Niech żyje rotacja

Do przerwy 2:0. Dzięki bramkom Marka Saganowskiego Legia pewnie zwyciężyła w pierwszym meczu finału pucharu Polski rozegranym we Wrocławiu. Rewanż w najbliższą środę w Warszawie. Puchar będzie nasz... szesnasty już raz?

Nie chcę pisać, że blady strach zapanował w legijnych szeregach po ogłoszeniu składu na mecz we Wrocławiu, ale nuta niepewności - na pewno. Dla Śląska to powinien być mecz sezonu, dla nas, nie oszukujmy się, ledwo przerywnik w jedynej liczącej się w tym momencie rywalizacji - tej o mistrzostwo kraju. W składzie Legii Skaba, Jodłowiec, Kucharczyk, Suler (!), ani śladu Ljuboi, Wawrzyniaka czy Radovicia. Jakże odmiennie zapowiadał się ten zespół od tego, który oglądamy ostatnio w lidze. W wydarzeniach dzisiejszego popołudnia można chyba dostrzec pewną analogię z rundą jesienną bieżących rozgrywek, wszak wtedy również pojawiła się Legia, przy której znaków zapytania postawić można było aż nadto (powrót Saganowskiego? skok Łukasika? Kosecki w pierwszym składzie?), i ta Legia zaskakująco łatwo uporała się ze znakomitą większością naszych wątpliwości, wyraźnie dystansując ligowych konkurentów na krajowym podwórku. Dokładnie tak jak dziś.

Uczciwie muszę jednak przyznać, że trudno mi ocenić czy to nasza pracująca w systemie rotacyjnym maszyneria jest tak piekielnie mocna, że kiedy tylko przeciwnik odważy się wyjść zza podwójnej gardy, kiedy zostawi nam odrobinę miejsca, jest natychmiast bezlitośnie i niezawodnie kontrowany, czy może jakość gry Śląska ulega systematycznemu pogorszeniu. Gdzie zespół, który w pamiętnym grudniowym meczu odciął nam tlen w środku pola, gdzie doskonała współpraca Kaźmierczaka z Elsnerem, przy których zupełnie nie mogli sobie pograć nasi młodzieńcy Łukasik z Furmanem, wsparci przecież wówczas Jankiem Golem? Dziś Kaźmierczak biega bez jakiegokolwiek sensu, Elsner przepadł, a fałszującą wrocławską orkiestrą dyryguje snujący się po boisku, nagle pozbawiony umiejętności przetrzymania piłki Sebastian Mila. Na tym tle wypadliśmy bardzo pewnie, zwłaszcza w środku pola, gdzie Dominik Furman i Ivica Vrdoljak przy swoich rywalach sprawiali wrażenie wręcz atletów. Nie graliśmy perfekcyjnie, nie ustrzegliśmy się ani indywidualnych błędów (strata Furmana w pierwszych minutach gry!), ani błędnych decyzji pod bramką Śląska (nie mogę odżałować choćby sytuacji, w której Jędza zdjął Saganowi z głowy piłkę, która musiała trafić do siatki i dać nam prowadzenie 3:0), ale generalnie znacznie lepiej od Śląska wiedzieliśmy o co nam na boisku chodzi oraz jak należy zrealizować nasz plan.

Czy w środę będziemy na Łazienkowskiej świadkami formalności? Nie. Nie dowierzam, żeby Śląsk mógł znów zagrać tak słabo, a jeżeli udałoby im się strzelić bramkę na 0:1, kto wie... Trzeba zagrać tak samo pewnie, tak samo aktywnie jak dziś, dopiero wtedy będzie można przypieczętować szesnasty puchar Polski w naszej kolekcji.

Czy dzisiejszy mecz zasiał w głowie Jana Urbana wątpliwości co do personaliów w perspektywie najbliższych meczów ligowych? Nie. Hierarchia na każdej pozycji jest jasna, natomiast dublerzy pokazali, że są zwarci i gotowi, i to dzięki nim możemy obecnie chwytać dwie sroki za ogon, oby ze stuprocentową skutecznością.

Ech, więcej chciałoby się oglądać tej wiosny takich akcji, jak ta, która doprowadziła do bramki na 1:0, kiedy Kucharczyk zgubił Pawelca dryblingiem w bocznym fragmencie pole karnego i zacentrował do Sagana, ten dynamicznie nabiegł na piłkę, wyprzedzając swojego obrońcę. Jak łatwo, jak prosto, jak szybko...

Na koniec dodam, że jestem zbudowany tym, jak zaprezentował się Marko Suler. Nie tylko zagrał mecz bez żadnej obcinki, ale, złośliwości na bok, również bardzo umiejętnie trzymał dystans od Jodłowca i Brzyskiego, nie dawał się ogrywać Sobocie, ani Ćwielongowi, a nawet kilka razy podłączył się pod atak skrzydłem (czego spodziewałbym się po nim już chyba w ogóle najmniej). Nieszczęsny, szalony kontrakt prawdopodobnie przekreśla jego przyszłość w Legii, ale cieszę się, że Słoweniec nie zaprezentował się we Wrocławiu jak zblazowany gwiazdor, który inkasuje 'czy się stoi, czy się leży', lecz jak prawdziwy profesjonalista.