głowie, czy  latem wyłożyć kasę za Jędzę?

Po klubowych personalnych roszadach, właściwie  mam tylko jedną  poważną wątpliwość i zastrzeżenie, obawiam  się regresu na konkretnej pozycji, pomiędzy słupkami bramkarskimi. Status Malarza wiosną będzie nie do podważenia, większy niż to było w przypadku Kuciaka, nawet kilka błędów pod rząd nie spowoduje, żeby pan Arkadiusz został zluzowany przez Kubę Szumskiego, oby ten „luz psychiczny” został pozytywnie wykorzystany i tym samym latem wybór pomiędzy Malarzem a Cierzniakiem był utrudniony. Do obu nie mam przekonania, ale też nie sądzę żeby na krajowych podwórkach to aż tak bardzo ważyło, choć  na puchary kogoś z większym potencjałem  mi brak. Na szczęście z jego oceną mogę się mylić, są zwolennicy doświadczonych goalkeeperów, a takim sceptykom jak ja, dwaj bramkarscy  rzemieślnicy, europejscy tułacze, mają coś do udowodnienia, oby skutecznego.

Tym sposobem możemy zmierzać do przeglądu pozostałej  kadry w zestawieniu z przypisanymi formacjami i pozycjami. Prawa obrona wydaje się być rezerwowana dla Jędzy starającego się dojść do formy reprezentacyjnej na Euro 2016. Bereś stanowi  godną alternatywę, podobnie Broź, w przypadku jakiegoś kataklizmu z kontuzjami  mogą przypomnieć sobie o grze na tej pozycji i Lewczuk i Rzeźnik, sytuacja komfortowa.  Na środku defensywy „zimowy duet”:  Rzeźniczak, Lewczuk i w ich „zastępstwie” Pazdan(!?) przez pryzmat jesieni  taka hierarchia wydaje się kibicowi mało zrozumiana, tym bardziej gdy pan Igor zawala w sparingu bramki. Adoptowani do gry na środku mogą być i Jędza i Hlousek, są do tego predestynowani.  Wystawianie w obronie  Vranjesa lub Kopczyńskiego już nie powinno Legii  grozić. Czerczesowowi  pozostaje patrzeć i wybierać i tłumaczyć dziennikarzom z kibicami dlaczego w tych wyborach ignoruje Pazdka? Po lewej Adam Hlousek najbardziej chyba wyczekiwany „pozycyjny transfer”, winien zluzować weterana Brzytwę, jakby co pozostaje jeszcze wszechstronny Łukasz Broź, któremu zrobiło się „grubo” i gorąco w walce o pierwszy skład obojętne z której strony boiska, ale broni składać nie powinien. Przynajmniej teoretycznie zapotrzebowanie na lewej flance zostało zrealizowane, teraz trzeba poczekać jak będzie wyglądała wiosenna praktyka.

Wśród defensywnych piłkarzy dysponujemy kadrowiczem Jodłowcem, który jako nieustępliwy ‘gladiator’ potrafi  przy tym dograć piłkę niczym Iniesta, pójść na przebój na miarę Patricka Vieiry, być kluczową postacią zespołu, oprócz niego Stojan Vranjes  być może jest najlepiej technicznie ofensywnie wyszkolonym piłkarzem z defensywnych pomocników na przestrzeni lat, tylko dlaczego z takim tandemem, o takim potencjale, jesienią  w wielu spotkaniach Legia przegrywała walkę o środek pola? Dla mnie to zagadka, której póki co Stanisław Sałamowicz nie rozwiązał. Wydawało się, że szuka odpowiedzi sprowadzając Ariela Borysiuka, a może promując w obronie Rzeźnika z Lewczukiem, dla Michała Pazdana przeznacza rolę wszędobylskiego, czyszczącego wymiatacza drugiej linii? Dla zespołu harowałby  Michał Kopczyński, może typ  piłkarza mało efektownego z piłką przy nodze, za to po jej stracie przez  zespół  efektywnego i przydatnego  w odbiorze  jest Legii  potrzebny? Na „ósemce” czyli  tego bardziej ofensywnie usposobionego mogą grać i Duda i Masłowski, a nawet Hamalainen, w destrukcji  z pewnością nie powinni być gorsi od Vranjesa, w potencjale ofensywnym mimo wszystko Słowak z Finem biją Bośniaka na głowę. Pytanie czy nie szkoda właśnie ich możliwości ofensywnych zaprzepaszczać ustawiając  tak głęboko i obarczając zadaniami defensywnymi?

Na skrzydłach, „struś pędziwiatr” czyli Kuchy King  z jego wadami, ale i zaletami, jak już niedawno na  c-L  wspomniałem dla dużej części kibiców „drewniak”, za to o dziwo z najlepiej ułożoną nogą do  wykonywania rzutów rożnych i wolnych, oraz przy tym „koń pociągowy” tyrający w asekuracji. Aktywnego Guilherme  szukającego gry,  znosi  przeważnie  do środka, ale niewykorzystywanie Brazylijczyka  z jego umiejętnością  gry 1 na 1, byłoby dla mnie grzechem ciężkim zaniechania. Tu wyliczanka z skrzydłowymi się kończy, w potrzebie  pozostaje „przebranżowienie” wchodzącego do drużyny Niezgody lub adaptacja nie imponującego dotąd szybkością Masłowskiego. Podobna „przypadłość” jak na wymagania bocznego pomocnika dotyczy Ondreja Dudy, skądinąd jednak usposobiony na  ‘gracza środkowego’ Bartosz Kapustka zrobił furorę właśnie ustawiany na flance, zatem „why not”?

Pozycja środkowego  pomocnika, czy też  piłkarza grającego za plecami najbardziej wysuniętego napadziora jawi się bólem głowy bogactwa. Według niektórych dziennikarzy z rywalizacji na maltańskich obozach zwycięsko wyszedł Prijović. Świadczyłyby o tym również miejsca w wyjściowych jedenastkach na sparingach, czy jednak Kasper Hamalainen został sprowadzony po to by usiąść na ławce rezerwowych? Co zrobić  z talentem Ondreja Dudy, który niewątpliwie posiada? Gdy na Słowaka spadło brzemię odpowiedzialności jako piłkarza ‘wiodącego’ nie podołał, zawodził, może teraz jednak gdy oczy będą przede wszystkim zwrócone na doświadczonego Hamalainena, przy nim jak onegdaj przy Rado, Ondrej ponownie odpali  i olśni, ku radości kibiców i satysfakcji skarbnika klubowego. W odwodzie pozostaje jeszcze piłkarz za 800 tys. €., tylko że na niego już chyba niewielu liczy. Zastanawiam się jednak czy ta sytuacja nie jest psychicznie korzystna dla Michała Masłowskiego. Pozbawiony presji, oczekiwań, być może wprawi  teraz  swoją dyspozycją w zdumienie? Pytanie, czy będzie miał ku temu  jednak  okazję i na jakiej pozycji  będzie mu szansa dana?

Wśród napastników wszystko jasne. Gdyby Nikolić powtórzył  jesień, zabrakłoby słów do pochwał i zachwytów. Mam swoją teorię, zgodnie z którą serbskiego Węgra sprzedałbym wówczas na pniu, zainkasował gotówkę i się cieszył, bo że równie skuteczny jak w Ekstraklasie będzie Nigooolić w eliminacjach do pucharów jakoś niespecjalnie wierzę. Zbyt rozpoznawalna by była legijna taktyka, a umiejętności wystarczające na ligę, ponownie mogłyby być za małe w pucharowych zagranicznych szrankach.  Jednak póki co, oby snajperska strzelba się nie zacięła! Prijović  sygnalizuje i formę i aspiracje do pierwszego składu, nie negując tego, wszak wybory Czerczesowa to potwierdzają, to jednak wyżej cenię i umiejętności i przydatność Hamalainena nawet na pozycji wysuniętego napastnika, gdyby taka konieczność zaistniała. Widziałbym w tym analogię do gry z Radoviciem na „szpicy” i przyznaję że taka wizja jest dla mnie frapująca. Chciałbym również żeby Jarosław Niezgoda w wiosennej Ekstraklasie otrzymał 10 lub 15 minutowe szanse zaistnienia, wykazania się, do wspomagania drużyny rezerw jeżeli już wybrałbym Sagana, natomiast boję się, że może być odwrotnie?  Oby  Leśny miał rację, że Niezgoda jest jednym z wygranych  zgrupowań i w osiemnastkach meczowych będzie uwzględniany.

Tyle przeglądu kadr. Pozostaje osoba trenera i pytanie, czy to jest człowiek na właściwym miejscu, który te „puzzle” poukłada w ładny obrazek w maju? Klubowi włodarze wierzą że tak, wszak w tym celu go zatrudnili, silna ręka i ciężka praca treningowa na obozach przygotowawczych też robi chyba pozytywne wrażenie na kibicach, nadzieja na ‘przebudzenie mocy’ istnieje.

We mnie są lekkie obawy, nie do końca Stanisław Sałamowicz mnie przekonuje, nie zawsze bieganie w natężeniu Forresta Gumpa przynosi w danym pożądanym  momencie wyniki. W przeszłości, za „starej szkoły” niekiedy, niektóre drużyny schodziły z gór po marszobiegach i z początkiem ligi były zajechane, człapały w jednostajnym wolnym tempie. Maciek Rybus zaręcza, że Czerczesow zna się na rzeczy, prowadzone przez siebie zespoły potrafi pod względem fizycznym przygotować, ale w ostateczności przekonamy się o tym dopiero teraz wiosną. Fakt, w sparingach wyglądało  przygotowanie fizyczne zachęcająco.

Mniej wiary pokładam w Stanisława Sałamowicza jako taktyka i stratega. Na razie pod tym względem jawi mi się bliżej Franciszka Smudy, aniżeli Guardioli lub Mourinho, ale może to tylko pozór, a przy tym  przywiązujący dużą wagę do „piłkarskich szachów” zarówno teoretyk Skorża jak i praktyk  Berg, po sukcesach, w ostateczności dawali tyłka. Obu ceniłem właśnie za pietyzm z jakim odnosili się do taktyki, która piłkarzy nie ograniczała, ale dawała możliwość wykorzystania potencjału, tyle tylko, że  obaj w kluczowych momentach  ostatecznie  jako szkoleniowcy zawodzili.

Obaj wymienieni trenerzy „rozchodzili” się z zespołem, mentalnie nie potrafili na niego wpłynąć, jak pod tym względem będzie radził sobie Czerczesow? Ma sporo „grzybów w barszczu”, pogodzić w szatni  wszystkie ambicje  nie będzie łatwo, o tego rodzaju trenerskich umiejętnościach przekonamy się dopiero w sytuacji  „zarządzania kryzysowego” im później tym lepie, żeby taki przypadek i taka weryfikacja nastąpiła. Oby nie dane nam było doświadczanie tego wiosną.
Zatem z nadzieją, ale nie bez obaw. Niech moc będzie z nami!

Terminarz Ekstraklasy
Runda zasadnicza:
22. kolejka - 14 lutego (Jagiellonia, d)
23. kolejka - 21 lutego (Zagłębie, w)
24. kolejka - 28 lutego (Ruch, d)
25. kolejka - 2 marca (Termalica, w)
26. kolejka - 5 marca (Górnik Z., d)
27. kolejka - 12 marca (Cracovia, w)
28. kolejka - 19 marca (Lech, w)
29. kolejka - 2 kwietnia (Lechia, d)
30. kolejka - 9 kwietnia (Pogoń, w)
Runda finałowa:
31. kolejka - 16 kwietnia
32. kolejka - 20 kwietnia
33. kolejka - 23 kwietnia
34. kolejka - 30 kwietnia
35. kolejka - 7 maja
36. kolejka - 11 maja
37. kolejka - 15 maja