Legia - Zawisza 2-0: Sagan nie do zdarcia

Zgodnie z oczekiwaniami Legia rozpoczęła od zwycięstwa rywalizację w grupie mistrzowskiej ekstraklasy. W deszczowy sobotni wieczór podopieczni Henninga Berga pokonali 2:0 Zawiszę Bydgoszcz. Zwycięstwo przyszło Legii z większym wysiłkiem niż w fazie zasadniczej, ostatecznie jednak Michał Żyro i powracający po kontuzji Marek Saganowski zadbali o to, by mecz został rozstrzygnięty po naszej myśli.

Rozumiem wszystkich tych, którzy obawiają się, że przez reformę rozgrywek ekstraklasy i dodatkowe siedem meczów do rozegrania, Legii może wymknąć się mistrzostwo Polski. W jednym momencie mamy dziesięć punktów przewagi, w kolejnym już tylko pięć. Lech na stojąco ogrywa Wisłę 3:0 i z przewagi wypracowanej na przestrzeni trzydziestu meczów, nagle zostają dwa marne punkciki. Trzeba wygrać, i to koniecznie, bo widmo powtórki z 2012 roku straszy i nie pozwala o sobie zapomnieć. Kibic lęka się, że może stracić coś, co wydaje się już być w garści.

Tak, postawę tę rozumiem, chociaż jej... nie pochwalam. Mamy obawiać się siedmiu ligowych meczów, drżeć, czy uda nam się utrzymać przewagę do ostatniej kolejki? Teraz, kiedy powinniśmy postawić wyraźną kropkę nad i? Do licha, to nie my powinniśmy się bać, to nas powinni się bać - powinni bać się piłkarskiej jakości drużyny Legii oraz dumy charakterystycznej dla nas, kibiców, tego wiecznego triumfalizmu, który tak bardzo działa na nerwy reszcie futbolowej Polski. Legia znów będzie zwyciężać - a my będziemy mieli okazję, żeby o tym mówić. Głośno i wyraźnie.

Mecz z Zawiszą stał się dobrą ilustracją powyższego procesu myślowego. Legia długo grała ciężko, ospale i nerwowo. Przeciwnik, nie mając nic do stracenia, groźnie kontrował, goście wydawali się szybsi, bardziej zdecydowani. Ale wreszcie strzeliliśmy bramkę, potem kolejną i wszystko wróciło do słusznej normy. W świat poszedł przekaz: Legia dwa, Zawisza zero. Kropka.

Rzecz jasna na nasze prywatne potrzeby możemy pozwolić sobie na rozebranie meczu z Zawiszą na czynniki pierwsze.

Legia z pierwszej połowy sobotniego spotkania wyglądała na zespół, który nagle przypomniał sobie swoje wszystkie najgorsze cechy z rundy jesiennej. Mieliśmy zatem dużą przewagę posiadania, ale nie wynikało z niej najzupełniej nic konkretnego. Oparta na Miro Radoviciu gra ofensywna praktycznie nie istniała. Do serbskiego napastnika przykleił się Hermes, otoczony czułą opieką Rado za nic nie był w stanie znaleźć sobie swobody.

Środkowi pomocnicy Legii w irytujący sposób holowali piłkę, tracili ją (celował w tym, o dziwo, Tomasz Jodłowiec), a goście stwarzali po naszych błędach niebezpieczne sytuacje, przywołując koszmary meczów ze Steauą, Apollonem czy Wisłą. Najpierw po chybionym podaniu w poprzek boiska, z kontrą zabrał się Luis Carlos, zdecydowanie zbyt łatwo ograł Dossę Juniora i dośrodkował, na szczęście Jakub Wójcicki nie dysponował dodatkową parą oczu z tyłu głowy i nie przepuścił futbolówki do nadbiegającego Kamila Drygasa, który niechybnie wpakowałby ją do bramki Dusana Kuciaka.

Kolejna groźna kontra Zawiszy zaczęła się w okolicy... pola karnego gości, gdzie legioniści stracili piłkę po rzucie rożnym. Znów szarżował Luis Carlos, w tej sytuacji wyśmienitym powrotem popisał się Ondrej Duda. Sędzia popełnił błąd, Słowak odepchnął Carlosa rękami, powinien być rzut wolny i kartka dla Dudy. Natomiast zachowanie Dudy, powrót na dużej szybkości i faul w najlepszym momencie – to był imponujący przykład boiskowej odpowiedzialności u tego młodego chłopaka.

Niewyraźną całość, w jaką układała się w pierwszej połowie sobotniego meczu Legia, uzupełniał Bartek Bereszyński, jakby jeszcze zagubiony po powrocie do pierwszej jedenastki, zupełnie nie będący w stanie nawiązać współpracy z Michałem Żyro, sprawiający, że można było zatęsknić za Łukaszem Broziem.

Co zmieniło się w grze Legii po przerwie? Właściwie niewiele. Poza tym, że legioniści w pewnym momencie najprawdopodobniej doszli do wniosku, że skoro nie udaje się wygrać meczu metodami nazwijmy to konwencjonalnymi, o bezcenne trzy punkty należy powalczyć wręcz. Pojawiło się zatem więcej fauli, więcej odbiorów, więcej agresji w grze naszej drużyny. Ilustracją tej przemiany były sytuacje bramkowe. Tuż przed pierwszym trafieniem dla Legii Ivica Vrdoljak bezpardonowo powalił na ziemię podłączającego się do kontry Hermesa. Jeszcze lepszy dowodem na zawziętość, jaką wykazała się Legia  był drugi gol, zaangażowanie Vrdoljaka w odbiór i Bartka Bereszyńskiego w utrzymanie piłki w grze, które dały Michałowi Żyro odrobinę swobody na prawym skrzydle.

Michał Żyro, autor przełomowej bramki na 1:0 i asysty przy golu na 2:0, co ciekawe, nie rozgrywał porywającego meczu. W pierwszej połowie, poza niezłym strzałem zza pola karnego, nie pokazał praktycznie nic. W drugiej połowie stał się jednak ojcem zwycięstwa Legii. Najpierw wykorzystał złe ustawienie Łukasza Nawotczyńskiego, który złamał linię spalonego, znakomicie przyjął podanie od Tomasza Jodłowca lewą nogą (z pewnością większość piłkarzy próbowałaby użyć do tego celu prawej stopy!) i mierzonym strzałem pokonał Wojciecha Kaczmarka. Z kolei przy akcji na 2:0 idealnie wypatrzył moment, w którym Marek Saganowski uciekł obrońcom i podał tak, że Saganowi wystarczyło dostawić nogę. Czapki z głów przed Michałem.

Kto może zastąpić Żyrę za tydzień w Gdańsku? Naturalnym wyborem wydaje się Michał Kucharczyk, chociaż Kuchy to piłkarz o zupełnie innej charakterystyce, trudno spodziewać się, żeby nawiązał z Dudą i Radoviciem współpracę na takim poziomie, jaki obecnie prezentuje Żyro. Może zatem na prawą flankę zejdzie ktoś z rzeczonej pary Miro Radović - Ondrej Duda, zwalniając miejsc na szpicy dla Orlando Sa, Lado Dwaliszwilego lub... Marka Saganowskiego?

Właśnie, Marek Saganowski. Jego powrót na boisko wypadł perfekcyjnie. Pięć minut na boisku, owacja na trybunach przy zmianie, bramka rozstrzygająca mecz i fantastyczna radość po golu. Sagan chyba nie mógł wymarzyć sobie bardziej efektownego powrotu.

Jeszcze słowo chciałbym poświęcić Ondrejowi Dudzie, który w pierwszej połowie był jednym z jaśniejszych punktów Legii. Finezją kilku zagrań nie pasował nie tylko do gry Legii, ale również, że tak sobie nieco górnolotnie pozwolę, w ogóle do piłki oglądanej na boiskach ekstraklasy. Potencjał tego chłopaka jest bez wątpienia ogromny. Oby tylko umiał go trwale uruchomić z korzyścią dla Legii.

Cóż, było jak było, ważne że nie zmyliliśmy pierwszego z siedmiu najważniejszych w tym sezonie kroków. Za tydzień mecz z Lechią, z którą mamy trochę rachunków do wyrównania.