Nos Urbana

Legia utrzymuje dwa punkty przewagi nad Lechem Poznań. W słoneczne niedzielne popołudnie pokonaliśmy na swoim stadionie Lechię Gdańsk 1:0. Nie obyło się bez nerwów, nie zabrakło kłopotów, ale nasze zwycięstwo było zasłużone. Bohaterem meczu został Jakub Kosecki, który zdobył gola na wagę bezcennych trzech punktów.

Zawsze niezmierne ciekawe, fascynujące wręcz są obserwacje kibicowskich reakcji na przebieg meczu. Poza oczywistą  cechą wspólną wyrażającą się w ekspresyjnym świętowaniu momentu zdobycia bramki, zindywidualizowanych różnic jest całe mnóstwo, zupełnie jakbyśmy przychodzili na mecze w specjalnie selekcjonowanych okularach, wyostrzających niektóre obrazy, a rozmywających inne. Dla niektórych kibiców główną postacią widowiska jest sędzia i to jemu poświęcają większość swojej uwagi, zapalczywie komentując każdą decyzję arbitra, inni skupiają się na emocjonalnej krytyce nieudanych zagrań zawodników swojego zespołu, eksplodując po niecelnych strzałach lub chybionych podaniach, są też wśród nas rzecz prosta tacy, dla których boisko w ogóle nie jest miejscem przy podziale uwagi jakoś szczególnie istotnym.

Mam i ja swoje prywatne okularki, przez które jedno widzę lepiej, a drugie gorzej, wyraźniej dostrzegam na przykład wszelkie braki w wyszkoleniu technicznym zawodników, jakoś nie potrafiąc się nadziwić, że piłkarze o tak wysokich umiejętnościach, grający na takim poziomie, potrafią wyrzucić na aut podanie na dwadzieścia metrów uderzone wewnętrznym podbiciem (piję do niecelnego zagrania Daniela Łukasika mającego miejsce w środku pola pod koniec meczu), że mając mnóstwo wolnego czasu i kilku kolegów czekających na podanie, oddają skórę pod nogi pierwszego z brzegu przeciwnika (jak Marko Suler, nawiasem mówiąc, znów zaskakująco solidny, po złamaniu do środka jednego ze swoich ofensywnych rajdów w drugiej połowie). Ale co tam Suler i Łukasik, obaj wszak ledwo wyrobnicy, nawet nasz as Miro Radović w pierwszej połowie ze trzy razy zagrywał do wbiegającego na pełnej szybkości skrzydłem Artura Jędrzejczyka, i za każdym razem czegoś temu zagraniu brakowało, nie były to podania, po których Jędza mógłby zabrać się z piłką bez wytracania rytmu biegu. Tłumaczę sobie, że wyobraźni do zrozumienia przyczyn takich zagrań, tudzież ich pokornej akceptacji, mi brakuje, bom kopał piłkę jedynie na nędznym poziomie podwórkowym. A na podwórku mogliśmy sobie pozwolić z moim kumplem Marcinem na takie ekstrawagancje jak na przykład dwugodzinne strzelanie sobie rzutów wolnych na zmianę. Z sześciu różnych pozycji, raz technicznie, raz siłowo, tak nogą lewą, jak i prawą. No i spekuluję nieśmiało, że pewnie nawet jeszcze dziś na dwadzieścia czy trzydzieści prób, żadnej piłki kopanej delikatnie wewnętrznym podbiciem nie przerzuciłbym dziesięć metrów nad celem, albo, jeszcze jedno takie niewytłumaczalne kopnięcie mi się przypomniało, nie zrobiłbym czegoś takiego jak Kuba Kosecki przy rzucie wolnym bitym zza prawego narożnika pola karnego, dokładnie tym, po którym piłka z zauważalnym trudem dokoziołkowała do krótkiego słupka bramki Buchalika. Może gdybym, nastolatkiem będąc, zaliczał kolejne okrążenia wokół murawy boiska czy uczył się zrozumienia istoty gry w strefie, zamiast wygodnicko kopać jak mi się zachciało, dziś wykazywałbym większą akceptację dla podyktowanych bez wątpienia stresem i zmęczeniem ludzkich ułomności naszych futbolistów. Póki co gawin76 będzie jednak najprawdopodobniej nadal dostarczał rozrywki kibicom siedzącym wokół niego, furiacko tłukąc łbem w barierkę po niewinnych stratach w środku pola. Ot, takie moje 'okulary'.

No ale do rzeczy, bo rozpisałem się o, pardon, pierdołach, a tymczasem o zwycięstwo wcale nie było dziś łatwo. Przewagę mieliśmy co prawda kolosalną! Sytuacji, mimo zagęszczonej obrony Lechii, było dość, w obronie, mimo moich obaw o efekty starć Jodłowca czy Sulera z Buzałą i Wiśniewskim, spisywaliśmy się bez zarzutu. Tylko jakoś długo nic nie chciało wpaść.

W tym miejscu trzeba oddać co cesarskie Janowi Urbanowi. Skoro w zeszłym tygodniu słyszało się i czytało zarzuty, że nasz trener nie pomógł drużynie, biernie czekając w drugiej połowie meczu z Piastem na bramkę, która ostatecznie nie padła, dziś wypadałoby zauważyć, że Jan Urban zachował się zupełnie inaczej. Zmiana Dominika Furmana na Kubę Koseckiego wprowadziła pozytywny zamęt na boisku, nagle zostaliśmy z tylko jednym defensywnym pomocnikiem, Rado przeszedł do środka, Michał Kucharczyk przebiegł sprintem na prawe skrzydło, na lewym ustawił się Kosa. Nie wiem czy Lechia zdążyła kopnąć dobrze piłkę po dokonaniu tej zmiany, kiedy Ljuboja, Jędza i Kucharczyk rozklepali Lechię na prawym skrzydle, a obrońcy gdańszczan w komplecie doskoczyli w polu karnym do Marka Saganowskiego, jakby zapominając o pojawieniu się na boisku Koseckiego, który, wypatrzony przez Sagana, uderzył szczęśliwie, ale i bardzo przytomnie na 1:0. Przypadek czy nie, z przyjemnością zapisuję Janowi Urbanowi punkcik przy pozycji 'prowadzenie zespołu podczas meczu'.

Strasznie żałuję, że swojej bramki nie strzelił Michał Kucharczyk. Może mieć kiepską prasę po tych sytuacjach w końcówce meczu, nie bez własnej winy, bo, zwłaszcza przy drugiej z nich, aż prosiło się o wyłożenie 'patelni' Kosie, który czaił się na środku pola karnego. Ale można próbować spojrzeć na to z innej perspektywy - mamy dziewięćdziesiątą minutę meczu i ten facet nadal jest w stanie wykonać minuta po minucie dwa sprinty w stronę bramki przeciwnika (bodaj nawet trzy, tylko jedno podanie Janka Gola nie doszło), uciec obrońcom, uderzyć na bramkę. Jest coś takiego, co się popularnie nazywa 'ciągiem na bramkę', i Kucharczyk to z pewnością ma. Tacy zawodnicy są potrzebni drużynie, dziś jeszcze nie do końca wyszło, zawiodło wykończenie, ale czasem prostota rozwiązania akcji jest bardziej pożądana niż wyrafinowane techniczne kombinacje. Chyba musimy się zgodzić, że Legia, w której na jednym skrzydle jest Kucharczyk, na drugim Kosecki, to zupełnie inna drużyna, niż ta, w której na skrzydłach są Rado z Tomaszem Brzyskim, i wydaje mi się, że modelowo (tzn. abstrahując od aktualnej formy zawodników i czynników taktycznych), wolę tę pierwszą wersję.

Co dalej? Napisać, że będzie ciężko, to banał, ba, mecz z Lechią był chyba najłatwiejszym spośród tych, które pozostały nam do rozegrania do końca sezonu, tymczasem wygraliśmy go minimalnie. Co mecz wypada nam ze składu jakieś ogniwo, a to nie ma Ljuboi, a to Dwaliszwilego, za tydzień w Białymstoku, gdzie z kilku przyczyn czeka nas szczególnie trudne zadanie, spróbujemy gry bez niezastąpionego zdaniem Urbana w ostatnich tygodniach Ivicy Vrdoljaka.

Ale co nas nie zabije, to nas wzmocni, nadal to my trzymamy w garści wszystkie atuty.

Dodam jeszcze niewielką prywatę, informując, że jestem dziś szczególnie zadowolony, ponieważ na meczu rozgrywanym na Ł3 debiutował kolejny gawin i, co tu gadać, jest już 'nasz' (tzn. legijny, stadionowy, kibicowski). Pewien ojcowski dyskomfort pojawił się tylko, kiedy musiałem tłumaczyć dzieciakowi, dlaczego część stadionu (niewielka na szczęście) wydawała z siebie 'odgłosy dżungli' po faulu na Koseckim w drugiej połowie. Chcecie mieć, chłopaki, aferę na całą Europę po takim numerze w europejskich pucharach?