Ligowa walka o pozycję

Niezależnie od tego czy chcemy czy nie, ligowa wiosna zbliża się do swojego końca. Przynajmniej tej zasadniczej części. A to oznacza, że każdy kolejny pojedynek będzie niósł coraz większy ładunek emocjonalny. Nic w tym dziwnego, w końcu każde kolejne zwycięstwo lub ewentualnie porażka może przybliżyć bądź oddalić od przyjętych przed sezonem założeń.

Przyrównując obecną sytuację do królowej sportów motorowych, jaką ponoć jest F1, powoli kończymy sesję kwalifikacyjną a „bolidy” zaczynają ustawiać się na pozycjach startowych. Do oczekiwanego przez wszystkich „ryku motorów” oznaczających start wyścigu głównego zostały nam jedynie trzy okrążenia. A co za tym idzie na ostatnie korekty zostało coraz mniej czasu. Ewentualna kraksa może pozbawić szans na skuteczną rywalizację. To właśnie jest ten moment, kiedy emocje zaczynają odgrywać bardzo znaczącą rolę.

Skazywani na ligowy niebyt utracjusze z Widzewa Łódź podejmą kolejna próbę zdobycia trzech punktów. Zdobyczy, która jawi się jako sen złoty, którą w Łodzi pamiętają tylko najstarsi kibice. Pech chciał, że naprzeciw wybiegną piłkarze wiosennego hegemona, Zagłębia Lubin. Zespołu, który w drugiej rundzie rozgrywek nie zwykł odpuszczać. Nie inaczej jest tym razem. Jesienna mizeria prezentowana przez „Miedziowych” standardowo skazuje lubinian na walkę o ligowy byt. Choć, co jest pewnym novum, wciąż nie słychać o dodatkowych premiach za utrzymanie. No cóż, ponoć w Lubinie idzie nowe. Rok, jak co rok. Niemniej jednak tak zdeterminowani goście mogą być zaporą nie do przejścia dla podopiecznych Skowronka, który jak twierdzą dobrze poinformowani traci kontrolę nad własnym zespołem. Nie wróży to dobrze planom łódzkich włodarzy.

W kolejnym spotkaniu, dumna po niedzielnym zwycięstwie remisie na Łazienkowskiej Wisła Kraków podejmie wciąż niezachwycającego swoją grą Zawiszę Bydgoszcz. Punkty zdobyte w takich okolicznościach jak te towarzyszące meczowi z liderem, potrafią dodać drużynie ducha. Dlatego też nie wróżę zbyt wielkich szans gościom. Szczególnie, że jak już wspomniałem rycerski Zawisza swoją grą jakoś nie przekonuje. Teoretycznie więc wynik piątkowego pojedynku wydaje się być oczywisty. Prawda jest jednak nieco inna; „Biała Gwiazda”, pomimo osiągniętego z Legią wyniku też nie powala na kolana. Remis z Lechią, przegrana z Ruchem i słaba, co by jednak nie mówić gra na Łazienkowskiej, nie są to osiągnięcia, przed którymi goście padliby na kolana. Wydaje się, więc, że ligowy pojedynek na Reymonta może być bardzo ciekawym widowiskiem. W którym wskazanie zwycięzcy już teraz jest niemożliwe.

Wciąż nijaka Jagiellonia Białystok podejmie… grającą straszliwie topornie Koronę Kielce. Wydaje się, że po takiej zapowiedzi warto byłoby poszukać zajęć zastępczych (typu trzepanie dywanu). Nie tym razem. Tak się jakoś porobiło, że „Pszczółki” uwielbiają grać na własnych śmieciach, kiedy to zmieniają się w atakującego raz po raz buhaja. Natomiast gra w defensywie to jakby środowisko naturalne „Koroniarzy”, twarda gra, odbiór i błyskawiczna kontra to dokładnie taki futbol, jaki „krwisto czerwoni” lubią najbardziej. Dlatego też wbrew wcześniejszym zapowiedziom to spotkanie może być dość ciekawym, emocjonującym widowiskiem. Co ważne, obfitującym w sytuacje podbramkowe.

Lech Poznań wciąż znajdujący się w strefie „wpływów” trenera Rumaka zmierzy się z nadal grającą „pod ręką” Probierza, Lechią Gdańsk. To dobra, przynajmniej do obu szkoleniowców, wiadomość. Niestety, jak to zwykle w życiu bywa, jest i druga, znacznie gorsza; po tym meczu powyższy stan może ulec zmianie. Koniec ligi tuż, tuż, a szefowie obu zespołów mają określone wymagania. Niestety zarówno poznaniacy jak i gdańszczanie mają spore problemy z zaspokojeniem tychże wymogów. „Kolejorz” ma zapewnione miejsce w grupie „mistrzowskiej”, ale strata a do lidera jest dość duża, powiększenie tejże może przekreślić marzenia kibiców. Gorzej wygląda sytuacja „Biało-Zielonych”, dla których porażka może oznaczać brak wymarzonych zmagań pucharowych, a te dla nowych właścicieli ponoć są priorytetem. Niewesoła sytuacja, ale… tylko dla obu szkoleniowców, dla nas, kibiców oznacza to „walkę na noże”, bój, w którym nie będzie brania pardonu. Kogo wyniosą na tarczy? Sam jestem ciekaw, bo możliwości obu zespołów są bardzo zbliżone.

Mistrz remisów (choć ostatnio przegrany) Podbeskidzie Bielsko-Biała podejmuje, zwycięską wreszcie Cracovię. Tyle, że cóż to było za zwycięstwo, a raczej cóż to była za gra. To już futbol przegranych było nie było, „Górali” wyglądał o niebo lepiej. Piłka nożna to dziwny sport, co na przykładzie Cracovii widać bardzo wyraźnie. Pięknie grające „Pasy” brały w łeb, od kogo popadnie, pierwszy mecz, w którym gra zespołu trenera Stawowego przestała przypominać poukładaną europejską odmianę kopanej, pierwsze zwycięstwo stało się faktem. I bądź tu kibicu mądry. Na kogo postawić, na upadających, ale wciąż groźnych bielszczan, czy może jednak na chłopaków Stawowego, którzy wreszcie poczuli smak zwycięstwa? Ciężki wybór.

Kolejny mecz, to pojedynek Pogoni Szczecin z Ruchem Chorzów. Dwóch zespołów, które zadziwiają swoją grą, choć mających w tej chwili niejakie problemy. Chwaleni do niedawna „Portowcy” zupełnie nie potrafią poradzić sobie z wiktorią odniesioną w meczu z poznańskim Lechem. Od tamtego momentu ciężar oczekiwań aż przygiął piłkarzy Dariusza Wdowczyka i każde kolejne spotkanie kładzie się cieniem na tamtejszym wyczynie. Żaden z piłkarzy występujących z gryfem na piersi nie zbliżył się nawet do dyspozycji, jaką zaprezentowali w tamtym spotkaniu. Jakby wszystko, co mogli już osiągnęli i teraz pozostało im tylko odcinać kupony. W zdecydowanie lepszej sytuacji, ale tylko teoretycznie, są zawodnicy Ruchu Chorzów. A wszystko za sprawą poprzedniej kolejki, kiedy to podopieczni trenera Kocjana zaliczyli niewytłumaczalną wpadkę. Nawet nie chodzi o porażkę z gliwickim Piastem, ale o styl, jaki zaprezentowali, „eRkowcy” zagrali tak, jakby zeszło z nich całe powietrze. Mecz w Szczecinie powinien nam wyjaśnić, czy była to jednorazowa wpadka, czy może zapowiedź pewnego trendy spadkowego.

Śląsk Wrocław kontra Górnik Zabrze, spotkanie zespołów o nieokreślonych możliwościach. Teoretycznie są w stanie wygrać z każdym, praktycznie nie wygrywają z nikim. Może tym razem którejś ze śląskich ekip się uda? No, bo kiedy jak nie teraz, kiedy to mierzą się drużyny grające całkiem nieźle do przodu, za to fatalnie zabezpieczające dostęp do własnej bramki. Wygląda, więc na to, że możemy być świadkami całkiem niezłego widowiska, z „otwartą” piłką i mnóstwem ofensywnych akcji. Oby, bo smętnych remisów mamy już powyżej uszu.

Piast Gliwice, nieoczekiwany pogromca chorzowskiej rewelacji rozgrywek, podejmie straszliwie „skacowaną” Legię Warszawa. O przyczynach kaca „Wojskowych” rozpisywał się nie będę, bo słyszał, lub czytał o nich każdy kibic polskiej odmiany futbolu. Zdecydowanie ważniejsza jest sfera psychologiczna, czyli sposób, w jaki okoliczności remisu z Wisłą wpłyną na podopiecznych Henninga Berga. Kibice stołecznej jedenastki zastanawiają się czy wpadka, jaką zanotowali wpłynie mobilizująco, czy może wręcz przeciwnie. Samo spotkanie może być bardzo interesujące, szczególnie zważywszy na fakt, iż „Piastunki” wreszcie poczuły smak zwycięstwa. Wreszcie uwierzyły, że w ekstraklasie można inkasować trzy punkty. Tyle, że goście też mają chrapkę na owe punkty. A przecież mecze obu drużyn z reguły dostarczają widzom niemałych emocji. Nie inaczej będzie i tym razem (taką mam przynajmniej nadzieję).