Strach ma wielkie oczy

Zadziwiająca reakcja Miroslava Radovicia zmianę na dokonaną w 59. minucie sobotniego meczu Legii z Łódzkim Klubem Sportowym zainspirowała kibiców i obserwatorów do rozważań na temat rzeczywistych bądź wyimaginowanych problemów istniejących w szatni naszego klubu. Tylko czy kreślenie scenariusza podziału mającego być może wkrótce nastąpić w drużynie Macieja Skorży  jest rzeczywiście uzasadnione?

Daleko szukać nie trzeba, choćby na naszej stronie użytkownicy czujnie podnieśli kwestię współpracy pomiędzy Danijelem Ljuboją a Michałem Żyro, wskazując że w trakcie drugiej połowy sobotniego meczu była to kooperacja miernej co najwyżej jakości.

Powtórki nakazują jednak większą wstrzemięźliwość w ocenach. Michał co prawda okrutnie naraził się Ljuboji już bodaj pierwszym kopnięciem piłki, kiedy to nieprecyzyjnie wrzucił futbolówkę w pole karne, jednak kto nie doświadczył gniewu Danijela w takiej sytuacji, ten... nie jest piłkarzem Legii. Z kolei sytuacja, w której Żyro zwlekał z podaniem do Ljuboji, oglądana już bez 'tezy', wydaje się wskazywać jednak na zwykły brak orientacji (sorry Michał!) i nieodpowiedni boiskowy wybór, niż na jakikolwiek manifest Żyry. W końcówce meczu obu panom udało się zresztą wymienić po kilka podań, traktujmy to jak dobrą wróżbę na przyszłość.

Temat 'sceny' zafundowanej publiczności przez Rado wypłynął podczas niedzielnej Ligi Plus Ekstra, przesłuchiwany przez panów Twarowskiego i Dębińskiego Michał Żewłakow z właściwą sobie klasą odpowiedział na dziennikarskie pytania, dość przekonywająco dowodząc, że Rado jest człowiekiem bardzo w drużynie lubianym. Trudno rzecz prosta w tej sytuacji widzieć akurat w tym zawodniku zarzewie potencjalnego konfliktu.

Najdalej w swoich spekulacjach poszedł chyba Robert Błoński. W artykule, który długo i cierpliwie okupował eksponowane miejsce na gazeta.pl redaktor Błoński twierdzi, że Legia jest "zagrożona" i parafrazując Michała Żewłakowa konkluduje, że jeżeli nasz klub nie zdobędzie mistrzostwa, stanie się to zapewne na skutek tego, że "Legia przegra z Legią".

Jakkolwiek redaktora Błońskiego cenię, tak cytowany artykuł, posługujący się retoryką w rodzaju "czy w szatni nastąpi wielki wybuch" lub "kolejny punkt zapalny w szatni", z moimi gustami zdecydowanie się rozmija.

Póki co fakty są następujące: Rado "przygwiazdorzył". Chciał coś pokazać - kibicom, trenerowi, drużynie? Dlaczego, po co? Trudno na te pytania odpowiedzieć. Koncepcji jakoby przymierzał się w ten sposób do rozbicia od wewnątrz legijnej szatni wykluczyć co prawda nie można, ale w hierarchii możliwych wyjaśnień sobotniego incydentu plasuje się ona jednak bardzo daleko za banalnym wnioskiem, że mogliśmy mieć do czynienia z irracjonalnym wybuchem faceta, któremu akurat przytrafił się zły dzień. Ja w mikrofon raczej nie kopię, ale też wielokrotnie zdarzało mi się na przykład gniewnie na kogoś warknąć, a potem dziwić się swojej własnej spontanicznej głupocie.

'Foch' Rado jest jedyną póki co poszlaką, na której mogą opierać swoje teorie osoby wieszczące rychła katastrofę w naszej szatni.

Nie wiemy jak kwestie personalne rozstrzygnie Skorża, nie wiemy jak charakterologicznie ukształtowani są nowi zawodnicy i czy rzeczywiście są przeświadczeni, że wyższa pensja z miejsca zagwarantuje im miejsce w pierwszym składzie Legii, nie wiemy nawet tego czy Wolski aby na pewno wygrał już rywalizację z Nacho Novo (jak twierdzi Robert Błoński), zwłaszcza że wobec nieobecności Hiszpana w tygodniu poprzedzającym mecz z ŁKS-em, jego wyjście w pierwszym składzie w minioną sobotę byłoby decyzją wręcz sensacyjną.

Nie wiemy czy Legia przegrana to na pewno Legia pokonana przez własne słabości, czy może jednak przez przeciwnika. Właściwie to za każdym razem kiedy słyszę, że jesteśmy bezdyskusyjnie lepsi od ligowej stawki, a mistrzostwo powinniśmy wziąć sobie tak jak bierze się puszkę piwa ze sklepowej półki, cierpnie mi skóra i robię się nerwowy. 

Nie wiemy też wreszcie czy ewentualne konflikty w szatni (w relatywnie licznej grupie facetów w wieku 18-35 lat niełatwe do całkowitego wyeliminowania) z miejsca obniżą sportową jakość Legii i tym samym brutalnie pozbawią nas szans na tytuł. Większość z nas pamięta Legię 94-95 i doskonale wie, że atmosfera w tamtym zespole o ideał nawet nie zahaczała. Tymczasem coś tam jednak dla nas i dla siebie wtedy wygrali.

Snując te wszystkie rozważania, nie zakładajmy z góry, że wszystko musi pójść źle - równie dobrze może być jeszcze  naprawdę bardzo pięknie.