Kolejna odsłona

Już w piątek czeka nas kolejne ważne wydarzenie na Łazienkowskiej. Nurtuje nie tylko odpowiedź na pytanie, czy Legia po serii trzech kolejnych remisów będzie w stanie uporać się z bardzo słabą w tym sezonie Wisłą. Uwagę przykuwa również sytuacja na trybunach, a nawet... poza trybunami.

Oczywiście najbardziej przejrzyste i najprostsze w ocenie są kwestie boiskowe. Po prostu musimy wygrać ten mecz i tyle.

Wisła to strzęp zespołu, indywidualiści poruszający się po boisku bez wyraźnego planu, bez konsekwencji, bez determinacji. Patrząc na tę drużynę z pozycji neutralnego obserwatora, absolutnie nie byłem zaskoczony tym, że Michał Probierz stracił pracę. Zastanawiałem się wręcz, na ile Probierz był w stanie faktycznie kontrolować zespół i czy w Wiśle nie nastąpił przypadkiem jakiś głębszy wewnętrzny problem w tak zwanej 'szatni'. Anonsowany jako nowy trener (tymczasowy, wzorem Moskala?) Tomasz Kulawik z pewnością zerwie z licznymi personalnymi eksperymentami  Probierza, wiślacy trochę odetchną, będą chcieli pokazać, że stać ich jeszcze w tym sezonie mimo wszystko na wiele, że są wśród nich zawodnicy o bardzo wysokich jak na polskie warunki umiejętnościach. W  piątek mogą być zdecydowanie bardziej niebezpieczni niż w ostatnich tygodniach.

Tyle że to nie powinno mieć dla nas większego znaczenia. Na Łazienkowskiej nie mamy prawa bać się żadnego polskiego zespołu, przed żadnym czuć lęku. Jakie znaczenie ma dla nas, czy na ławce Wisły siedzi w charakterze szkoleniowca ten czy ów przeciętny eks piłkarz, czy w składzie jest akurat futbolista Chrapek czy zawodnik Wilk. My musimy skupić się na tym, żeby dobrze zagrać swoją piłkę, żeby doskonalić własne schematy, szlifować zgranie  naszej drużyny. Trzeba nam większego zdecydowania, lepszej koncentracji niż w ostatnich tygodniach, trzeba wyeliminować błędy, które tak wyraźnie zaszkodziły nam w meczach z Górnikiem, Polonią i Zagłębiem. Do zwycięstwa w piątek to z pewnością spokojnie wystarczy. A że liga znów drobi w miejscu, znów wszyscy tracą punkty ze wszystkimi, gdyby tak udało nam się wyrwać z tego peletonu... Mamy obowiązek podjąć taką próbę. Po prostu.

Tak 'prosto' nie jest już za to na trybunach. Wątki pozaboiskowe dotyczące meczu z Wisłą są znacznie bardziej skomplikowane niż te czysto piłkarskie, a ja myślę o nich i piszę z naprawdę ciężkim serduchem.

Przede wszystkim denerwuje mnie wojenna atmosfera unosząca się nad relacjami na linii kibice (wnosząc po licznych dyskusjach, mocno podzieleni) - klub - wojewoda (ten ostatni wraz ze stołeczną policją). Każda ze stron ma tu coś na sumieniu, każda oskarża o jakieś przewiny pozostałe strony, wszyscy usiłują ugrać jak najwięcej dla siebie. Pojawia się napięcie, są złe emocje, górę biorą nerwy, wszystko zmierza w stronę polaryzacji środowisk, w stronę zwierania szeregów.

Nie ukrywam, do końca miałem nadzieję, że mimo fatalnych wydarzeń sprzed dwóch tygodni Jacek Kozłowski nie zamknie trybuny północnej, że wysłany zostanie czytelny sygnał, że w całym zamieszeniu rzeczywiście chodzi tylko i wyłącznie o wyeliminowanie ze stadionu konkretnych osób, które ewidentnie naruszają prawo i w realny sposób zagrażają stadionowemu bezpieczeństwu. Była to jednak, przyznaję, wiara naiwna. Machina w ruch została puszczona już znacznie wcześniej, teraz  przyspiesza,  w tym momencie ją wyhamować - to byłoby niesłychanie trudne. Brak reakcji na wydarzenia podczas meczu z Polonią byłby dla wojewody w tym momencie wizerunkowo bardzo ryzykowny, decyzja o otwarciu trybuny dla posiadaczy karnetów została zatem uznana za rozsądny kompromis.

W odpowiedzi tzw. grupy kibicowskie ogłosiły bojkot meczu z Wisłą. Również decyzja, można by rzec, czysto polityczna, bez wątpienia kalkulowana i przygotowana już wcześniej. Decyzja podjęta nie przez kibica jako człowieka zainteresowanego piłkarskim widowiskiem, klubem, który podobno wspiera, lecz przez kibica jako stronę konfliktu, jako grupę interesu dążącą do realizacji działań mających doprowadzić do trwałego uwzględnienia jej potrzeb.

Wreszcie klub. Klub, który moim zdaniem śmiało mógł pokusić się o słowo przekonującego wyjaśnienia na przykład względem sytuacji przed bramkami prowadzącymi na trybunę północną dwa tygodnie temu, który mógł już dawno rozważyć zmiany personalne w kręgach osób odpowiedzialnych za ochronę na stadionie Legii, choćby jako gest zrozumienia wobec obiekcji kibiców, wśród których nie tylko ci najbardziej zaangażowani kwestionują niektóre działania stadionowych służb. A jednak, jak widać, hasło "do niczego się nie przyznawaj" nie jest zastrzeżone tylko dla jednej strony konfliktu. Jak to na wojnie.

Tak, póki co  wszystko przebiega w ogólnej zgodzie ze scenariuszem, który można było rozrysować już kilka tygodni temu. Nigdy nie podobał mi się ten scenariusz.

Teraz, kolejny raz, najistotniejsze z mojego punktu widzenia jest to, co w tej skomplikowanej sytuacji zrobimy my, kibice.

Napiszę tylko tyle: niech przyjdzie na ten mecz kto chce na niego przyjść i niech dopinguje ten, kto chce dopingować. Czy to na trybunę północną, czy na którąkolwiek z pozostałych. Grupy kibicowskie nie mogą nikomu niczego narzucać wbrew jego woli i przekonaniom. Kto natomiast nie chce przychodzić, kto nie chce dopingować - niech tego nie robi i już. I niech zwolennicy każdego z powyższych rozwiązań potrafią się wzajemnie uszanować.