Legia - Wisła Płock 1-0: Udany eksperyment

To był bardzo trudny mecz do oceny. Głównie z tego powodu, że Wisła zagrała beznadziejnie słabo i nie było wielką sztuką zablokować ich ofensywne atuty. Wystarczyło zagrać z większym zaangażowaniem i wiślacy nie byli w stanie wykreować choćby pół sytuacji. Legioniści byli szybsi, bardziej zdecydowani i to wystarczyło, żeby dowieźć korzystny wynik do końca.
Gdybym miał wystawić jakieś pojedyncze oceny, to na wyróżnienie zasługuje nasza formacja defensywna a zwłaszcza Rose i Nawrocki. Ten pierwszy może szybko wskoczyć do pierwszej 11-tki, bo widać, że piłka mu nie przeszkadza, wygrywał większość pojedynków główkowych i pare razy popisał się precyzyjnymi crossami na skrzydła. Ten drugi, z kolei, zaskoczył mnie bardzo dojrzałą grą, mimo bardzo młodego wieku.
W formacji ofensywnej trener Czesław dzisiaj postanowił przetestować zmienników Kapustki, czyli Muciego i Josue. I przed rewanżem z Florą ma duży ból głowy, bo ani jeden (mimo bardzo ładnej bramki) ani drugi jakoś rewelacyjnie nie zagrał i kto wie, czy na tej pozycji nie zdecyduje się na młodego Skibickiego.

Moją uwagę zwrócił Josue, ma bardzo dobrą technikę, dobry przegląd pola. Kilka podań na wysokim poziomie zagranych ryzykownie, zaskakująco ale celnie i co ważne do przodu, z myślą ofensywną. Razem z Martinsem mieli by środek pola pod swoją kontrolą.
W/g mnie idealny piłkarz w miejsce kontuzjowanego Kapustki.

"Abu Hannna nie zaliczył z Wisłą aż takich wtop jak Hołownia z Florą."
No, ja byłbym tutaj ostrożny. Nie wiemy, czy Abu Hanna też nie byłby robiony w bambuko przez Vasiljewa. Z jakichś przyczyn rywalizację z Hołownią jednak przegrywa. Poza tym, nie za bardzo podobają mi się jego wypowiedzi do mediów, gdzie to on się najlepiej czuje i na jakiej pozycji powinien grać.

"Zamiast Alkmaar lub Vitesse niech na wypożyczenie wraca do Legii"
Obawiam się, że tego typu wyzwania są poza zasięgiem naszego dyrektora sportowego, vide: przypadek Bogusza. Przecież tam trzeba pojechać i przekonać kilka osób. Czy Ciebie, Iocosusie, pan Kucharski do czegokolwiek byłby w stanie przekonać? Powiedziałbym, że w porównaniu do Żewłak Travel jego siła przekonywania jest w okolicach gruntu.

Zaczynamy nowy sezon , a ja kontynuuję rozważania o futbolu jako zjawisku cywilizacyjnym.
Przy czym uważny Czytelnik łacno zauważy, iż tematy ogólne ściśle wiążą się z obserwacjami poczynionymi po obejrzanym meczu.

O tym, że piłka nożna nie jest "grą wojenną".
Określenie ,że piłka nożna jest "grą wojenną " wiąże się w przekazie medialnym z wypowiedziami trenera Jacka Gmocha. O ile jednak Jacek Gmoch traktował to przesłanie przez pryzmat zastosowania metod postępowania sztabowego przed i w trakcie batalii jako element strategii i taktyki to wielu jego "następców" traktuje je dosłownie i nakłania do brutalnej bitki na boisku. Takim trenerami są np. Bartoszek czy Ojrzyński.
Jacek Gmoch był w Polsce prekursorem przekładania osiągnięć i języka nauki na język piłkarskiej praktyki. Gmoch opisywał ten związek w sposób następujący : " U mnie pierwsza jest informacja. Na jej podstawie tworzymy coś więcej niż koncepcję i strategię .Jeśli wiemy jakie są wady i zalety przeciwnika to wiemy gdzie uderzyć i jak się bronić. Dopiero wtedy szukamy idealnych zawodników, wiedząc, że takich nie znajdziemy. Najważniejsza jest więc optymalizacja.". Tak naprawdę to zainteresowanie Gmocha sztuką wojenną spopularyzował w Polsce i na świecie świetny pisarz Waldemar Łysiak , który na łamach "Literatury" popełnił znakomity felieton na ten temat. Wskazał on, że Gmoch twórczo adaptował zapisy Carla von Clausewitza z książki " O wojnie" ,a sam pożyczył mu książkę napoleończyka Jominiego " Zarys sztuki wojennej". W moim przekonaniu to co Gmoch nazywał "sztuką wojenną'" miało się nijak do tego co w rzeczywistości stosował. Bowiem była to sztuka prakseologii, a nie wojny, ale jak to u Gmocha popisy retoryczne przeważały nad treścią. Np. wychwalał on Herrerę mówiąc ,że nie był to żaden "mag" ,ale trener dobrze przygotowany naukowo do swej pracy" . Te słowa to autoportret malowany zgodnie z własną oceną wartości. Wedle mnie to było efekciarstwo. być może dlatego ,że jestem zadeklarowanym nie tylko liberałem ,ale i pacyfistą. Znane hasełko " Jeżeli chcesz pokoju, szykuj się do wojny" uważam za haniebny wyraz poparcia dla militaryzmu, głównie pruskiego i hitlerowskiego. Według mnie naczelnym hasłem ludzkości powinno być zawołanie " Jeżeli chcesz pokoju, szykuj się do pokoju".
Po drugie , mimo ,że literaturę "wojenną" znam dość dobrze to znacznie bliższa mi jest z racji osobistych doświadczeń nauka o zarządzaniu i uważam ,że to ona powinna zdominować wszelkie działania w obszarze m.innymi piłki nożnej. Sam po ukończeniu Wydziału Prawa na UW w 1971 roku, skończyłem w latach 1974-75 kurs kadry rezerwowej i kierowniczej ( z pełnym treningiem interpersonalnym), ukończyłem podyplomowe studia z ekonomii i zarzadzania na UW oraz roczny kurs psychologii społecznej na WSPS. Pomimo tych kwalifikacji w czasach PRL byłem podrzędnym kierownikiem, bo stanowiska tzw. nomenklaturowe były poza moim zasięgiem. Nie czuję się jednak pokrzywdzony ,a nawet uważam ,że Duch Święty czuwał, bo ci co byli na "szczycie" w czasach przełomu być przestali. Bowiem z początkiem roku 1990 tzw. stare kadry kierownicze , poza nielicznymi wyjątkami , zostały wymiecione, a ich miejsc zajęli nowi ludzie. I tak ja wystartowałem jak katapulta najpierw awansując na pełniącego obowiązki średniej wielkości jednostki ( kilkaset ludzi) ,aby po ukończeniu kursu kadry kierowniczej wedle standardów europejskich zostać przełożonym jednostki liczącej kilka tysięcy ludzi.
Oczywiście wiedzę trzeba umieć wykorzystywać w praktyce, bo ona jest jednym z kryterium prawdy. A to z kolei odróżnia głupca od człowieka rozumnego . Pisał o tym Andrzej Kijowski powołując się na historyka Michała Bobrzyńskiego tak " Obłęd polski widzi Bobrzyński w nieprzytomnym samochwalstwie, arogancji i pysze. W tym, że Polacy tłumaczyli swoje słabości i klęski na własną korzyść spełniając podstawowy warunek głupoty. Nie ma narodów głupich i mądrych , bywają w ich dziejach chwile mądre i głupie. Chwile mądre to te kiedy naród uznaje swoje winy i błędy i organizuje się do ich naprawy i przezwyciężenia. Chwile głupie przeciwnie, to te, gdy naród winę i błąd przypisuje innym, siebie zaś wynosi bądź jako ofiarę, bądź jako tego któremu z racji jakiejś wyższości należy się wszystko".

Bazą skutecznego zarzadzania jest rzetelny, obiektywny i zgodny z rzeczywistością ogląd zjawiska . Nauka prakseologii wypracowała nie tylko metodykę sprawdzianu efektywności ,ale i własny język , który bywa przez ignorantów nadużywany, często w innym znaczeniu niż ono wynika z definicji. Kilku słowom przyjrzę się bliżej , w popularnym , nie niechlujnym, wymiarze.

Racjonalizm. Prawie wszyscy używają słowem racjonalny określają człowieka myślącego czyli używającego rozumu. W istocie pogląd ten oznacza przekonanie o sile sprawczej rozumu i kierowaniu się jego wskazaniami przy wszelkich działaniach. W ogromnym skrócie powiada, że wiedzę zdobywa się poza doświadczeniem. Racjonalizm zakłada ,że wiedzę pozyskuje się drogą dedukcji ( wyciągania wniosków) , tym co nam wpojono jak np. dekalog, oraz rozsądku. Jest to w gruncie rzeczy postawa oderwana od życia, która w skrajnej postaci stanowi bazę dla mitomanii oraz kreuje tzw. umysł spekulacyjny i preferuje myślenie życzeniowe. W piłce nożnej np. tzw. nastawienie mentalne uważa za siłę sprawczą tego co dzieje się na boisku , a jego hasłem jest ,że "Głowa jest najważniejsza".

Pragmatyzm. Wielu komentatorów używa słów pragmatyczny w znaczeniu, że taki efektywny. Pragmatyzm to postawa polegająca na restytucji ocen rzeczywistości i podejmowaniu tylko takich działań, które gwarantuję skuteczność. Oznacza, że prawdziwe są tylko takie tezy, które przyniosły oczekiwane efekty. W swej istocie jest przeciwstawny racjonalizmowi, bowiem powiada on, że jeżeli jesteśmy w stanie zdefiniować problem jako zjawisko praktyczne, to potrafimy problem rozwiązać. Wymaga to jednak wiedzy, doświadczenia, inteligencji oraz sprawności intelektualnej. W wymiarze analitycznym można powiedzieć ,ze jeżeli z wielu założeń wynikają takie same skutki to między nimi nie ma żadnej różnicy. Kryterium prawdy staje się użyteczność, a sama prawda jest zmienną w czasie zależną od okoliczności i mającą swoją dynamikę. Pragmatyzm wyklucza postawę emocjonalną . Czyli jeżeli komuś zdaje się, że posiadł prawdę ,albo ,że ona jest dana raz na zawsze - to błądzi . Ocena nie zależy od nastawienia ,ale od tego co się odbyło np. od wyniku, gry , postawy itd. itp. Durniem jest ten, kto nie pojmuje, że nie ma stałych ocen, że one nie od nas zależą ,ale od postawy tego kogo lub co oceniamy.

Profesjonalizm. Można go zdefiniować jako zawodowe wykonywanie jakiejś specjalności oparte o wysokie umiejętności i wysoki poziom wykonywanej pracy. Oznacza ocenę samego działania i nie obejmując jego skutków ,a więc jest odwrotnością pragmatyzmu. Trzeba stwierdzić, że coś takiego jak profesjonalizm realnie nie istnieje, jest to bowiem wytwór naszej świadomości. Tym samym nie można ani go zbadać go , ani zmierzyć w sposób obiektywny. Wyróżnikiem tego co nazywamy potocznie profesjonalizmem jest : świadczenie niestandardowych usług, poczucie odpowiedzialności za jakość , poczucie identyfikacji z grupą tak samo traktującą pracę, przekonanie ,że to co się robi ma duże znaczenie, W istocie więc jest elitaryzm oparty o własne ego ,opierający się na poczuciu wyższości. W wielu dziedzinach jest zaporą dostępu poprzez systemy certyfikacji itd. itp. Z tego też względu obecnie operuje się pojęciem profesjonalizmu motywacyjnego jako dążeniem do doskonalenia się . W wymiarze praktycznym profesjonalizm łatwo może stać się swoistym zaprzeczeniem wartości jakie ma nieść, bowiem sprowadzony do zawodowej nauki i postępowania może nic nie znaczyć. Ktoś pewno pamięta film pt. "Potwór" w którym Benini pilnie uczył się chińskiego w narzeczu mandaryńskim i po skończeniu nauk wszedł na egzamin , gdzie zadano mu w tym narzeczu pytania, po usłyszeniu których chwilę pomilczał, a potem wstał i wyszedł. Tak i w piłce nożnej nie wolno działania odrywać od skutku czyli wyniku .Ilu bowiem mamy zawodników ciężko pracujących , którzy nie potrafią grać w piłkę.

Teoria chaosu. Narodziła się ona na gruncie nauk ścisłych zanim znalazła zastosowanie w zarzadzaniu. Jest swego rodzaju zaprzeczeniem determinizmu, a więc poglądu uznającego, że zjawiska mają charakter przyczynowo skutkowy. Przez wieki całe myślano ,że skutek , efekt wynika wprost z przyczyny sprawczej. Matematycy dowiedli, że ta sama przyczyna wcale nie musi przynieść takich samych skutków, bo układ zachowuje się inercyjnie. Teoria chaosu zakłada, że reakcje systemu są nieprzewidywalne. Więc chaos występuje częściej niż porządek i trzeba nauczyć się go wykorzystywać. Stąd moim zdaniem wynikają lepsze wyniki zarzadzania Legią przez Leśnodorskiego niż przez Mioduskiego. Leśnodorski w odróżnieniu od Mioduskiego nie planował, nie budował projektów, nie podnosił na wyższy poziom, ale dokładał drew do pieca i czekał co z tego wyniknie. Rozbijał równowagę i stabilność układu wprawiając go w ustawiczny ruch do przodu. Ten teoretyczny chaos wyzwalał inicjatywy pracowników na każdym szczeblu , sprawiał spontaniczność i innowacyjność, jak również powodował szybką adaptację do zmieniających się warunków. Trzeba tylko zachować czujność, aby nie dopuścić do tego, żeby zalety chaosu nie przerodziły się w anarchię i destrukcję. Boruca nie było w Legii kiedy prezesem był Boguś, ale gdyby był to na pewno by nie powiedział, że Legi brakuje życiowego entuzjazmu ,bo panuje w niej gnuśność .

Perfekcjonizm. Takiego zwierzęcia w przyrodzie nie ma. Perfekcjonizm oznacza bowiem dążenie do doskonałości, a wiec do stanu ,który nie istnieje. Ta tendencja do osiągania nieosiągalnego może przerodzić się obsesję. Osoba nigdy nie zadowolona z tego co robi ,staje się intelektualnie bezpłodna, wątpi w swą wartość, nie docenia się, wycofuje się ze wszelkich poczynań, gdzie w grę wchodzi konkurencja. Wedle wielu psychologów perfekcjonizm to w gruncie rzeczy nieprzystosowanie do rzeczywistości w związku z nadmierna miłością do samego siebie. Człowiek owładnięty manią dążenia do perfekcji nie przyciąga innych ,ale odpycha. Jego przejawem jest brak tolerancji dla błędu, tropienie wad przy pomocy np. urządzeń technicznych w celu ich wyeliminowania. Kiedy słucham Michniewicza i czytam jak to on wszystko rozbiera na czynniki pierwsze to zastanawiam się czy on, aby wie, że perfekcjonizm jest w skutkach gorszy niż wojna.

Nauka jest w stanie wszystko przy jej pomocy wyjaśnić i uporządkować. Tylko, bagatela, trzeba umieć z jej osiągnięć korzystać dla dobra sprawy.

O tym, że Wisła Płock staje się Legią B.
Nasycenie takiej Wisły Płock byłymi zawodnikami Legii sprawia, że ta drużyna staje nieudaną kalką zespołu z Warszawy. W Wiśle bowiem czołowe role odgrywają tacy gracze jak : Jakub Rzeźniczak, Damian Zbozień, Radosław Cielemęcki, Dominik Furman, Piotr Pyrdoł, Mateusz Szwoch, Rafał Wolski, i Damian Warchoł. Zawodnicy ci odeszli z Legii na zasadzie mniej lub bardziej udanych transferów zagranicznych ,albo jako zawodnicy niechciani . Ten fakt pozwala na dwie istotne konstatacje, a mianowicie ,że byli zawodnicy Legi są cenieni w naszej Ekstraklasie oraz ,że "produkujemy " wzmocnienia dla innych klubów. Może byśmy tak bardziej zaczęli dbać o siebie. Wiem, że w kierownictwie Legii powstał program rozwoju dla własnych wychowanków zakładający, że trenerzy tak pierwszej jak i drugiej drużyny będą mieli obowiązek wystawiania w składach młodych graczy bez względu na okoliczności . Program zatwierdził Mioduski. Ciekaw jestem czy wytrzyma presję wyniku i kibolstwa, czy pójdzie w kierunku rozwoju z efektami rozłożonymi na lata czy podda się doraźności.

O tym, że strach ma wielkie oczy.
Na końcu filmu Barei " Co mi zrobisz jak nie złapiesz" Tym uświadamia Kowalewskiemu ,że jak go nie było to nastąpiły " Zmiany, zmiany, zmiany". Były one tak samo niespodziewane tak wówczas dla bohatera filmu jak i dla nas. Nie można się w tej sytuacji nie zgodzić z Bartłomiejem , który po meczu z Florą skrytykował Michniewicza, że na mecz o "czapkę gruszek" wystawił podstawową jedenastkę. Trzeba odróżnić ziarna pieprzu od gówna i nie łapać dwóch srok za ogon , bo można wylądować z ręką w śmietniku. Po meczu z Florą Michniewicz bredził jak ślepy o kolorach usiłując wmówić nam ,że ci Estończycy to giganci futbolu. Można tylko zapytać czy oni są tam tacy durni czy nas uważają kretynów?. Po nieudanym meczu z Florą widocznie w klubie zapanowała panika i trener wykonał gest pod publiczkę na zasadzie alibi : "Tak poważnie traktuję rywala w eliminacjach do LM ,że w meczu ligowym wystawiam rezerwy". No i co się okazało ?. To ,że na tle Wisły Płock ,drużyny znacznie lepiej grającej od Flory te rzekome rezerwy wypadły lepiej niż gracze pierwszego wyboru. Mieszanka niezgranych zawodników pozyskanych z zewnątrz wraz naszą młodzieżą pokazała się z dobrej strony. Powiada się, że nieszczęście jednego w piłce jest szansa dla drugiego . Owszem ,ale nie może to być metoda budowania drużyny . Zmiany muszą być zaplanowane i wynikać z kontroli nad czynnikami gry takimi jak np. forma fizyczna. Przestrzegam przed euforią, gdyż większość pozyskanych graczy prezentuje poziom ligowy a nie międzynarodowy, poza być może Emrelim . Nie zamierzam oceniać wielu graczy po jednym występie ,ale uczynię wyjątki dla Tobiasza, Kisiela i Muciego. Byli oni dla mnie zaskoczeniem i odkryciem. Tobiasz mimo 19 lat pokazał się jak rutyniarz. Takie czytanie gry , takie ustawianie się w stosunku do piłki i do przeciwnika znamionuje albo bramkarza wielce doświadczonego ,albo wybitny talent. Kisiel pokazał się jako pracuś, który ma inklinacje do odbierania piłki rywalom. To jest sztuka , która znamionuje najlepszych defensywnych pomocników. Bowiem trzeba mieć szybkość decyzji, odwagę, przekonanie o tym że się zdoła, dużą sprawność i koordynację ruchową oraz siłę. Jeszcze nie wszystko wychodziło jak należy, ale on ma przekonanie, że da radę. I wreszcie Muci. Do wczoraj grał jak patałach, bo psocił straszliwie. W meczu z Wisłą zagrał bardzo nierówno. Nie na braki zwracam tym razem uwagę i nie na kunsztowną bramkę jaką zdobył. On w kilku akcjach zachował się jak gracz z wysokiej europejskiej półki. Muci ma odwagę dryblować , ma odwagę manewrować w polu karnym rywali. Jego jedna akacja w której traktował Płocczan jak tyczki slalomowe to klasa światowa. Powiada się ,że zespołowość jest podstawą sukcesów we współczesnym futbolu. Tylko, że zespołowość można traktować prymitywnie .albo nowocześnie. Zespołowość traktowana nowocześnie oznacza ,że każdy członek zespołu wnosi do kolektywu to co ma najlepsze. Jeden potrafi doskonale to, a drugi co innego ,ale suma tych umiejętności składa się na wynik drużyny. Więc ceńmy i doceniajmy indywidualności , a gańmy egoizm.

O tym ,że nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło.
Nigdy nie ukrywałem, że jestem przeciwnikiem dogmatyzmu i traktowania swojego przekonania jako obiektywnej wiedzy. Chodzi o system gry z trójką środkowych obrońców. Swoją wiedzę z konieczności opieram na książce Wilsona " Odwrócona piramida" w której przytacza on wyniki symulacji programu komputerowego, które uznają antyefektywność tego sytemu . Sam swego czasu sformułowałem powiedzenie, że owszem systemy nie grają ,ale zawodnicy musza grać w systemie. System gry , którego fundamentem jest ustawienie tzw. wyjściowe ma powodować, że cały pole gry jest niejako pokryte graczami , którzy zależnie od tego kto ma piłkę wykonują zdania ofensywne lub defensywne. Więc każdy z zawodników musi na różnym poziomie , zależnie od okoliczności wykonywać je w różnym stopniu. Do połowy lat 90-tych to co nazywamy taktyką było sferą swego rodzaju teorii , bo nikt taktyki indywidualnej, formacji czy drużyny jako całości nie uczył w procesie treningowym. Pierwszy nauczycielem praktyki taktyki był Arrigo Sachci . Obecnie uczenie zachowań taktycznych to norma i co za nią idzie ustawienia spełniają role pomocniczą, niemniej nie mało ważną. Michniewicz czasami funkcjonuje tak jak by chciał udowodnić wyższość Świąt Wielkiej Nocy nad Świętami Bożego Narodzenia ( vide "wykłady " prof.Stanisławskiego).
Legia ma grać efektywnie ,a nie udowadniać jakieś doktryny. Wczoraj ustawienie z czwórką obrońców spełniło swoją funkcję .

O tym, że młody sędzia zdał egzamin.
Sędzia wczorajszego meczu to jeden z kilkunastu wychowanków pana Przesmyckiego. który dla mnie jest wzorem człowieka ,który z jednej strony wykonuje jak najlepiej to czego się podjął, a z drugiej dba o efekt. Nie pozwolił kundlom zawrócić się z drogi przygotowania kadr sędziowskich. Zastąpić go będzie bardzo ,ale to bardzo trudno. Przesmycki nie dawał się prowokować różnym śmieciom, nie wchodził w jakieś dysputy na poziomie szamba. Był ponad to.To nie przejaw arogancji ,ale szacunku dla prawdy i dla siebie samego.
A wczoraj sędzia miał bardzo trudne zadanie , bowiem coraz silniejsze przygotowanie fizyczne powoduje, że kontakt pomiędzy zawodnikami staje się coraz bliższy. Wywiązał sięz obowiązków bez zarzutu . W tym także potrafił okiełzłać kilku graczy Wisły, którzy walkę potraktowali dosłownie jako bitwę na ciosy. Gdybym ja był sędzią wczorajszego spotkani na zasadach sędziowskich sprzed kilkunastu lat to Tomasik i Lagator, by meczu nie dokończyli. I tu powstaje znowu pytanie czy te przemiany ocen służą dobru ?

@świrek, mi się przyjemnie wczorajszy mecz oglądało, mega pozytywnie zaskoczony byłem, dawno w 1szej jedenastce 5 młodzieżowców nie widziałem. Wspomniałem Skibickiego na plus, warto tak samo dobrze ocenić występ Kisiela

Swirek to wpadł w taki nastrój nie przez futbol - akurat co by się na Legii nie działo on będzie bronił Miodzia jak Lew .

@Walles
Porównaj sobie nasze składy:
Legia vs Dundalk
Rok później: Legia vs Zoria
i policz ilu piłkarzy zagrało w obydwu meczach. A teraz zobacz z ostatnich 2 lat:
Legia vs Rangers
Legia vs Omonia
Skoro już ściągnęliśmy piłkarzy i wydaje się, że spełniają nasze wymagania, to chociaż postarajmy się ich zatrzymać na dłużej niż jeden sezon, bo inaczej będziemy cały czas drżeć o wynik meczu z takim ogórkami jak Flora.

Gdyby ktoś z zewnątrz na to popatrzył, to jego wniosek byłby jeden: agenci piłkarscy rżną nas na kasę aż miło.

@Sektor212
Ej ale ja nie pisałem o meczu z Płockiem. Ten mecz mnie też się podobał, głównie z uwagi na duże zaangażowanie piłkarzy. I nawet przy remisie oceniłbym go pozytywnie.
Ja ten strach widzę przede wszystkim w meczach pucharowych. Flora usiadła na nas wysoko od pierwszych minut a my baliśmy się rozegrać piłkę na naszej połowie. Każdy wiesza psy na Hołowni ale jak się temu dokładniej przyjrzeć, to chłopak nie miał tej piłki z kim rozegrać, bo każdy na wszelki wypadek schował się za przeciwnika. I tak wyglądał ten mecz dopóki Estończycy nie zaczęli oddychać rękawami i nie zeszli z naszej połowy zadowoleni z remisu.
Piszesz, że Czesiowi nie brakuje odwagi, no ale jeśli za kontuzjowanego Kapustkę wprowadza Slisza, to trudno to nazwać inaczej jak bronieniem wyniku. A ponieważ jutro wystarcza nam remis, to pewnie powtórzymy to ustawienie i będziemy mieli powtórkę z Bodo, czyli przede wszystkim nie stracić.