Legia - Lech 2-0: Co było do okazania

Ostatni mecz sezonu 2013/14 za nami. Legia okazała się w nim lepsza od Lecha Poznań, zwyciężajac 2:0. Bramki dla naszego zespołu zdobyli Ivica Vrdoljak z rzutu karnego i były zawodnik Lecha, Bartosz Bereszyński, dla którego był to pierwszy gol w barwach Legii. Po zakończonym meczu niemal trzydzieści tysięcy widzów oklaskiwało ceremonię wręczenia legionistom złotych medali i trofeum za zdobycie mistrzostwa Polski.

Ostatni mecz sezonu nie był wielkim widowiskiem, ale na pewno nie był meczem przechodzonym lub udawanym. Od pierwszych minut Inaki Astiz znęcał się fizycznie nad Łukaszem Teodorczykiem, Tomasz Jodłowiec ręcznie przestawiał Łukasza Trałkę z miejsca na miejsce, w takiej konwencji odnalazł się nawet młokos Karol Linetty, taranując w pewnym momencie Jodłę (!), co doprowadziło naszego pomocnika do autentycznej furii. Walki zatem nie brakowało, nie brakowało również smaczków, bo tak trzeba potraktować zdobycie pierwszej bramki w barwach Legii przez Bartka Bereszyńskiego akurat w meczu przeciw Lechowi Poznań. Za smaczek trzeba również uznać wyraźną aluzję w stronę poznaniaków, jaką stała się szpalerowa 'cieszynka' zainscenizowana przez legionistów po bramce Ivicy Vrdoljaka.

Niedzielny mecz był także dobrym podsumowaniem rywalizacji Legii z Lechem analizowanej w perspektywie całego sezonu. Lech fragmentami sprawiał dobre wrażenie, kto wie, może nawet wizualnie lepsze od Legii, tylko co z tego? Poznaniacy razili nieefektywnością tak w grze ofensywnej, w której dominowały anemiczne strzały na bramkę Dusana Kuciaka oraz problemy decyzyjne w naszym polu karnym, jak i w defensywie, która sprezentowała Legii bramkę na 2:0 po kuriozalnym błędzie Marcina Kamińskiego i niezdecydowaniu Krzysztofa Kotorowskiego. Końcowy wynik nie pozostawia wątpliwości co do tego, która z drużyn była w niedzielę na Łazienkowskiej lepsza. Podobnie rzecz się ma w odniesieniu do końcowego rozstrzygnięcia w tabeli ekstraklasy. Legia zdystansowała Lecha o dziesięć punktów, a gdyby odrzucić podział, który został dokonany po fazie zasadniczej, punktów różnicy byłoby aż piętnaście. Przepaść.

W meczu z Lechem Legia kolejny raz tej wiosny pokazała twarz drużyny skutecznie punktującej, cierpliwej, potrafiącej czekać na błąd przeciwnika. Kiedy błąd następował – wykorzystywaliśmy go z zimną krwią. Weryfikacja takiego sposobu gry starciu z przeciwnikiem, któremu nie będą plątać się pod naszą bramką nogi niczym nie przymierzając Daylonowi Claasenowi – zapewne już niebawem. Płynnych akcji w naszym wykonaniu nie było w meczu z Lechem wiele. Podobnie jak w meczu z Ruchem Chorzów, od przeciwnika nie umiał uwolnić się Michał Żyro, akcje palił poruszający się po lewym skrzydle Michał Kucharczyk, dryblingów nie wygrywał Ondrej Duda. Marek Saganowski walczył, w pierwszej połowie znakomicie uwolnił się od Huberta Wołąkiewicza i groźnie uderzył na bramkę Kotorowskiego, ale ogólnie rzecz biorąc, Saganowi i spółce stwarzanie sytuacji strzeleckich przychodziło z widocznym trudem. Bramka na 1:0 była pośrednio skutkiem jednej z najciekawszych akcji Legii, zainicjowanej przez Michała Żyro, ponowionej podaniem do Marka Saganowskiego, który mógł chyba lepiej przyjąć piłkę i od razu uderzyć na bramkę gości, ale atakowany, zdecydował się na oddanie piłki do nadbiegającego Beresia.

Kwestia następującego w konsekwencji tej akcji rzutu karnego dla Legii jest wbrew pozorom całkiem interesująca. W C+ zgodnie uznano, że podyktowanie jedenastki było błędem japońskiego sędziego. Zdroworozsądkowo patrząc, słuszny to werdykt, bo zagranie Linetty'ego było bez wątpienia przypadkowe. Z drugiej strony, można wrócić do niedawnych dyskusji prowadzonych na naszej stronie i zastanowić się jak mają się do karnego dla Legii słowa Zbigniewa Przesmyckiego, spisane niedawne przez portal sedziapilkarski.pl: „W wymiarze praktycznym, zawodnicy, którzy w celu zablokowania strzału lub dośrodkowania zakładają ręce za siebie ale poruszają się poprzecznie do toru lotu piłki muszą być świadomi, że gdy piłka zatrzyma się na ich ręce, nawet gdy znajduje się ona przy ciele, to kontakt będzie rozmyślny”. Linetty poruszał się poprzecznie do lotu piłki i miał zamiar zablokowania dośrodkowania, powinien zatem liczyć się z przewinieniem, nawet gdyby piłka trafiła go w naturalnie ułożoną dłoń. Przyznam, że znacznie łatwiej jest mi zrozumieć sędziowskie błędy i przyznać arbitrom prawo do ich popełnienia niż zaakceptować cały ten interpretacyjny galimatias.

Dość o tym jednak. Z tego mistrzowskiego wieczoru powinna zostać nam w pamięci kolejna udana oprawa z udziałem kilku trybun, stadion cierpliwie czekający na odebranie przez legionistów złotych medali, kilka słów godnych kapitana w wykonaniu Ivicy Vrdoljaka, który docenił między innymi obecnego na meczu Jana Urbana. To były piękne chwile i obyśmy przeżywali je znów za rok. W futbolu jeszcze piękniejsze od delektowania się zwycięstwem jest bowiem to, że... zawsze można odnieść kolejne zwycięstwo.