Mocna odpowiedź

To miał być jeden z najtrudniejszych meczów w tej rundzie. Legia znajdująca się pod presją wywieraną przez rozpędzoną poznańską lokomotywę, wstrząsana wewnętrznymi perturbacjami, udała się do Białegostoku, by zmierzyć się z Jagiellonią, której nie pokonaliśmy na jej boisku od 2008 roku i stanąć oko w oko ze 'starym dobrym wrogiem' Tomaszem Frankowskim. Miała być gehenna, wyszedł... spacerek. Legia zmiażdżyła gospodarzy 3:0.

Mecz w Białymstoku przypominał trochę nasz pierwszy wyjazd w tym sezonie i pewne 2:0 w Bełchatowie. Objęliśmy boisko w całkowitą dominację od pierwszych kopnięć piłki, zadaliśmy jeden szybki, celny cios, założyliśmy morderczy pressing, skutkiem którego zagubiony przeciwnik nie potrafił powąchać piłki. O naszej przewadze niech świadczy fakt, że mecz powinien być rozstrzygnięty już po... dziesięciu minutach, kiedy po czerwonej kartce dla Norambueny, Lado Dwaliszwili podszedł do rzutu karnego, który miał dać nam prowadzenie 2:0. Słowik jedenastkę wybronił, przez to niepewność dotycząca końcowego wyniku utrzymywała się aż do drugiej połowy meczu, ale w niczym nie zmienia to oczywistej obserwacji, że przez pełne dziewięćdziesiąt minut różnica w klasie pomiędzy drużynami była wręcz kolosalna.

Jagiellonia miała plan, żeby grać z nami wysoko, ich obrońcy zaczęli mecz blisko przy swoich pomocnikach, ale taktyka tego rodzaju okazała się w starciu z nami samobójcza, z łatwością wykorzystywaliśmy wolną przestrzeń, niepokojąc gospodarzy błyskawicznie ponawianymi atakami. Rzadko się zdarza, żeby przewaga jednego zawodnika była tak bardzo widoczna na boisku, żeby jeden z zespołów był w stanie atakować tylko i wyłącznie rozpaczliwymi indywidualnymi zrywami w wykonaniu jednego ze skrzydłowych, a drugi regularnie odbierał piłkę już na trzydziestym metrze od bramki przeciwnika. Jeżeli do klasyki legijnych powiedzonek przeszło już sarkastyczne wypominanie 'lat świetlnych', które miały nas dzielić od reszty ligowej stawki, to dziś w Białymstoku widzieliśmy je naprawdę i bez cienia sarkazmu - lata świetlne.

Przy indywidualnych cenzurkach nie można pominąć pary środkowych pomocników, Janek Gol i Daniel Łukasik poruszali się w środku pola z niezwykłą aktywnością, stale pokazywali się do gry, błyskawicznymi doskokami kasowali w zarodku większość prób rozegrania w wykonaniu gospodarzy. Ale i Marek Saganowski razem z Dwaliszwilim, może nie tak efektywni jak wspomniana wyżej para terminatorów trzymających w brutalnym nelsonie drugą linię Jagiellonii, wzorowo wymieniali się pozycjami, szukając sobie przestrzeni między formacjami gospodarzy. Cała drużyna czuła się imponująco swobodnie, gdyby w kilku sytuacjach nie zabrakło dokładności w ostatnim podaniu lub strzale, Jagiellonia zostałaby upokorzona wynikiem zdecydowanie wyższym niż 3:0.

Rzecz prosta nadmierna euforia i przesadny hurraoptymizm nie są wskazane. Trudno powiedzieć, dlaczego drużyna z Jędrzejczykiem, Jodłowcem, Golem, Koseckim czy Saganowskim w składzie, jeszcze w środę wyglądała jak  pensjonariusze zakładu spokojnej starości, a dziś - jak młodzi bogowie, bo chyba jednak nie sposób uwierzyć, że aż taką różnicę robi to, do której siatki wpadnie piłka w drugiej minucie gry. Do końca sezonu czekają nas jeszcze cztery mecze, jeden spośród tych czterech o wadze szczególnej, i z pewnością będą to mecze pełne wytężonej boiskowej pracy, w trakcie której niekoniecznie wszystko będzie 'grało i buczało' tak jak dziś.

Legia dowiodła dziś, że może grać znakomity futbol bez swoich największych indywidualności, mowa oczywiście o Radoviciu i Ljuboi. Ba, w meczu z Jagiellonią to potencjalny następca duetu serbskich gwiazdorów, Lado Dwaliszwili, bodaj najbardziej z całego zespołu raził tendencją do przetrzymywania piłki pod nogami i jej niepotrzebnego tracenia. To że zespół tak wybornie zareagował na wycięcie z jego tkanki istotnych organów, to wiadomość krzepiąca, musi cieszyć, że zawodnicy, którzy byli w cieniu bardziej znanych kolegów, dowiedli, że są w stanie wspólnie zagrać szybką, efektowną, ofensywną piłkę, a pamiętajmy, że na boisku nie było dziś nadto ani Ivicy Vrdoljaka, ani Inakiego Astiza, czyli wiosennych pewniaków do wyjściowego składu. Intryguje odpowiedź na pytanie czy trener Urban będzie kontynuował z zespołem kierunek pracy zapoczątkowany w meczu pucharu Polski we Wrocławiu, a kontynuowany dziś w Białymstoku, czy za tydzień z Lechem znów zobaczymy na boisku Miro Radovicia w miejsce Michała Kucharczyka?