Sympatycznie

"Awans był naszym obowiązkiem", oświadczył Jan Urban po zakończeniu meczu z Metalurgsem Lipawa. Wypada tylko podpisać się pod słowami szkoleniowca stołecznej jedenastki i wyrazić zadowolenie, że nasz zespół okazał się być czwartkowego wieczoru tak bardzo obowiązkowy.

Obawiam się, że jeszcze długo nie będę miał zaufania do Legii Jana Urbana. Nie jego wina. Po prostu, tak na chłopski rozum, jesienią będziemy mieć do czynienia z drużyną kadrowo niemal identyczną jak ta wiosenna. Może nawet słabszą, bo Vrdoljak, Ljuboja i Wolski jeszcze w lesie. Dobra, tu wszedł Saganowski, tam pojawił się Łukasik, ale umówmy się - nie są to nazwiska, które robią jakąś gigantyczną różnicę. Może z powodu tego asekuranckiego nastawienia kiedy Legii przytrafia się słabszy fragment gry w meczu (tak, staram się pamiętać, że słabsze fragmenty gry mogą przydarzyć się każdemu zespołowi na świecie w meczu z dowolnym przeciwnikiem!), ja natychmiast spinam się w sobie i myślę: "Wiedziałem".

Podczas meczu z Metalurgsem mój wewnętrzny sceptyk obudził się między 46. a 57. minutą meczu. Nawet nie głupio stracona bramka tak mnie zirytowała (nawiasem mówiąc, 'klepa' Żewłakowa, palce lizać!), ile styl, w jakim rozpoczęliśmy drugą połowę meczu. Jacyś tacy ospali, nie będący w stanie skleić kilku podań i zawiązać składnej akcji ofensywnej. Łotysze zaczęli atakować pressingiem, Żewłakow nie wyglądał dobrze w przepychance z Kamessem w polu karnym, a ja myślałem: "Patrzcie ich, dostali bramę i już się posypali". Nawet przypomniało mi się fatalne 2:3 z Ruchem z wiosny 2011. A potem nagle Łotysz Solonicins zwariował (sorry, nie mogę tego określić inaczej), machnął wielkim łapskiem prosto w Kucharczyka i... zły czar prysł. Wobec tego co działo się wcześniej i później, nie wykluczam, że 10 minut troski na całe 90 minut meczu to jednak wcale nie jest zły wynik.

Największą przyjemność sprawiało mi obserwowanie Legii pragnącej kolejnych bramek, prącej do przodu. To nie była ta Legia, którą pamiętamy z meczu z Gryfem Wejherowo, która planowała sobie dostojnie i bez wysiłku przedreptać mecz. To była Legia, która nie bacząc na to, że awans jest już pewny, że wciąż jesteśmy jeszcze hen przed sezonem, że w niedzielę będzie można pokazać się na tle renomowanego przeciwnika, z entuzjazmem i energią parła do przodu. Taką 'odblokowaną' Legię wiosną widziałem chyba tylko w finale Pucharu Polski z Ruchem.

Oczywiście nie ma sensu rozpędzać się w indywidualnych cenzurkach. To że ktoś wygląda dobrze czy źle w tej fazie przygotowań do sezonu, na tle przeciwnika tej klasy co Metalurgs, nie oznacza, że tego samego zawodnika ujrzymy za kilka tygodni na murawach Ekstraklasy. Ale ważne, że z tygodnia na tydzień jest progres widoczny w całym zespole (porównuję mecze z Ekranasem, pierwszy z Metalurgsem i omawiany czwartkowy). Poza tym 'plusików' przy poszczególnych nazwiskach byłoby dziś jednak naprawdę sporo - choćby dla Koseckiego za umiejętność wygrywania pojedynków biegowych na skrzydle i wycofywania piłki jak przy bramce Gola, dla Saganowskiego za umiejętność dochodzenia do dośrodkowań w polu karnym, dla Wawrzyniaka, za asysty i za to, że pozwolił 'Żyrce' uderzyć wolnego, Łukasik, Furman i Gol też swoje dziś zrobili.

Osobną kwestią pozostaje dla mnie natomiast Radović, który zaczął mecz w takim stylu, jaki chyba usiłuje narzucić mu Urban, to znaczy zawodnika współodpowiedzialnego za rozegranie w środku pola, ale z czasem zaczęło coraz mocniej 'znosić' go w stronę pola karnego Metalurgsa. Spodziewam się, że Urban prędzej czy później dojdzie do wniosku, że na tej pozycji może grać albo Rado albo Ljuboja (oczywiście jak Danijelowi kiedyś już się uda wydobrzeć z urazów wszelkich posiadanych przez niego pachwin oraz achillesów). Obu w tym miejscu boiska jakoś sobie nie wyobrażam. No ale może nie starcza mi wyobraźni.

Błąd Zewłaka, co tu kryć, lipa panie, lipa. Miałem wrażenie, że strasznie to wydarzenie wkurzyło Michała, taki miał w drugiej połowie zacięty wyraz twarzy. Cóż zdarza się. W zeszłym roku o tej porze raczył nas samobójami, w sezonie nikt o tym nie pamiętał. Rzecz jasna trochę to dziwne, że Metalurgs przeprowadził w dwumeczu trzy akcje i strzelił trzy bramki, ale nie takie rzeczy piłka nożna widziała. Miejmy nadzieję, że Austriacy do takiego poziomu skuteczności nie dociągną.

Ogólnie bardzo przyjemny wieczór. Mile widziany zastrzyk optymizmu, także pod względem tego, co działo się na trybunach. Brawo.

Legia - Metalurgs 5:1