Radependencja

Zadanie wykonane. Dwie zdobyte bramki, czwarte kolejne ligowe zwycięstwo, piąty ligowy mecz na własnym stadionie bez utraty gola, pierwsze miejsce w tabeli, cztery punkty przewagi nad Lechem - to najprostsze liczbowe podsumowanie sytuacji po sobotnim meczu z Zagłębiem Lubin.

Łatwo nie było, chciałoby się skomentować bezpiecznie, zwłaszcza patrząc na naszą grę w pierwszej połowie. Ale... czy na pewno? Przecież nawet do przerwy, kiedy, co tu kryć, rzeczywiście prezentowaliśmy się mocno przeciętnie, dość łatwo stwarzaliśmy zagrożenie pod bramką Zagłębia, jedynie przez własną niedokładność i brak zdecydowania, nie zamieniając tego zagrożenia na kilka bramek. Na drugą połowę wyszła już inna Legia, Zagłębie też jakby inne, końcowe 2:0 to najniższy wymiar kary. Nie, bezpieczne 'łatwo nie było', nie odpowiada prawdzie. W rzeczywistości zwyciężyliśmy znacznie łatwiej niż można było tego się spodziewać.

W niczym oczywiście nie zmienia to faktu, że pierwsza połowa zasługuje na kilka słów komentarza, może szerzej, na słowo komentarza zasługuje sposób, w jaki wchodzimy w mecze na własnym stadionie. Nasza podstrona ze statystykami twierdzi, że, łącznie z wczorajszym meczem, na własnym boisku zdobyliśmy w tym sezonie w różnych rozgrywkach 37 bramek, z czego w pierwszych trzydziestu minutach padło aż... pięć goli. Gdyby ktoś zastanawiał się dlaczego tak się dzieje, koniecznie musi obejrzeć wczorajszy mecz, zwracając szczególną uwagę na popularnego 'stojanowa' w wykonaniu naszych zawodników ofensywnych. Wiadomo, ludzie to nie maszyny, umiejętnościami technicznymi z pewnością dominujemy nad większością ligowych rywali, tendencję do prowadzenia gry w sposób, nazwijmy to delikatnie, ekonomiczny, można jakoś wyjaśnić i uzasadnić. Ale wiadomo również, że grając tak wolno piłką, nie wychodząc na pozycje, tak niechlujnie i niestarannie podchodząc do poszczególnych zagrań, pokona się już mało kogo.

Zdaje się, że mimo prowadzenia 1:0, podobnego zdania był w przerwie wczorajszego meczu Jan Urban, a ofiarą trenerskiej próby zmiany przebiegu boiskowych wydarzeń stał się Danijel Ljuboja. Nasz as faktycznie nie prezentował się najlepiej, irytując przede wszystkim brakiem koncentracji, chociaż trudno oczywiście obciążąć go jednoosobową winą za to, jak wyglądała nasza gra do przerwy. Lubiński tercet Bilek, Jeż i Hanzel nieźle wyglądał w środku pola, a Furman z Vrdoljakiem pozbawieni wsparcia w tym obszarze boiska, zupełnie nie byli w stanie należycie 'skleić' płynnej gry pomiędzy formacjami. Zmiana naszego nastawienia w drugiej połowie, wyższe podejście pod Zagłębie, zbiegła się z wejściem Dwaliszwilego, któremu udało się wreszcie zaprezentować walory, których się po nim spodziewaliśmy. Umiejętność utrzymania się przy piłce, wygrania indywidualnego pojedynku, oddania strzału na bramkę przeciwnika - tym Gruzin imponował, nieco łagodząc obawy, których nabrałem po zeszłotygodniowym pojedynku z Polonią, jakoby pozycja za plecami wysuniętego napastnika, nie była pozycją dla niego dobrą. Wczoraj Dwaliszwili pomógł uwierzyć, że jednak może tam grać i cały nasz tercet napastników (uzupełniony rzecz jasna Saganowskim) nie musi 'zabijać się' o pozycję na szpicy. Brawo dla 'Lado', co rzecz jasna nie oznacza, ze remedium na wszelkie nasze ewentualne niedoskonałości jest prosta wymiana Ljuboi na Dwaliszwilego.

Martwi wiosenna forma Kuby Koseckiego, w tej rundzie do tej pory zaledwie jeden gol, jedna asysta i ogólnie niewyraźna postawa. Kuba chce, biega, walczy, ale brak mu tej swobody i umiejętności uwolnienia się od przeciwnika, jaką imponował na jesieni. Naciera zrywami, ma swoją futbolową 'kępę trawy', z której zawsze jest w stanie zainicjować ciekawą akcję (wczoraj był nią rajd w pierwszej połowie, po którym Marek Saganowski zdecydowanie powinien był zdobyć bramkę), ale to jednak trochę za mało. Brakuje Michała Żyro, który stanowił dobrą alternatywę dla słabszego Koseckiego (i vice versa), Tomasz Brzyski to jednak inny typ zawodnika, bez takiego ciągu na bramkę i umiejętności przeprowadzenia indywidualnej szarży skrzydłem.

Można podkreślić niezłą grę naszego duetu środkowych obrońców, żałując jednocześnie, że coraz bardziej obiecująca współpraca Jędrzejczyka z Astizem znów będzie przerwana na jeden ligowy mecz, tym razem arcyważny wyjazd do Krakowa na bój z Wisłą. Można zauważyć postęp w grze Dominika Furmana, którego rywalizacja z Danielem Łukasikiem nabiera rumieńców (podobna relacja wzajemnego uzupełnienia jak w przypadku jesiennej rywalizacji Koseckiego z Żyrą, z której 'urodził' nam się przecież świetny Kosecki), można odnotować, że z każdym meczem coraz pewniej czuje się Ivica Vrdoljak. To wszystko zauważyć można - trzeba za to zauważyć, że najlepszym zawodnikiem Legii był wczoraj bezapelacyjnie Miro Radović. 'Najlepszym', to zresztą nie jest do końca trafne określenie. Rado był w grze Legii prawdziwym dominatorem, ściągającym piłki niczym magnes, tracącym je sporadycznie, strzelającym i podającym. Ten zawodnik w takiej formie wyrasta o piętro ponad polską ligę, robiąc różnicę, której nie jest w stanie zrobić żaden inny zawodnik naszego zespołu, no może poza maksymalnie zaangażowanym w grę i skoncentrowanym Ljuboją (czyli dokładnie nie takim jak wczoraj).

Chapeau bas Rado!