Piętnasty

Legia Warszawa piętnasty raz w swojej historii wywalczyła Puchar Polski. Kielecki finał, podczas którego na drodze legionistów stanął Ruch Chorzów, okazał się znacznie łatwiejszy niż można było się spodziewać. Legia dominowała od pierwszej do ostatniej minuty meczu, rozbijając kompletnie bezradnych chorzowian 3:0 po bramkach Ljuboi, Radovicia i Żyry.

Powiedzmy sobie wprost - dokładnie taką Legię jak dziś chcielibyśmy oglądać w każdy ligowy weekend. Legię, która rozpoczyna mecz w stylu przysłowiowego 'pitbulla w kurniku', grając szybko, z determinacją, agresją i wiarą w siebie. Drużynę, która strzela gola, następnie kontroluje przebieg meczu, nie dopuszcza przeciwnika pod swoje pole karne i dla pewności zdobywa jeszcze kilka bramek.

Patrząc na prawdziwą przepaść dzielącą Ruch od Legii, można było wreszcie z łatwością wymienić wszystkie te robiące różnicę czynniki, które powinniśmy dostrzegać także w starciach z Bełchatowem, Widzewem, czy Polonią Warszawa. Choćby Danijela Ljuboję, którego magiczne zastawienie się od piłki jest umiejętnością w polskiej lidze absolutnie unikatową. Ivicę Vrdoljaka, który jak nikt potrafi wygarnąć piłkę w środku pola i rozrzucając rywali niczym bile na stole bilardowym, pomknąć z futbolówką przy nodze w stronę bramki przeciwnika. Nasze młode perełki, Michałów Żyrę i Kucharczyka, z młodzieńczą fantazją i odwagą nacierających na obrońców gości, cieszących się każdym udanym dryblingiem i każdym strzałem. Dziś można było ujrzeć różnicę w doświadczeniu, które nabyliśmy jako zespół w ciężkich bojach w Gaziantepie, Moskwie, Bukareszcie i Lizbonie, a którego bardzo boleśnie zabrakło Ruchowi. Ten bezcenny kapitał sprawił, że w chwili bezpośredniej próby w meczu o stawkę to my wydobyliśmy z siebie to co najlepsze, a sparaliżowany przeciwnik w pewnym momencie zwyczajnie przestał wierzyć, że jest w stanie nam sprostać.

Ruch dziś dostarczył bardzo mocnych argumentów wszystkim tym, którzy twierdzą, że niektóre drużyny Ekstraklasy mentalnie nie dorastają do reprezentowania polskiego futbolu w Europie, a ich pucharowa przygoda niechybnie zakończy się gdzieś na Malcie lub w Kazachstanie. Ja do tych osób co prawda się nie zaliczam, start Ruchu w europejskich rozgrywkach przyjmę z szacunkiem, ale nie mogę nie zauważyć, że niewiele było w tym sezonie w polskiej lidze zespołów, które poddałyby się nam równie łatwo, jak zrezygnowali dziś podopieczni Fornalika. Przejechaliśmy po Ruchu niczym walec.

Rzecz teraz w tym, żeby ten sukces nie obrócił się przeciw nam. Puchar Polski, no cóż, jest nam wszystkim bardzo miło. Za jednym zamachem w spektakularny sposób wydobyliśmy się z dołka, dowiedliśmy naszego potencjału, zapewniliśmy sobie start w europejskich pucharach, zapisaliśmy na swoim koncie piętnasty triumf w Pucharze Polski - na tym polu nie może równać się z nami żaden ligowy rywal.

Niemniej jednak w tym sezonie nadal najistotniejsze jest mistrzostwo. Dlatego szczerze gratulując trenerowi Skorży optymalnego przygotowania zespołu i poprowadzenia go podczas finałowej potyczki z Ruchem, z moją osobistą satysfakcją gratulując Michałowi Żyrze fantastycznego występu, którym mam nadzieję skutecznie zamknął usta większości swoich krytyków, gratulując Danijelowi Ljuboi imponującego i nieco zaskakującego przyspieszenia zademonstrowanego podczas euforycznego rajdu wykonanego po zdobyciu gola na 1:0, nie umiem i nie chcę przestać myśleć o meczach z Jagiellonią, Lechią i Koroną.

Zastanówmy się co zrobi teraz Ruch? Być może spuszczą głowy i pomyślą: "No tak, na tę Legię to my jesteśmy za krótcy, trzeba zabrać się za to co lepiej nam wychodzi". A potem... wrzucą po kilka goli ŁKS-owi, Cracovii i Lechii. Dziś 'pękli', dziś trzeci raz w tym sezonie pokazaliśmy, że Ruchowi wiele brakuje do Legii, ale tak się pechowo składa, że w tym sezonie już więcej z tym przeciwnikiem nie zagramy.

Pamiętajmy, że podobna sytuacja co obecnie zdarzyła się w ligowej tabeli dwa sezony temu. Na trzy kolejki przed końcem prowadziła Wisła, mając skromny punkcik przewagi na Lechem. Wisła najpierw zdemolowała nas na Łazienkowskiej 3:0, potem prowadziła z Cracovią 1:0, kiedy w ostatniej minucie meczu do piłki niespodziewanie dopadł Jop i... w rezultacie tytuł powędrował do Poznania. Tak ku przestrodze.

Za dzisiejszy mecz - szacunek i podziękowania, naprawdę wielkie słowa uznania dla całej naszej drużyny, która zaprezentowała się po prostu wspaniale. Ten mecz pokazał jak może i powinno być. Tylko teraz powtórzmy to jeszcze trzy razy!