Ale to już było

Legii nie udało się wywalczyć przewagi przed rewanżowym meczem kwalifikacji Ligi Europy, który zostanie rozegrany w przyszły czwartek w norweskim Trondheim. Mimo niezłej, ambitnej gry, mimo że mecz układał się korzystnie dla naszego zespołu, dziesięć minut przed końcem spotkania wypuściliśmy z rąk bezcenne zwycięstwo, przez co kolejny raz w najnowszej historii pucharowych występów Legii, do rewanżu przystępujemy z wynikiem promującym przeciwnika.

Uczucie niedosytu jest całkowicie naturalną reakcją kibicowskiego organizmu na dzisiejszy wynik. Strzeliliśmy przecież bramkę do szatni, prowadziliśmy 1:0, wydawało się, że prędzej to przed nami pojawią się szanse na podwyższenie wyniku, niż mało efektywni w grze ofensywnej Norwegowie wbiją nam bramkę. Tymczasem skończyło się rozczarowującym remisem 1:1, który oznacza, że w przyszłym tygodniu staniemy przed trudnym zadaniem. Nie niewykonalnym bynajmniej, ale takim, które powinno być znacznie łatwiejsze.

Decydujący o końcowym wyniku okazał się fragment drugiej połowy, podczas którego Rosenborg zdołał wreszcie wykorzystać swoją wyższość taktyczną i fizyczną nad naszym zespołem. Norwegowie wyraźnie górowali nad Legią zmysłem do gry zespołowej i solidnością we współpracy pomiędzy formacjami. Spójrzcie na przykład jak mądrze, jak ekonomicznie i jak niebezpiecznie zarazem podłączali się do ataków ich boczni obrońcy, Dorsin i Holland, w pełnym przeciwieństwie do nadspodziewanie pasywnego Kuby Wawrzyniaka i chaotycznie kłusującego po murawie jego imiennika, Rzeźniczaka. Jak to zwykle bywa w przypadku Skandynawów, każdy zawodnik Rosenborga bez pudła wie co do niego należy i bez mrugnięcia okiem wykonuje wszelkie poruczone zadania. Zważywszy na fakt, że jest to poparte tradycyjnie znakomitym wytrenowaniem i wydolnością całego zespołu, otrzymujemy przeciwnika, który nawet dysponując nieco niższymi umiejętnościami technicznymi, nawet nie mając w składzie piłkarzy zdolnych do tak niesamowitego wiązania kilku rywali, jak czyni to chociażby Danijel Ljuboja, jest w stanie w każdym momencie gry wykorzystać najmniejszą słabość przeciwnika.

Nasz moment słabości objawił się w fizycznej zadyszce drużyny, która w pewnym momencie zwyczajnie przestała wracać za pomocnikami Rosenborga, przestała nadążać z asekuracją. Widać było, że Norwegowie z coraz większym uporem i determinacją dążą do remisu, że są przekonani o możliwości strzelenia bramki, a my nie byliśmy w stanie zareagować. Nie udało się skutecznie wybić ich z uderzenia, uspokoić gry, skontrować.

Nie zamierzam krytykować trenera Urbana, ale przyznam, że zaordynowana w 76. minucie meczu zmiana Michała Kucharczyka na Michała Żyro od początku wydawała mi się mocno kontrowersyjna. Norwegowie nas naciskali, zaczynali coraz odważniej poczynać sobie w środku pola, sądziłem, że wejście Janusza Gola bądź Dominika Furmana do wsparcia Daniela Łukasika w destrukcji byłoby przy korzystnym wyniku logiczną roszadą, która pomogłoby nam uporządkować grę w tej strefie boiska. Trener Urban postanowił inaczej, być może chcąc uniknąć znanego z meczu z Riedem pełnego przeorientowania zespołu na defensywę i taktycznego ograniczenia drużyny do gry długą piłką na osamotnionych napastników oraz wierząc, że coraz mocniej nacierający Rosenborg będzie dobrym celem do wyprowadzenia takich kontr jak ta, po której świetnie zachowali się Ljuboja i Radović, niestety wyczynu z pierwszej połowy nie udało się powtórzyć Kubie Koseckiemu.

Trenerskie założenia spaliły jednak na panewce, zmiana ewidentnie nie wypaliła, a 'Żyrko' w kluczowym fragmencie meczu nie przydał się Legii ani w obronie, ani w ataku.

Co w obliczu niezbyt korzystnego wyniku może być podstawą do optymizmu przed rewanżem?

W pierwszej kolejności napisałbym, że bardzo pozytywnym czynnikiem była postawa naszych środkowych obrońców, którzy popisowo wręcz odcięli prąd duetowi Henriksen - Elyounoussi. Czyżby zestawienie Astiz - Jędrzejczyk to wreszcie miało być 'to', czego szukaliśmy od rozbicia duetu Michała Żewłakowa z Marcinem Komorowskim? Niestety, tę tezę trzeba będzie potwierdzać w lidze, ponieważ w Trondheim Jędrzejczyk nie wystąpi.

Nadziei trzeba zatem szukać w formacji ofensywnej, która na tle obrony Rosenborga wypadła bardzo obiecująco. Mimo złego wejścia w mecz w wykonaniu 'Romka' Koseckiego, mimo kilku chybionych decyzji podjętych przez Michała Kucharczyka, obaj nasi skrzydłowi z całą pewnością są w stanie przechytrzyć stojących im na drodze defensorów Rosenborga. Kilka razy miejsce znalazł sobie Miro Radović, z ogromną łatwością przed rywalami zastawiał się Ljuboja. Wielka szkoda, że gdy w drugiej połowie meczu Danijel klasycznie wkręcił w ziemię obrońcę Rosenborga i uderzył z tzw. 'czuba', piłka przefrunęła tuż nad poprzeczką. Przypomina się równie nieszczęśliwie zmarnowana okazja na 2:0 w lutowym meczu ze Sportingiem Lizbona... W każdym razie - jestem najzupełniej spokojny o to, że będziemy mieć w przyszłym tygodniu swoje szanse. Tylko że tym razem trzeba będzie je wykorzystać, bez tego nie mamy co myśleć o fazie grupowej Ligi Europy.

Kończąc, trochę niepokoi ilość prostych błędów technicznych: złych przyjęć piłki, wybiegnięć poza linię boczną, chybionych przerzutów ze stojącej piłki - to przecież elementy abecadła piłkarskiego, drobne, irytujące gafy, które trzeba nadrabiać ze zdwojonym wysiłkiem. Czy to efekt zmęczenia, dekoncentracji, czy przemotywowania naszych zawodników - trudno stwierdzić.

Szanse moim zdaniem nadal stoją 50:50, po dzisiejszym meczu nawet nie drgnęły. Jeżeli zagramy równiej, bardziej starannie i nie rozsypiemy się w grze defensywnej - przejdziemy Rosenborg.

Legia Warszawa - Rosenborg Trondheim 1:1