Jak było w Szczecinie

Mecz Legii w Szczecinie już za nami, skutkiem decyzji Komisji Ligi oraz Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie nie milkną natomiast echa kibicowskich wydarzeń związanych z 'meczem przyjaźni'. Wszystkim, których interesuje, jak wyjazd do Szczecina wyglądał 'od środka', prezentujemy relacje przygotowane przez naszego regularnego komentatora QD oraz czytelnika Włodka.

QD

Mecz w Szczecinie od początku miał być wyjątkowy i od dawna ja i wielu mi podobnych ostrzyliśmy sobie na niego zęby. Mimo niedogodnego terminu jakim był poniedziałek (choć ze względów komunikacyjnych nie było to takie złe rozwiązanie) wziąłem urlop w pracy i z grupką znajomych udaliśmy się w ponad 500 kilometrową podróż…

Na wyjazd planowaliśmy jechać busem, jednak przez drobne problemy organizacyjne w ostatniej chwili zdecydowaliśmy się na pociąg, przez co pojawiły się pewne kłopoty z biletami i policją, która przez jakiś czas nie chciała puścić pociągu ze stacji. Na szczęście zamieszanie nie trwało długo i przed północą  (z niedzieli na poniedziałek) opuściliśmy Warszawę, by rano być w Szczecinie. Oczywiście na stacji przywitała nas policja, ale obyło się bez żadnych incydentów. Osobiście odniosłem wrażenie niepewności obu stron, które za bardzo nie wiedziały, czego się spodziewać po tych drugich. Zmęczeni podróżą kibice byli zajęli się szukaniem przybyłych wcześniej znajomych i hoteli, w których mogliby odpocząć, więc spokojnie rozeszli się w różnych kierunkach, a policja szybko zrezygnowała z pilnowania poszczególnych większych grupek.

My postanowiliśmy udać się niemal od razu pod stadion, by kupić bilety. Niestety tutaj spotkał nas największy (a wręcz jedyny) zgrzyt wyjazdu – zachowanie w „kolejce”. Fakt, że nikt nie zadbał wcześniej o pilnowanie olbrzymiej ilości kibiców, którzy na raz zjawili się przed dwiema kasami udostępnionymi przez Pogoń, jednak my też okazaliśmy swój zerowy poziom samodyscypliny. Dwie osoby które na własną rękę próbowały opanować tłum to za mało i przed kasami panował straszny tłok i nerwowość. Na pchający się tłum z politowaniem patrzyli nasi Bracia, którzy w tym samym czasie czekali w swoich kolejkach-wężykach. Może warto byłoby podpatrzeć u Nich ten wynalazek?  Na szczęście już po godzinie udało się nam kupić bilety i mogliśmy pozwiedzać miasto. Po mieście widać, że się rozwija. Wygodna komunikacja miejska i tanie taksówki ułatwiły nam dotarcie do tych rejonów miasta które chcieliśmy zobaczyć.  Najbardziej zaskakujące było zachowanie miejscowych. Co chwilę byliśmy zaczepiani i witani przez przypadkowo mijanych ludzi. Znalezienie miejsc godnych uwagi nie stanowiło żadnego problemu, gdyż niektórzy specjalnie podchodzili i przypominali byśmy przypadkiem nie wyjechali bez uprzedniego zobaczenia Wału Chrobrego, czy jakiegoś „baru dwie ulice stąd” Nawet gdy trafiliśmy na stołówkę jednej z wyższych uczelni nikt się nie krzywił na grupkę „bandytów w szalikach” tylko traktował nas jak zwykłych klientów – ot takie niby normalne zachowanie, a jednak zaskakuje.

Równie „nienormalnie” normalnie było przy wejściu na stadion. Policja, która oczywiście stała niemal wszędzie dookoła stadionu, nie narzucała się nachalnie ze swoją obecnością, a po prostu pilnowała porządku. Nawet stojąc tuż przy kordonie uzbrojonych „białych kasków” nie miałem odczucia „zbliżającej się wojny” znanego mi z KAŻDEGO współczesnego meczu na Ł3 (włącznie z potyczkami z drużynami tak anonimowymi jak Gryf Wejherowo). Również na bramkach udało się ochronie bardzo dokładnie mnie przeszukać bez jakiś dziwnych zaczepek czy szarpania. Tu muszę jednak sprawiedliwie oddać, że bramki pokonałem ok. godziny przed meczem i bardzo mało ludzi próbowało wtedy wejść, dlatego powstrzymam się od chwalenia ochrony na bramkach (osoby wchodzące później podobno niżej oceniły prace tej części ochroniarzy). Pochwalę jednak inny aspekt bezpieczeństwa – pozostawienie swobody kibicom i reakcje służb bezpieczeństwa. Gdy jedna z osób zemdlała w młynie nawet nie wszyscy obecni na trybunach zdążyli zorientować się co się stało, a dwóch medyków już wchodziło na sektor - czasu reakcji przy podobnych zdarzeniach u nas to nawet nie ma co porównywać.

Na dopełnienie tego „meczu jak ze snu”, Legioniści wygrali takim wynikiem, jakim powinni kończyć większość spotkań w naszej lidze i choć rozżalili tym naszych gospodarzy, Ci do końca równo wspierali obie drużyny. Miejmy nadzieję, że jeszcze odbiją sobie tę porażkę na innych drużynach naszej ligi i pourywają punkty naszym przeciwnikom w walce o tytuł.

Po meczu, jak większość kibiców udaliśmy się do w podróż powrotną. Również tutaj czekała na nas pozytywna niespodzianka. Do pociągu którym mieliśmy wracać dostawiono aż sześć dodatkowych wagonów tylko dla kibiców. Nie wiem czyj był to pomysł, czy TLK, czy policji chcącej odizolować kibiców od „cywilnych podróżnych” i mieć łatwiej nas pilnować, ale w dobie dachu na narodowym taki przejaw przewidywania i reakcji na planowane zdarzenia, wart jest pierwszych stron gazet – naprawdę szczere brawa i podziękowania, bo dzięki temu mogliśmy wszyscy wracać w cywilizowanych warunkach. Może dużą rolę odegrało w tym hasło „mecz przyjaźni”, ale naprawdę bardzo bym chciał by „Portowcy” którzy przyjadą do Warszawy w kwietniu mogli mieć choć w połowie tak pozytywne odczucia.

Niestety, obawiam się, że na nadziejach się skończy.

WŁODEK

"Lecim na Szczecin, czyli relacja lekko kibolska"

Kretyński dzień meczu, astronomiczna jak na polskie warunki odległość, nocna mgła i dezaprobata rodziców nie mogły powstrzymać około 2100 kiboli Legii od podróży do Szczecina. Również w naszym wypadku po długotrwałych kombinacjach ostatecznie udaje się zebrać załogę chętną na prawdopodobnie ostatni mecz w tym roku (sezonie?) w prawdziwie mistrzowskiej atmosferze.

Wyruszamy o godzinie 4:00 w poniedziałek w sile 2 samochodów, przy mgle ograniczającej widoczność do około 100 metrów. Pierwsze schody zaczynają się już na Pradze Północ, skąd podejmowano jednego z członków wyprawy, we mgle szukający głównej bramy ZOO trafiają na… Dworzec Gdański. Chwile później rozdzielamy się na czerwonym świetle i nasze auto we mgle nie wiadomo jakim sposobem ląduje na ulicy Wawelskiej… Po sprawdzeniu kompasu obieramy azymut na autostradę. Surrealistyczna podróż we mgle  wśród ekranów dźwiękoszczelnych przez dwa województwa była urozmaicana tylko przez bramki z opłatami i znienacka pojawiające się nad głowami wiadukty i drogowskazy. Pod Poznaniem robi się nieco tłoczniej, ale koło godziny 7;30 opuszczamy autostradę, z której korzystanie kosztowało 52zł. Kolejne 100km do Gorzowa to jedna wielka budowa drogi S3 i pole do popisu lokalnych „stróży prawa”, którzy ustawiali się w niemal każdej miejscowości z suszarkami, często w towarzystwie fotoradarów. W samym Gorzowie podczas postoju napędzamy trochę strachu jakiemuś chłopakowi, który widocznie myślał, że legioniści połaszą się na jego wiszący pod lusterkiem zapach w kształcie herbu Lecha Ostatnie 100km to piękna droga szybkiego ruchu i około godziny 10;45 lądujemy na szczecińskim Prawobrzeżu. Przedarcie się przez miasto jest dosyć ciężkie za sprawą niezliczonej ilości rond, często mających po 5 czy 6 odgałęzień, ale rekompensują to widoki na port i zabytkową zabudowę z Trasy Zamkowej.

Parkujemy furę na ulicy Poniatowskiego w okolicy stadionu Pogoni i po 200 metrach natykamy się na pierwszych tego dnia kibiców Legii okupujących bar o swojskiej nazwie Mekong. Mijani Portowcy pozdrawiają nas, a Legioniści pytają czy w kierunku, z którego nadchodzimy jest jakieś dobre jedzenie Pod stadionem meldujemy się o 11:30, 2 punkty wyrabiania kart kibica powodują kolejki na oko 3-4 godzinne, ale wiemy, że na kasach przeznaczonych dla kibiców Legii można wbić bilet na legijne karty kibica. Tu kolejka nie wydaje się być tak duża, ale skala patologii napotkana w środku mogła przerażać największych patologów. Walające się i potłuczone butelki, wczorajsi dżentelmeni ściśnięci jak śledzie w beczce i pijany sobowtór Marcina Mięciela grożący komuś litrową flaszką Sobieskiego Po dwóch godzinach oczekiwania, posileni w międzyczasie dobrym szczecińskim Bosmanem dochodzimy od kas, gdzie przesympatyczne panie maszynowo wklepują dane i robią nam zdjęcia do systemu przez okrągłe kraty na oknie - jak to ktoś powiedział, w kółko na twarzy trzeba było wstawić eLkę na zdjęciu Godzina 14- pora znaleźć coś do jedzenia i jakiś sklep z gadżetami Pogoni. W pobliżu kas takiego sklepu nie widać niestety, a Portowców chętnych do wymiany szalików raczej nie widać, mało tego, w okolicach kas stosunek Legia : Pogoń to jakieś 20:1. Wiedząc wcześniej, gdzie znajduje się sklep „Granatowo- Bordowy Styl” ruszmy do centrum handlowego Fala. Sklep okazuje się być punktem dla koksiarzy, między odżywkami, kreatyną i innymi specyfikami leży kilka czapeczek, szalików i koszulek… Po drobnych zakupach i obiedzie ruszamy na stadion ( cholerne ronda dają się we znaki i podziwiamy pewne place Szczecina ze wszystkich stron). Od 16:30 jesteśmy pod stadionem, spotykamy się ze znajomymi z różnych grup, słuchamy opowieści o rejsowym pociągu grozy, który przeraził nawet najbardziej zatwardziałych patologów. Kilka osób nie ma też biletów, a pod kasą wciąż dwugodzinna kolejka… Koło 17:15 postanawiamy wejść na stadion obawiając się kolejek i ochrony. Na koronie stadionu meldujemy się o… 17:16. Tak powinno wyglądać wejście na każdym stadionie. Bilet przykłada się samodzielnie do czytnika, uśmiechnięty ochroniarz robi pobieżne przeszukanie, kolesiowi któremu na bramce zapaliło się czerwone światło ochroniarze kazali przytulić kolegę i wejść na jego bilecie we dwóch Sam stadion robi fajne wrażenie, czuć klimat starych czasów, widok z łuku wcale nie jest taki zły jakby się mogło wydawać. Zamiast kibla w kafelkach i wykonanej z bizantyjskim przepychem armatury mamy toi-toi, zamiast „baru amerykańskiego” 2 namioty z kiełbasą z grilla, i namiot z pamiątkami klubowymi. Schodzimy po wysokich schodach na sektor 10 okupowany przez Legionistów i stajemy na jego górnych rzędach, skąd obserwujemy niezdarne próby przeskakiwania przez płot kibiców z sektora 9, przy całkowitej bierności ochroniarza. Co ciekawe, najlepiej z przeszkodą poradziła sobie filigranowa dziewczyna, wzbudzając aplauz całego sektora, i wielki festiwal szydery pod adresem jej następców, którzy prawdopodobnie z powodów alkoholowych z płotem radzili sobie kiepsko

Na wyjście piłkarzy Legii zaczynamy kilka minut śpiewów, już wtedy widać, że nie są najwyższej jakości, ale zachęceni przez gniazdowego śpiewamy „jesteśmy zawsze tam…” naprawdę na porządnym poziomie. Następnie ktoś podłącza do nagłośnienia popularny kawałek „polskiej muzyki rozrywkowej” i cały młyn spontanicznie bawi się w jego rytmie, filmiki z tego momentu chyba już każdy widział. Następnie rozpoczyna się mecz, na wyjście piłkarzy wychodzi sektorówka, z naszego miejsca nie było widać co przedstawia, bo była 10 metrów od nas Następuje pierwszy pokaz pirotechniczny, nagrodzony brawami z pobliskiego sektora „siedzącego”. Pewien osobnik za bardzo wczuł się w klimat i zabrał racę przygotowanemu odpowiednio do odpalania ultrasowi… stał, czule obejmując dziewczynę, a w drugiej ręce trzymał racę. To prawdopodobnie jego zatrzymaniem chwalono się później w mediach… O przebiegu spotkania nie będę wiele pisał, osobiście widziałem prawie każdą akcję, ale z odległości nie widziałem, że piłkarze Pogoni dostają czerwone kartki, a przy pierwszej bramce myśleliśmy, że strzelił Kosecki O dziwo, bramki przeszły prawie nie zauważone na naszym sektorze, chyba nikt nie chciał robić przykrości gospodarzom wyrażaniem radości. Doping stał na średnim poziomie, ale bardzo ciekawe jest to, że z łatwością i bez nawoływań do niektórych przyśpiewek MKS-u włączał się cały stadion, co robiło wielkie wrażenie, zwłaszcza gdy większość Legionistów nie znała tekstu i milczała. Kolejne oprawy, dobra zabawa, kilka całkiem ciekawych akcji na boisku i nadeszła 90 minuta, tonąc w chmurze dymu… Tak musiały wyglądać stadiony w latach ’90, wspaniały klimat doceniony przez kibiców z sektorów „siedzących”. Żal było opuszczać stadion, żal też, że korzystając z ostatnich kilkudziesięciu minut w grodzie Gryfa nie udało się zintegrować z kibicami gospodarzy, a piszący tą relację wziął ze sobą ogromne ilości vlepek na wymianę czy prezent. Portowcy byli chyba rozchwytywani, każdemu z nich towarzyszyło kilku legionistów, aczkolwiek mieliśmy też swój miły moment- długie spojrzenie w oczy pięknej blond Szczeciniance… Niestety trzeba było opuścić to przyjazne miejsce, które zwiedziliśmy tylko zza szyby samochodu i tą niezapomnianą atmosferę prawdziwego piłkarskiego święta.

Początkowo punktem zbiorczym naszej grupy jest dworzec główny, ale po telefonie ostrzegającym przed policją większość legijnych aut w tym nasze 2 spotyka się na stacji benzynowej na wylotówce, gdzie okazuje się, że co trzeci kibol nosi soczewki kontaktowe Stamtąd o  22:30 wyruszamy w drogę powrotną, wspomagani muzyką disco-polo oraz napojami energetyzującymi na przednich siedzeniach i napojami wyskokowymi na tylnych Droga odbywa się bez przygód, ale na postoju pod Poznaniem dowiadujemy się, że mieszkańcy Wielkopolski próbują zakłócać powrót, co powoduje naszą ożywioną dyskusję jako środek obrony przed snem przez około 10 minut jazdy autostradą. Totalnie nużąca podróż, zwidy kierowcy typu szum za szybą w rytmie „Pogoń gola” czy widzenie nieistniejących parkingów albo włączających się do ruchu samochodów dostawczych, które okazywały się być znakami drogowymi były urozmaicane biegającymi po autostradzie lisami i sarnami oraz zasypiającym za kółkiem białoruskim marynarzu z łódką na przyczepie, który nagle o mało nie wbił się w barierkę. O 5:30 meldujemy się na stacji benzynowej na wjeździe do Stolicy, warto dodać, że poprzednia stacja była co najmniej 100km wcześniej pod Łodzią… Tu dotankowujemy zbiornik, w którym zostało półtora litra paliwa a rezerwowy kierowca dotankowuje się pierwszym tego dnia piwem zamykając swój budżet wyjazdowy na kwocie 2zł

Mimo 1200km w trasie, sporej ceny benzyny i autostrady (niemal 150zł na głowę), braku czasu na zwiedzenie miasta wyjazd za sprawą swojego głównego celu- meczu należy zaliczyć zdecydowanie na plus, taka atmosfera może się prędko nie powtórzyć. Legia & Pogoń na zawsze!