A zwycięzcą jest...

Nadchodząca kolejka ligowa zapowiada się całkiem emocjonująco. Jak by jednak na to nie patrzeć mecze tej rundy przyćmi spotkanie na Łazienkowskiej. Oczy kibiców piłkarskich, choć ten jeden raz zwrócą się w kierunku Warszawy. Na Pepsi Arenie odbędzie się spotkanie, które z wielkim prawdopodobieństwem będzie zwieńczeniem wysiłków dwóch zespołów walczących o główne trofeum. Nic więc dziwnego, że zażarte boje o utrzymanie, czy nawet walka o europejskie puchary tym razem schodzi na dalszy plan.

No, no, ta runda spotkań, zaczyna się z tak zwanej grubej rury. W Chorzowie, tamtejszy Ruch, w meczu o wszystko, podejmie Pogoń Szczecin. Z jednej strony gospodarze, coraz lepiej radzący sobie zespół, z drugiej strony goście, drużyna kompletnie nieradząca sobie z presją. Grająca, a raczej nic niegrająca ekipa ze Szczecina nie może pozwolić sobie na porażkę w tym meczu. Tyle, że eRkowcy też nie mogą odpuścić ani o włos. Zwycięstwo w tym meczu może oznaczać utrzymanie, zaś porażka może pogrążyć w odmętach pierwszej ligi. Kto wyjdzie zwycięski z tego pojedynku? Nie mam złudzeń, forma zaprezentowana w ostatnich spotkaniach jednoznacznie wskazuje faworyta tego pojedynku. I niestety dla kibiców znad morza nie są to piłkarze w trykotach z gryfami na piersi. Chorzowianie prezentują się zdecydowanie lepiej, ich gra w znacznym stopniu przypomina tą ekstraklasową, czego zdecydowanie nie można powiedzieć o tej prezentowanej przez „Portowców”. Niestety w tej formie goście mogą liczyć jedynie na cud, ale ten w piątek się nie wydarzy.

Kolejny mecz, to bardzo ważne spotkanie dla Śląska Wrocław, który jako gospodarz podejmie zawodników Wisły Kraków. Kibice oby klubów darzą się szacunkiem i przyjaźnią, na trybunach będzie więc święto. Na murawie świętowania jednak nie będzie. Porażka z Piastem Gliwice postawiła świat trenera Levego na głowie, a wrocławianom na poważnie zaczęła zagrażać wizja straconego sezonu. W zaistniałej sytuacji piłkarze Śląska muszą wygrać wszystko, co mają do wygrania, a i taka seria może nie wystarczyć do zajęcia miejsca zapewniającego występy w Europie. A to we Wrocławiu mogłoby oznaczać klęskę. A co gorsza, mając na uwadze fatalną sytuację finansową klubu, mogłoby się okazać, że skutki są wręcz fatalne. Jak widać Kaźmierczak i spółka mają o co walczyć, a fakt, że jest to mecz przyjaźni nie powinien mieć żadnego znaczenia. Jakakolwiek strata punktów… nie kibice gospodarzy woleliby o tym nie myśleć. Śląsk ten mecz wygrać musi, innego rozwiązania nie ma, szczególnie, że Wisła nie ma już o co grać. Owszem ostatnie spotkanie wygrała, tylko… co z tego, ich sytuacja się nie zmieniła, wciąż ani w klubie, ani tym bardziej na trybunach wsparcia żadnego nie widać. W krakowskim wszystko wydaje się być już przesądzone, cokolwiek by się nie zdarzyło decyzje już zapadły. Jedyne co trzeba zrobić to dograć ten sezon do końca.

Sobota, przywita nas pięknym słońcem, a co za tym idzie sielanką na trybunach i piekielnym bojem na murawie. To jedyny taki mecz, na stadionie komplet publiczności, ok. 30 000 rozemocjonowanych kibiców, a na bosku Legia Warszawa zmierzy się z Lechem Poznań, będzie to walka o najważniejsze trofeum tego sezonu, z wielkim prawdopodobieństwem zwycięzca zgarnia wszystko. Po tym meczu pozostanie już tylko finisz, trzy ostatnie mecze, które mogą już nie zmącić układu tabeli. Szczególnie, że ani jedni, ani drudzy nie mają jakoś wyjątkowo sinych rywali. A to oznacza, że w końcowym boju trzeba się zetrzeć tu i teraz, na rozświetlonych trawach stadionu Wojska Polskiego. Bez skrupułów, bez pardonu, gloria lub potępienie. Obie jedenastki wydają się być przygotowane, obie postraszyły rywali swoimi wynikami, obie mają przekonanie, że ten wieczór to popołudnie będzie należało do nich. Trener Rumak mówi, że ten mecz nie musi wyłonić zwycięzcy, szkoleniowiec gospodarzy, że wystarczy, iż zagrają swoje. Jeden zdejmuje presję, drugi uspokaja, jeden mówi „możemy”, drugi „damy radę”. Który będzie miał rację? Prawda jest taka, że wielkie znaczenie będzie miała psychika, dyspozycja dnia? Owszem, ale ten mecz rozegra się w głowach, bo wbrew pozorom to one kierują nogami piłkarzy. To głowa, a raczej kołaczące się w niej myśli plączą nogi lub pozwalają czynić nimi cuda. Kto się zaplącze, a kto wzniesie się nad poziom, do którego piłkarze naszej ligi nas przyzwyczaili? Na to pytanie odpowiedź poznamy dopiero w sobotę, dziś można jedynie spekulować. A i to tylko w oparci o utarte slogany, gospodarzom pomagają ściany, ale… to goście najlepsi są na wyjazdach. Oj, będzie się działo. A wygra? Lepszy.

Szczerze mówiąc wcale nie mniej ciekawie będzie w Bielsko Białej, gdzie może nie w tak wykwintnej atmosferze, ale za to z nie mniejszymi emocjami w tle, miejscowy Podbeskidzie podejmie Piasta Gliwice. Kto wygra? Jedni i drudzy muszą zwyciężyć. Gospodarze by nadal żyć (w Ekstraklasie), a goście by móc dalej marzyć, marzyć o Europie. Wielka stawka, wielkie emocje, czy widowisko będzie równie wielkie? Prawdę mówiąc… całkiem możliwe, „Górale” nie kalkulują, w każdym meczu dają z siebie wszystko, a „Piastunki”… wcale im nie ustępują. Czeka nas walka o każdy metr boiska, bitwa na obu polach karnych, a tacy piłkarze jak Podgórski, Robak, Demjan gwarantują, że i do „sieci” coś wpadnie. Czyli mecz walki, okraszony akcjami i co ważne kilka bramek, to lubię. Nie umiem jednak odpowiedzieć na bardzo ważne pytanie, kto wygra? Naprawdę, nie mam pojęcia. Groźni są gospodarze, którzy po opieką „polskiego Murinho” grają całkiem niezłą piłkę, co w zestawieniu z duchem walki i wrodzoną nieustępliwością przynosi im wymierne korzyści w postaci kolejnych punktów na koncie. Tyle, że piłkarze trenera Brozia też sroce spod ogona nie wypadli, ich bardzo poukładany, często świetny taktycznie futbol jest bardzo skuteczny, gdy dodamy do tego nutkę szaleństwa, jaką tej drużynie zapewni ich kapitan (podgórski) to mamy całkiem zabójczą mieszankę. I bądź tu teraz mądry i zgadnij, kto tym razem będzie górą. Waleczni gospodarze, czy nieustępliwi goście? Jeśli ktoś przyparłby mnie do muru, to znalazłbym jedną jedyną rzecz, która może nam wskazać ewentualnego zwycięzcę tego pojedynku, w naszej lidze łatwiej jest wyprowadzać kontry…

Jednak, jeśli sobotnich emocji było jednak za mało to Ekstraklasa na „dobicie” proponuje nam pojedynek w Zabrzu. Miejscowy Górnik, który po całkiem zasłużonej wygranej w Lubinie, zwietrzył szansę na „puchary”. Aby jednak nadal mieć szanse na pokazanie się w Europie musi pokonać dogorywającą, ale wciąż waleczną Polonię Warszawa. Teoretycznie chłopaków Stokowca nie interesuje już nic, grać w Warszawie nie będą, tyle, że właśnie taki mecz jak ten, może zadecydować gdzie będą i przede wszystkie za ile będą grać w przyszłym sezonie. Dlatego goście, choć może to wydawać się zupełnie irracjonalne, będą walczyć na całego. Tylko czy to wystarczy na zabrzan? Jeśli zagrają tak jak z „Miedziowymi” to nie, szybki przechwyt, błyskawiczne podanie i wiatr na skrzydłach, nie podołali lubinianie, nie dadzą rady „Czarne Koszule”. Tylko czy uda się tak zagrać jeszcze raz? Gdyby nasi piłkarze grali tak, co mecz to ta liga byłaby w zupełnie innym miejscu niż obecnie. A kibice, na stadiony waliliby drzwiami i oknami.

Po bardzo emocjonującej ligowej sobocie, czeka nas nieco spokojniejsza niedziela. Tylko jedno ze spotkań będzie miało odpowiedni ciężar gatunkowy. I tym razem będzie to walka o utrzymanie. Pogrążony w dole tabeli, ale wciąż niedopuszczający do siebie myśli o degradacji GKS Bełchatów, podejmie na własnym obiekcie, Zagłębie Lubin. Zespół lubiący uchodzić za znaczącą siłę w naszej lidze, za to kompletnie rozczarowujący swoich kibiców. Jak tym razem poradzą sobie piłkarze z Lubina? Kto zgadnie jak zaprezentują się grający w kratkę i zupełnie nieprzejmujący się zdrowym rozsądkiem zawodnicy Pavla Hapala? Ciekaw jestem czy znajdzie się taki śmiałek, który zdoła opisać i usprawiedliwić końcowy wynik w Bełchatowie. „Miedziowi” równie dobrze mogą bezapelacyjnie wygrać w cuglach, ale równie dobrze bezwstydnie przerznąć. Szczególnie, że kierowani przez Kamila Kieresia zawodnicy na każdym kroku udowadniają, że gra w piłkę nie jest im obca. Szybko rozgrywana futbolówka, krążąca na wysokości środka boiska to już znak firmowy „Brunatnych”, i jednocześnie styl gry, z którym goście mają sporo problemów. Gdy tylko wśród gospodarzy był, choć jeden napastnik z prawdziwego zdarzenia… niestety, nie ma.

W drugim spotkaniu zmierzy się niegrająca już o nic Korona Kielce, z coraz gorzej sobie radzącą Jagiellonią Białystok. Nie mam dobrych wieści dla kibiców „pszczółek”, wszystko wskazuje na to, że będzie to mecz do jednej bramki. Kielczanie sromotnie polegli w Krakowie. A, że niezwykli akceptować takich wyników, za wszelką cenę będą starali się odegrać. No cóż, pech, padło na Jagę. W dodatku zespół, który wydaje się być zupełnie rozbity, drużynę, która nijak nie umie znaleźć recepty na samą siebie. Dla „Szalonego gangu” nie ma taryf ulgowych, podopieczni Leszka Ojrzyńskiego nie odpuszczają, raczej postarają się by kryzys gości jeszcze się pogłębił. I trzeba im przyznać, że każdy inny wynik niż zwycięstwo gospodarzy wydaje się być abstrakcją. Jeśli miałbym postawić jakąś kasę to zdecydowania na Koroniarzy, zwycięstwo i to raczej wysokie.

Ostatni mecz tej kolejki to jakby zaprzeczenie wszystkiego, czego możemy się po niej spodziewać. Grający u siebie Widzew Łódź, podejmie niepotrafiącą wygrać meczu Lechię Gdańsk. Mecz o nic, tak zupełnie, ani większych chęci, ani tym bardziej ambicji o miejscu w tabeli tez nie ma co mówić/pisać. Oczywiście może być tak jak w poprzednim meczu Lechistów z Ruchem, ale czy ktoś rzeczywiście potrafi wytłumaczyć tamte wydarzenia, nie mówiąc już o ich powtórzeniu? Śmiem wątpić. Raczej czeka nas kolejne już w tym sezonie spotkanie bez stawki, a co za tym idzie bez większych emocji. W zasadzie tego typu pojedynki „leżą” piłkarzom trenera Mroczkowskiego, czego przykładem niedawne zwycięstwo nad Jagą, ale wobec kolejnego osłabienia „na własne życzenie” gospodarze przestają mieć czym straszyć. Generalnie, jeśli ktoś ma ochotę na piknik, to zapraszam na stadion Widzewa, proponuje jednak nastawić się na opalanie, bo pięknych akcji, czy zaciętego boju to raczej nie ma, co się spodziewać. Aż szkoda, że takie pojedynki mają być „wizytówką” naszej Ekstraklasy, ale z drugiej strony może właśnie taka ona jest.