Skucha

Trudno w tym momencie stwierdzić, czy remis w Łodzi oddalił nas od zdobycia mistrzostwa Polski, czy wręcz przeciwnie - przybliżył. Bez względu na przyszłe rozstrzygnięcia należy jednak stwierdzić, że dzisiejszy wynik to duże rozczarowanie. Słaby Widzew, któremu Lech zaaplikował cztery bramki, którego na jego boisku dopiero co pokonała Lechia Gdańsk, odebrał nam dwa bezcenne punkty.

W futbolu nie da się, nie wolno wręcz, sprowadzać wszystkiego do czynników, nazwijmy rzecz w uproszczeniu, motywacyjnych. Wyjść maksymalnie zmotywowanym na trzydzieści kolejnych ligowych meczów, w każdym szorować boisko tylną częścią ciała, w każdym z maksymalną koncentracją podchodzić do najdrobniejszego kopnięcia piłki, na koniec wykonać banalną operację zsumowania punktów zdobytych na piętnastu zagryzionych żywcem rywalach i cieszyć się z mistrzostwa Polski - jakże to wszystko proste. Niestety, motywacyjnej wunderwaffe nie da się stosować zbyt często, nie uda się to ani w Legii, ani w Realu Madryt, ani nawet w Koronie Kielce. W piłce koniec końców najważniejsze są zawsze umiejętności czysto piłkarskie, siła zespołu jako grupy walczącej o osiągniecie wspólnego celu. Na dłuższym dystansie wygrywa się rutyną, powtarzalnością, ba, częściej nawet metafizyczną umiejętnością przeciągnięcia na swoją stronę kapryśnego bożka futbolowej fortuny niż licytacją na motywację, agresję i zajadłość.

Co innego jednak daleki plan ogólny, co innego zbliżenie na murawę boiska w trakcie pojedynczego meczu. Widowisko w Łodzi było modelowym przykładem meczu, w którym codzienność (legijna) starła się ze świętem (widzewskim).

Scenariusz nakreślony przez gospodarzy można było przewidzieć z dużym wyprzedzeniem. W momencie, gdy rozgrywaliśmy atak, piłkę od bramki Mielcarza dzieliły dwie linie widzewiaków szybko, agresywnie doskakujących do naszych zawodników. Każde przejęcie piłki uruchamiało szybki atak, natychmiast rozpoczynało się szukanie wolnej przestrzeni na bokach boiska. Nie pierwszy raz mieliśmy za zadanie znaleźć remedium na przeciwnika o takiej charakterystyce. Niestety, nie pierwszy raz się nie udało.

Zabrakło po pierwsze skuteczności, tak ofensywnej, jak i defensywnej. Mimo chaosu dominującego w naszych poczynaniach pod bramką Widzewa, stworzyliśmy dość sytuacji, żeby strzelić w tym meczu przynajmniej dwie bramki. Przewrotny los napastnika sprawił, że Marek Saganowski strzelił gola wtedy, kiedy wcale strzelić go nie musiał, sytuacyjnie trącając futbolówkę po główce Inakiego Astiza, a fatalnie mylił się, mając przed sobą jedynie Mielcarza, zwłaszcza koszmarnie, wprost niewytłumaczalnie pudłując w sytuacji, która bezwarunkowo powinna była wyprowadzić nas na prowadzenie 2:1. Zadrżałem momencie tego pudła, przypomniała mi się podobna sytuacja, którą widziałem podczas meczu Widzew - Legia, to była wiosna 2000 roku, Legia jeszcze z szansami na mistrzostwo Polski, Widzew, jak dziś, grający o przysłowiową 'pietruchę', choć nieco wyżej w tabeli. Fantastyczne widowisko, w którym Widzew dwa razy wychodził na prowadzenie, a my dwa razy wyrównywaliśmy. W końcówce meczu Sylwester Czereszewski, strzelec wyborowy tamtej Legii, znalazł się zupełnie sam, z piłką przy nodze, sześć czy osiem metrów od bramki Widzewa, po czym... podał Woźniakowi piłkę, tak zwyczajnie, do rąk, strzałem tego nijak nazwać się nie dało, a mecz ostatecznie przegraliśmy 2:3 po golu Gęsiora w ostatniej minucie. Jedno z wielu traumatycznych doświadczeń związanych z Widzewem.

Dziś aż tak źle nie było, jednak bramka zdobyta przez Widzew mogłaby śmiało dołączyć do naszego przysłowiowego hall of shame, w którym tkwią już od dawna bramki tracone w podobnie zagadkowych okolicznościach wiosną zeszłego roku, w tym, jakżeby inaczej, w Łodzi. Astiz tradycyjnie unikający ataku na przeciwnika znajdującego się z piłką przy nodze, pozwalający mu się rozpędzić, wejść w pole karne, 'wsparty' interwencją Jędrzejczyka, który popełnił zapewne jeden z najgłupszych fauli w swojej karierze - szkoda że w kluczowym momencie tak udanego dla siebie i dla Legii sezonu.

Ale zabrakło nie tylko odrobiny piłkarskiego szczęścia pod obiema bramkami, drużynie zabrakło też jakości jako całości. Zbyt wiele było dziś w Legii słabych punktów.

Nie wygraliśmy tego meczu w środku pola, tak jak wygrywaliśmy ostatnie wyjazdy do Wrocławia (pucharowy) i do Białegostoku (ligowy). Vrdoljak zagrał jeden z charakterystycznych dla siebie meczów, widzieliśmy już takie w jego wykonaniu wielokrotnie, mecz, w którym walczył, ale kompletnie nie był w stanie uporządkować gry zespołu w środku pola, pociągnąć z piłką do przodu, przedrzeć się przez zasieki rywali. Nawet przez moment nie zaiskrzyła współpraca między nim a Dominikiem Furmanem. I właśnie Furman, moim skromnym zdaniem, okazał się największym rozczarowaniem tego wieczoru w Legii. Nie uchodzi, żeby środkowy pomocnik notował tyle strat, żeby podawał piłkę przeciwnikowi pod nogi, żeby nie był w stanie posłać choćby jednego prostopadłego podania w dobrym tempie, choć były ku temu sytuacje, kiedy Furmi zabierał się z piłką i sunął w stronę bramki Widzewa. Gospodarze wyglądali w tym obszarze boiska lepiej, pewniej. Okachi świetnie wypadał w indywidualnych starciach, a Dudek potrafił dojść do pozycji strzeleckiej, co nie udało się żadnemu z naszych pomocników. Oczywiście nie zamierzam pastwić się nad Furmanem, szukać w nim kozła ofiarnego, bez dwóch zdań nie zasługuje na to po jednym gorszym meczu, ale przyznam, że zastanawia mnie dlaczego po doskonałym meczu z Jagiellonią Białystok, dwa razy z rzędu szansy udowodnienia, że tamten popis nie był dziełem przypadku, nie otrzymał Janusz Gol. Cóż, mleko się rozlało, pomoc zawiodła, czyżby cała nadzieja w powrocie do środka pola Daniela Łukasika (do czego to doszło!)? Kolejnym słabym punktem był Lado Dwaliszwili, który dysponując aktualnym poziomem dynamiki, absolutnie nie jest w stanie poprawnie spełniać swojej boiskowej roli. Notorycznie przegrywane dryblingi, nagle zatracona umiejętność utrzymania się przy piłce - Lado z Łodzi to cień samego siebie, degrengolada formy Gruzina postępuje. Czy Dwaliszwili obudzi się na ostatnie dwa ligowe mecze? Konsekwencja, z jaką stawia na niego Jan Urban, świadczy o tym, że rola tego piłkarza jest w grze Legii duża, ale czy trenerska wiara w napastnika bez formy jest istotnie aż tak niezachwiana? Tego nie wiemy, być może nasz szkoleniowiec wyżej ocenia ryzyko zmiany taktycznego ustawienia drużyny na grę z tylko jednym napastnikiem, niż desygnowania do gry w ramach obecnego ustawienia zawodnika, przy którego obecnych fizycznych parametrach, prawdopodobnie nawet poddany ostracyzmowi imprezowicz Danijel Ljuboja wyglądałby jak pełen werwy młodzieniec.

To był nieudany wieczór, nerwowy i frustrujący. Ale cóż można rzec - było, minęło, piłka nadal jest w grze i nadal to my dysponujemy wszystkimi atutami. Zdobyliśmy punkt, dobre i to, teraz potrzebujemy jeszcze trzech. Jeden z pozostałych dwóch meczów trzeba wygrać i tyle. Wierzę, że najgorszy z tych trzech meczów jest już za nami i... trochę żałuję, że jutro nie czwartek.