Ostatnie ostrzeżenie

Porażka 0:1 z Lechem mocno skomplikowała sytuację Legii w walce o mistrzostwo Polski. Limit wpadek w wykonaniu podopiecznych Macieja Skorży został definitywnie wyczerpany. Aby mieć pewność, że tytuł wróci do Warszawy, legioniści muszą zdobyć komplet punktów w meczach z Jagiellonią, Lechią i Koroną.

Wiecie czego najbardziej zabrakło mi w dzisiejszym meczu? Narastającego hałasu na trybunach. Tego specyficznego rodzaju hałasu powstającego, gdy kibice w odpowiedzi na przebieg wydarzeń na boisku spontanicznie podrywają się z miejsc, z wiarą i entuzjazmem zagrzewając swój zespół do wzmożonego wysiłku. To dźwięk charakterystyczny dla tych widowisk, podczas których zespół gospodarzy znienacka łapie wiatr w żagle. Nieważne czy wynik to 0:0, 1:1 czy 0:1. Nagle pada jeden strzał na bramkę gości, za chwilę kolejny, pojawiają się szybkie odbiory w środku pola, piłka błyskawicznie przemieszcza się pod pole karne przeciwnika, zawodnicy na chwilę przestają czuć zmęczenie, gnają do przodu niesieni raptownym skokiem adrenaliny. Oczywiście taka faza meczu nie musi zakończyć się zmianą wyniku, to byłoby zbyt proste, ale jako kibic bardzo cenię sobie właśnie te minuty uniesienia, podczas których czuć, że wysiłek piłkarzy podrywa z miejsc publiczność, która z kolei przekazuje swoją energię z powrotem na boisko.

Niestety, dziś takich momentów na Łazienkowskiej nie było.

W grze Legii widać było przede wszystkim niepewność i brak wiary w to, że uda się odwrócić losy meczu. Nie było ani cierpliwego rozgrywania piłki w środku pola, ani szaleńczej szarży na bramkę rywala. Nie dało się uświadczyć ani nękania Buricia soczystymi strzałami z każdej pozycji, ani płynnych wymian podań z pierwszej piłki. Legionistom w ataku nie wychodziło dziś kompletnie nic. ZERO. Nie stworzyliśmy ani jednej przyzwoitej sytuacji strzeleckiej. Koszmarny mecz, szczerze mówiąc w najczarniejszych scenariuszach nie przypuszczałem, że w tym momencie sezonu, w tak prestiżowym meczu możemy zademonstrować tak wstydliwą impotencję w ofensywie.

Lech? Goście zagrali z Legią dokładnie tak, jak z Legią grać się powinno, jak z mniejszym lub większym powodzeniem gra z nami już cała Polska. Między bajki można włożyć historie o polskich klasykach, ofensywnej grze odwiecznych rywali, wymianie ciosów, o widowiskach, którymi można byłoby śmiało chwalić się w Europie. Lech zagrał klasycznym, podręcznikowym  'autobusem'. Tylko... kto zabroni Lechowi grać w ten sposób? Kto zabroni nie tylko im, ale dowolnej innej drużynie robić to, co jest niezbędne do odniesienia zwycięstwa?

Jedyne co należy się dziś Lechowi to wyrazy uznania za wzorową realizację skutecznego planu taktycznego.

Co ciekawe, gdyby nie ostateczne rozstrzygnięcie w tym meczu (drobiazg...), uznałbym że Legia miała dziś zupełnie niezły pomysł na gości. Odważne, wysokie wyjście obrony i zawężenie pola gry sprawiało wyśmienite wrażenie, zdecydowana większość akcji Lecha była bezwzględnie duszona jeszcze w zarodku. Cóż z tego, skoro zupełnie nie radziliśmy sobie po drugiej stronie boiska, a o wyniku zadecydował jeden, jedyny karygodny brak koncentracji po długim wybiciu piłki przez Buricia. Nie mogę przeboleć, że Inaki Astiz szedł w tej akcji idealnie na przecięcie prostopadłego podania, niestety w kluczowym momencie dał się oszukać chyba swojemu złemu boiskowemu przeczuciu, zatrzymał się w pół kroku, w efekcie zabrakło mu 'nogi', żeby wybić piłkę. Chyba właśnie w tym momencie pierwszy raz zatęskniłem za nieco toporną prostotą Marcina Komorowskiego, 'Prezydent' na sto procent tej piłce przejść by nie pozwolił. Szkoda mi Inakiego, ma pecha, już w drugim kolejnym meczu jego indywidualny błąd, brak koncentracji i nieodpowiednia decyzja decyduje o utracie przez nas bramki i bezcennych punktów.

Bez wątpienia jedną z przyczyn obniżenia jakoś naszej gry była bardzo słaba dyspozycja Jakuba Wawrzyniaka (zgaduję, że przynajmniej częściowo podyktowana urazem). 'Rumiany' grał bojaźliwie, z asekuracją, nie podłączał się na skrzydle, nie wchodził z właściwym sobie zaangażowaniem w pojedynki indywidualne, nie wspominając o fatalnej stracie na początku meczu, która zakończyła się groźną kontrą Lecha. Wejście Tomasza Kiełbowicza trochę poprawiło sytuację na lewej flance, może szkoda, że trener Skorża nie zaryzykował wystawienia 'Kiełbika' od pierwszej minuty, zwłaszcza że w kilku sytuacjach w pierwszej połowie aż 'piszczało' o kogoś z lewą nogą do stałych fragmentów gry.

Rad bym również poznał przyczyny, dla których Maciej Skorża nadal nie rozpatruje możliwości przywrócenia Kuby Rzeźniczaka na pozycję prawego obrońcy. 'Jędza' jest bardzo solidny w defensywie, dobrze współpracuje ze środkowymi obrońcami, ale kiedy trzeba przenieść ciężar gry do ataku, jest zatrważająco bezużyteczny, w najlepszym razie służąc za ścianę, od której od czasu do czasu odbijają piłkę Ljuboja czy Radović. Ofensywne atuty Rzeźniczaka na tej pozycji mogły być dziś przydatne, zwłaszcza wobec ewidentnej niemocy drugiej flanki.

Cóż, mleko się rozlało. Z bezpiecznej przewagi zrobiła się trudna psychologicznie sytuacja, w której nasz najmniejszy błąd może być wykorzystany przez rywali, których - jak się zdawało - zostawiliśmy już za sobą. Powiedzmy sobie jasno, Legia w formie z dzisiejszego meczu - anemiczna, wolna, zdenerwowana, pozbawiona odwagi i pewności siebie - może stracić w kilkanaście dni wszystko to, na co ciężko pracowała przez cały sezon.

Mimo to nadal wierzę w ten zespół. Serducha w górę Panowie!