Na wyciągnięcie ręki

Mecz sezonu rozstrzygnięty po naszej myśli! Rzut karny podyktowany w 86. minucie został pewną stopą Ivicy Vrdoljaka zamieniony na bramkę na wagę zwycięstwa i powiększenia przewagi na Lechem Poznań do pięciu punktów. Pięć punktów, trzy mecze. Mistrzowska korona jeszcze nie tkwi na naszych skroniach, ale jest bliżej niż kiedykolwiek w tym sezonie.

W kibicowaniu, w ogóle w piłce nożnej, wiele jest rzeczy i zjawisk pięknych. Nieodmiennie uwielbiam na przykład wrażenie zapomnienia o całym świecie podczas dziewięćdziesięciu minut absolutnego skupienia na futbolu, tę, że się wyrażę zapewne odrobinę zbyt górnolotnie jak na to miejsce, wewnętrzną wolność. Dziś owe narkotyczne wrażenie zostało jeszcze podniesione do potęgi, wszak czekał nas mecz o kolosalnym ciężarze gatunkowym, prawdopodobnie o wymarzone mistrzostwo Polski, mecz z jednym z największych ligowych rywali, w tym sezonie przeciwnikiem bezapelacyjnie najgroźniejszym. Osobliwie wczesna pora rozgrywania meczu też zrobiła swoje, ledwo człowiek zdążył się obudzić, już zaczął zerkać na zegarek, bo zaczynało się pełne emocji odliczanie. Jakże piękny dzień, piękne przeżycie, piękna radość.

W futbolu uwielbiam również to, że zawsze należy patrzeć w przyszłość. Z jednej strony, choćbyś nie wiem jak ciężki cios przyjął, jak wielkie kibicowskie rozczarowanie przeżył, zawsze czekasz na kolejny mecz, zawsze wracasz, zawsze z nadzieją. Jak my po traumie mistrzostwa straconego wiosną zeszłego roku. Z drugiej strony, każdy triumf, nawet taki jak dzisiejszy, nie może być końcem drogi. To po prostu jeden krok. Trudny, ważny, ale tylko krok, po którym trzeba wykonać jeszcze ileś kolejnych. Najbliższy - już w piątek. Wyobraźmy sobie, że wygrywamy z Widzewem. Lech w sobotę wychodzi na mecz z Podbeskidziem ze stratą ośmiu punktów. Jeden fałszywy ruch w ich wykonaniu i... sezon zakończony. Jeżeli natomiast stracimy w Łodzi punkty, znów wrócą nerwy, znów pojawią się kalkulacje i niepewność. Tak, Widzew trzeba potraktować z tą samą powagą, koncentracją, zaangażowaniem i odpowiedzialnością, co Jagiellonię w zeszłym tygodniu, co dziś Lecha. Cieszmy się, ale patrzmy w przyszłość, bo nadal jest robota do wykonania.

Mecz z Lechem mnie nie rozczarował, nie zawiódł. Byliśmy lepsi. Nieznacznie, ale jednak lepsi. W ostatniej dekadzie dwukrotnie to my wcielaliśmy się w rolę dzisiejszego Lecha, jadąc wiosną do Krakowa, gdzie z kolei w naszej dzisiejszej roli występowała Wisła. W każdym przypadku zwycięstwo gości mogło odmienić losy sezonu. Przegrywaliśmy jedną bramką, raz za trenera Kubickiego, raz za poprzedniej kadencji trenera Urbana, po niesławnych pudłach Chinyamy. Nieznacznie, ale słabsi. Jak dziś Lech.

Zaskoczyło mnie, jak mocno weszliśmy dziś w mecz. Wysokim pressingiem, aktywnie, z pasją. Zupełnie inaczej niż zwykle na własnym boisku. Nasza dominacja w pierwszych dwóch kwadransach było ogromna, zdecydowanie powinna zakończyć się bramką. Ale bądź to zabrakło podjęcia odpowiedniej decyzji po wygarnięciu Lechowi piłki na ich przedpolu, bądź zawiodła skuteczność, jak w przypadku strzału Michała Kucharczyka na pustą bramkę. Potem nastąpiła zaskakująca dla mnie roszada na skrzydłach, nieźle prezentujący się na swoich flankach Kucharczyk i Kosecki zamienili się miejscami, po czym jak na sygnał... zgaśli niczym świece. Zaś rozgrywający wyborne dwa kwadranse Daniel Łukasik złapał wyjątkowo głupią żółtą kartkę za pouczanie arbitra i natychmiast nam się 'popsuł', o mały włos (a może raczej o gwizdek w innych ustach), nie wylatując z boiska tuż przed końcem pierwszej połowy.

Po przerwie Lech chwilami grał lepiej piłką, ale nie był w stanie zepchnąć nas do obrony. My ich natomiast - jak najbardziej. Wygraliśmy zasłużenie, chociaż być może spotkanie zakończyłoby się remisem, gdyby nie... Mariusz Rumak, który postanowił grać odważnie, o pełną pulę. Zdjęcie Wołąkiewicza (bardzo słabego dziś, nawiasem mówiąc), zastąpienie go Linettym, przesunięcie Kędziory na środek defensywy, a Możdżenia na prawą obronę, było roszadą szalenie odważną. Może nawet po prostu szaloną, bo przecież 'nie kto inny jak' Możdżeń stracił z oczu Koseckiego w kluczowym momencie meczu, ale tej odwagi i chęci poszukania zwycięstwa za wszelką cenę, ja Rumakowi szczerze i bez żadnego sarkazmu winszuję, nawet jeżeli z nutą uzasadnionej schadenfreude.

U nas różnicę zrobił, znów, jak na jesieni, Kuba Kosecki. Nawet jeżeli nie jest jeszcze w pełni zdolny do poprawienia swojej ogólnie rozumianej boiskowej efektywności (ostatnie podanie, a w zasadzie jego brak!), to jego zawziętość, szybkość i ciąg na bramkę, są wartością dodaną Legii 2012/13. Dziś Kosa w pojedynkę wykartkował Lecha, przez niego Ceesay opuszczał boisko z obłędem w oczach (wydaje się zresztą, że ta historia może mieć ciąg dalszy), a Możdżeń wyrobił 150% kartkowej normy. Szkoda, że w piątek we wzmiankowanym wyżej meczu z Widzewem, będziemy musieli radzić sobie bez turbodoładowania Kosy, usiłując zastąpić je prawdopodobnie zgoła odmiennymi piłkarskimi walorami demonstrowanymi przez Tomasza Brzyskiego.

Co kapitańskie trzeba też oddać Ivicy Vrdoljakowi. Noga nie zadrżała mu przy jedenastce, a przecież był to karny, przy którym noga miała prawo zadrżeć, o czym przekonuje niepewność Lado Dwaliszwilego, który nie zdecydował się na wzięcie odpowiedzialności na swoje barki. Zresztą to własnie IV, wcześniej zaangażowany w mało spektakularną fizyczną rywalizację w środku pola, w idealnym momencie pokazał, że jest nie tylko atletą, ale i piłkarzem, posyłając prostopadłą piłkę, która zgubiła Możdżenia i otworzyła Kosie autostradę w stronę bramki Kotorowskiego.

Czy w tak twardej, walecznej i skoncentrowanej Legii można coś jeszcze poprawić? Przecież chodzi nam o mistrzostwo, ale... nie tylko o nie, także o to, co ma nastąpić latem. Cóż, wydaje się, że jest ku temu przestrzeń, zwłaszcza w pierwszej linii. Dwaliszwili prezentował się dziś troszkę poniżej średniej wyznaczonej przez poziom całego zespołu. Bardzo mocno liczę na to, że Lado będzie wyglądał zupełnie inaczej po przepracowaniu z Legią pełnego okresu przygotowawczego, w tej chwili wyraźnie brak mu 'odejścia', nawet kiedy zastawi się, kiedy wygra walkę o pozycję z przeciwnikiem, nie jest w stanie wykorzystać tego z pożytkiem dla zespołu. Po drugiej stronie boiska chwilami niepokoił z kolei Inaki Astiz, zwłaszcza jego strata w pierwszej połowie postawiła nam włosy dęba na głowie, przypominając zeszłoroczne koszmary. Na szczęście tym razem bez tak przykrych skutków.

Lech nie pokazał tak naprawdę niemal niczego, co dowodziłoby, że rację mieli eksperci przekonujący, że podopieczni Rumaka prezentują się wiosną lepiej od Legii. Kompletnie zawiedli przede wszystkim chwaleni z lewa i prawa Lovrencsics i Hamalainen. Jedyna lechita, który zagrał dziś mecz na mistrzowskim poziomie to... środkowy obrońca Kamiński, który był, bez żadnej przesady, fantastyczny, zwłaszcza w wyprzedzaniu naszych napastników, pozwalając się ograć bodaj tylko raz, w drugiej połowie Kucharczykowi.

Im - rozczarowanie, nam - radość. Futbol nie zawsze jest okrutny!