Legia - Zawisza 3-0: Dwa oblicza Legii

W 29. kolejce rundy zasadniczej Legia pokonała Zawiszę Bydgoszcz 3:0. Dzięki  trzeciej kolejnej ligowej wygranej podopieczni Henninga Berga utrzymali dziesięciopunktową przewagę nad drugim w tabeli Lechem Poznań. Dwie bramki dla Legii zdobył Miroslav Radović, trzecią dorzucił Michał Żyro.

Zawisza to w tym sezonie ligowy beniaminek, ale tak się za lat mojej młodości składało, że drużyna z Bydgoszczy grała z Legią co roku, zwykle będąc dla Legii przeciwnikiem dość wygodnym.

Pierwszy raz oglądałem Zawiszę w październiku 1989 roku, kiedy wygraliśmy 1:0 po celnym strzale Krzysztofa Iwanickiego. Bramki gości strzegł wtedy 38-letni, dziś już nieżyjący Andrzej Brończyk. Trzy lata później, w listopadzie 1992 roku widziałem jak Legia rozwalcowała Zawiszę 5:1, a bramki zdobywali między innymi Maciej Śliwowski i Wojtek Kowalczyk. Minął kolejny rok i znów miałem okazję fetować pięć bramek wbijanych gościom z Bydgoszczy. We wrześniu 1993 roku do Legii po zagranicznych wojażach wrócił (na krótko) Dariusz Dziekanowski, w ponownym debiucie na Łazienkowskiej strzelił bramkę już w pierwszym kontakcie z piłką, a mecz zakończył się wynikiem 5:0. Chyba zgodzicie się, że można mieć sentyment do tak wdzięcznego przeciwnika?

Legia w niedzielne popołudnia skutecznie nawiązała do tradycji sprzed lat, bez większych kłopotów pokonując Zawiszę 3:0. Co ciekawe, znów oglądaliśmy dwie różne połowy w wykonaniu Legii. Tym razem to pierwsza była tą niemrawą i nieskuteczną, druga - znacznie lepszą.

Przed przerwą obserwowałem grę Legii z niepokojem. Nawet nie dlatego, że naszym akcjom brakowało tempa i dokładności, nie dlatego, że dogodne okazje strzeleckie zmarnowali Michał Żyro oraz Miro Radović i nie dlatego, że Zawisza mógł skontrować nas tuż przed przerwą, kiedy wyborne podanie Igora Lewczuka zmarnował Paweł Wojciechowski. Niepokój brał się z tego, że Legia wydawała się drużyną, której gra w piłkę nie sprawia przyjemności. Zawodnicy zachowywali się nerwowo, dużo było machania rekami, okrzyków, pretensji do arbitra i kolegów.

Okazało się jednak, że do uspokojenia sytuacji wystarczyła jedna bramka. Zdobył ją Rado z podania Michała Żyro. Odniosłem wrażenie, że w tej sytuacji znacznie lepiej mógł się zachować bramkarz Zawiszy Kaczmarek, ale to już rzecz jasna problem nie nasz, a bydgoski. Bramka padła, jak to się zwykło mówić, w najlepszym możliwym momencie, i szczególnie dobrze się złożyło, że wypracował ją wspomniany wyżej duet Rado - Żyro, bo przecież chwilę wcześniej w doskonalej sytuacji pod bramką Zawiszy Michał Żyro... sfaulował Radovicia, a może to ten drugi zagrał swój popisowy numer z efektownym padem w polu karnym, nie mając świadomości, że zahaczająca go noga należała do legionisty, a nie do obrońcy gości.

Druga bramka to szczęśliwy odbiór Ivicy Vrdoljaka, przytomne podanie Ondreja Dudy do ścinającego w stronę środka pola karnego Michała Żyro i najlepszy dowód na to, że posiadanie dobrej lewej nogi przez zawodnika występującego na prawym skrzydle może w pewnych okolicznościach okazać się nader przydatne.

Zawisza po bramce na 2:0 starał się podejść do Legii wyżej, w związku z czym przez co najmniej kwadrans zastanawiałem się, dlaczego nie jesteśmy w stanie skontrować tak grającego rywala. Wtedy jednak moje myśli uspokoił Łukasz Broź świetnym podłączeniem się do ataku i dokładnym podaniem do Rado, któremu pozostało jedynie dopełnić formalności.

Nie był to wielki mecz w wykonaniu Legii, mimo pewnego zwycięstwa można było odnieść wrażenie, że wiele rzeczy przychodzi nam na boisku z trudem. Obyśmy jednak zawsze mieli tylko takie 'estetyczne' problemy. Natrętne malkontenctwo pozostawmy ekspertom telewizyjnym w rodzaju Grzegorza Mielcarskiego.

Za mecz z Zawiszą duże słowa  uznania  należą się z pewnością strzelcom bramek, chociaż dobrze zaprezentowali się również bardzo aktywni Ivica Vrdoljak i Łukasz Broź. Ondrej Duda pokazał kilka przebłysków, dobrą kontrolę nad piłką, umiejętność odnalezienia się w grze na małej przestrzeni, chociaż tym razem operował wyraźnie przed polem karnym i nie miał okazji, by wpisać się na listę strzelców, pomijając słabiutki strzał na bramkę Kaczmarka w końcówce pierwszej części meczu.

Źle zaprezentowała się natomiast lewa strona Legii. Z tej flanki nie było żadnego zagrożenia dla bramki Zawiszy, były za to bardzo niebezpieczne sytuacje pod bramką Dusana Kuciaka, pierwsza po wspomnianym wyżej rajdzie Igora Lewczuka z pierwszej połowy i druga, po szarży Luisa Carlosa przy stanie 2:0 dla Legii. Tomasz Brzyski jest wiosną cieniem samego siebie z jesieni. Być może to obecność do bólu nieefektywnego Henrika Ojamy działa paraliżująco na Brzytwę, ale niektóre zagrania naszego lewego obrońcy (choćby strzały na wiwat w ostatnich akcjach każdej z połów) dostarczają argumentów na rzecz tego, by w letnim okienku transferowym rozejrzeć się za konkurencją.

Jeżeli chodzi o Helio Pinto, cóż, jeżeli ktoś nie rozumiał, dlaczego zamiast Helio grają Jodłowiec i Vrdoljak, po meczu z Zawiszą musiał to zrozumieć. U Henninga Berga nie ma 'ósemki', są dwie 'szóstki'. Helio Pinto musiał asekurować, oddawać piłkę do najbliższego, z przodu praktycznie go nie było, poza podaniem, które w pierwszej połowie wyprowadziło na dobrą pozycję Rado. Jak asekuruje Pinto widzieliśmy natomiast tuż przed przerwą, w sytuacji, gdy nieporadnie usiłował powstrzymać Lewczuka tuż przed jego dośrodkowaniem na nogę Wojciechowskiego.

Trochę zdziwiłem się, że zaledwie pięć minut do pogrania dostał Orlando Sa. W Lubinie zabraknie Rado (swoją drogą, faul na żółtą był tak głupi, że aż chciało się pomyśleć, że celowy), przydałoby się sprawdzić wariant z innym napastnikiem w dłuższym wymiarze czasowym. Przez te pięć minut Orlando zdążył pokazać, że demonem szybkości co prawda nie jest, ale umie utrzymać się z przy piłce, nie boi się również uderzyć na bramkę przeciwnika.

Mimo kłopotów w pierwszej części meczu, z Zawiszą poszło nam chyba łatwiej niż się spodziewaliśmy. Spotkamy się tej wiosny raz jeszcze - miejmy nadzieję, że z równie dobrym skutkiem.