Nareszcie wiosna!

Zza chmur twarz wychynęło słońce, to białe coś najpierw jakby niepewnie, ale w końcu dość stanowczo zaczęło znikać ze świata. W tych oto, pięknych okolicznościach przyrody, mamy okazję podziwiać kolejne spotkanie z naszą Ekstraklasą, już po raz 22. Czy wraz z wiosną nadejdzie wreszcie forma? Większość ligowych zespołów ma nadzieję, że tak, ale czy odrobina ciepła jest w stanie wpłynąć na naszych milusińskich „aż tak”. Nie byłbym tego taki pewien, niemniej jednak wolałbym, aby faktycznie słoneczne promienie miały zbawienny wpływ na naszych kopaczy. Nie pozostaje nam nic innego jak przekonać się o tym na własne oczy.

Tym razem z całym przekonaniem mogę obiecać, że ta kolejka ligowa będzie coraz lepsza. No dobra, nie będę ukrywał, że nie trudno mi na taką ocenę, gdy zaczynamy od pojedynku dwóch najgorszych zespołów wiosennej tabeli. W Szczecinie, tamtejsza, beznadziejna Pogoń podejmie równie beznadziejny Widzew Łódź. Wyobrażacie sobie gorszą reklamę naszej ligi? Ja nie bardzo. Dlatego jeśli tylko macie coś do roboty w ten piątkowy wieczór, to nie wahajcie się ani chwili. Oczywiście będą tez tacy, którym nic się nie trafiło i zasiądą na stadionie/przed telewizorem by obejrzeć to „widowisko”. No cóż, może nie będzie tak źle, może któraś z jedenastek wreszcie załapie, o co chodzi w futbolu i zobaczymy kilka celnych podań. Mi się jednak wydaje, że to będzie podobny poziom do niedawnego starcia Zagłębia z Ruchem, chaos, szturm, dramat w defensywie i kilka bramek. Przynajmniej tyle. Jednakże, jeśli jest szansa na zmywanie garnków to wybrałbym ją bezapelacyjnie. Kto wygra? Ten, kto wyjmie mniej piłek z siatki, ale która z ekip okaże się ta szczęśliwą? Nie mam bladego pojęcia, patrząc na prezentowaną ostatnio formę postawiłbym na Widzew, ale to tylko w sytuacji gdybym naprawdę musiał.

Kolejne piątkowe spotkanie też nie będzie widowiskiem wysokich lotów, raczej mnóstwo nerwów i kopaniny. Zagłębie Lubin, bo to podopieczni trenera Hapala wystąpią w roli gospodarzy, podejmie Koronę Kielce. Gospodarze po ostatnich swoich „występach” będą cokolwiek zdenerwowani, wszak „Szalony Gang” to nie najlepszy cel mający służyć odbudowaniu zaufania kibiców. Jeden błąd i może być wręcz odwrotnie, a czy fani pozostaną wtedy z drużyną? Czy raczej staniemy się świadkami „kociej muzyki”, a ta raczej nie pomaga w boiskowych poczynaniach. Czy Korona w takim razie zaatakuje od początku? Pewnie, że tak. Piłkarze trenera Ojrzyńskiego zawsze tak robią, dlaczego tym razem miałoby być inaczej. Natomiast gospodarzom coraz bardziej pod górkę, kontuzje i kartki zaczęły mocno dawać się Im we znaki, uświadamiając „Miedziowych” w brakach, jakie mają w szerokiej kadrze zespołu. Nagle okazało się, że Banaś czy Pawłowski to są piłkarze nie do zastąpienia i bez nich prezentują się bardzo słabo. Przegrane z Legią i Ruchem tylko to potwierdziły ten stan rzeczy. Czy obaj zawodnicy wrócą? Lokalni kibice na pewno trzymają kciuki, bo bez liderów może być bardzo ciężko. Jeśli gospodarze zagrają w pełnym składzie to zwycięstwo jest realnym rozstrzygnięciem, w innym wypadku to Korona może być stroną dyktującą warunki.

Ligowa sobota rozpoczyna się w Bełchatowie, gdzie miejscowa ekipa GKS-u postara się zmniejszyć dystans do Ruchu Chorzów. Musze przyznać, że zadanie stojące przed piłkarzami trenera Kieresia jest niełatwe, ale… wcale nie z gatunku „Mission Imposible”. „Niebiescy” tej zimy grają źle, czasem nawet bardzo źle, a zwycięstwo jakie odnieśli w Lubinie wcale tego obrazu nie poprawia, szczególnie, że zaraz potem przyszedł dramatyczny występ z Podbeskidziem. Jeśli miałbym wskazać, która z drużyn jest tą właściwą to bez wahania wskazałbym na tą z ostatniego przegranego meczu. Bełchatów ma swoje problemy, ale nigdy w życiu nie zostawi tyle miejsca pod bramką Zubasa jak uczynili to gracze Hapala. – „To se newrati” i teraz trzeba będzie zagrać na maksimum swoich umiejętności. Czy wystarczy to na gospodarzy? Nie jestem do tego przekonany, prawdę mówiąc na miejscu trenera Zielińskiego zagrałbym na remis, jak się trafi to spróbował wygrać, jednak za wszelką cenę uniknąć ataków większą liczbą graczy. Jak to się kończy przekonał się nie tak dawno mistrz kraju, Śląsk Wrocław. Szybkość Dawida Nowaka, zadziorność Madeja, siła Traore, to atuty „Brunatnych”, których eRkowcy muszą się obawiać, przynajmniej w takiej formie jaką obecnie prezentują. Jeśli nie wydarzy się nic nieprzewidywalnego gospodarze dopiszą sobie kolejne trzy punkty.

Po raczej niemrawym początku tej kolejki, emocje powinny stopniowo wzrastać, ale… chyba jeszcze nie na stadionie przy ulicy Konwiktorskiej. Na nim, staczająca się coraz niżej stołeczna Polonia podejmie opromienionego ostatnią wiktorią Śląska Wrocław. Czy te dwie drużyny mogą stworzyć widowisko na miarę Ekstraklasy? Szczerze wątpię, zawodnicy trenera Stokowca słabną z meczu na mecz, z tym, że piłkarze Stanislava Levego tez wcale nie zachwycają (nawet pomimo ostatnich 45 minut w meczu z Górnikiem). Szykuje się, więc standardowa ligowa kopanina, w takcie, której piłka zapewne wtoczy się do jednej lub drugiej bramki. Do której? Wybaczcie, ale pojęcia nie mam żadnego. Obie ekipy są siebie warte, ktoś popełni błąd, być może ktoś inny go wykorzysta, a może i nie… No chyba, że ta druga połowa meczu z Górnikiem i mecz w Pucharze Polski z Wisłą to zwiastun zwyżkującej formy wrocławian. W takim wypadku nie chciałbym być w skórze miejscowych, przy takiej grze jak ostatnio nie wróże im niczego dobrego w tym starciu.

Ostatnie sobotni mecz znamionuje wreszcie cechy emocjonującego pojedynku ligowego. Być może nawet na poziomie przystającym dla Ekstraklasy. Na swoim stadionie przy ul. Reymonta, borykająca się z wieloma problemami Wisła Kraków podejmie aspirującą do miana najlepszej drużyny w kraju Legię Warszawa. Jeszcze niedawno byłby to pojedynek gigantów, niestety w obecnej chwili z wielkości „Białej Gwiazdy” pozostały jedynie wspomnienia, a tacy piłkarze jak Kamil Kosowski czy Arkadiusz Głowacki są jedynie cieniem minionej chwały. Kibice miejscowych liczą, że uda się tą chwałę przywrócić, jeśli nie na stałe to przynajmniej w sobotni wieczór. Pokonać Legię, to zadanie dla chłopaków Kulawika, wtedy ten słaby sezon uda się jakoś opromienić. Jan Urban, wraz ze swoimi zawodnikami ma jednak inny plan, stojący w opozycji do tego krakowskiego, wygrać za wszelką cenę i przybliżyć się do upragnionego tytułu. Po pięknym meczu, lub jedną bramką po kontrze, nieważne, jakkolwiek, aby tylko trzy punkty wróciły z zespołem do Warszawy. To będzie niezły mecz, na pewno warty obejrzenia, kibicowskich emocji też nie powinno zabraknąć. Gospodarze mają cos do udowodnienia swoim fanom, goście wytyczyli sobie cel na ten sezon i tylko zwycięstwo pozwala zachowanie komfortu pracy. Tylko wygrana nie dopuści „Kolejorza” na bezpośredni dystans, a to mogłoby oznaczać coraz większą nerwowość. Stawka jest, więc wysoka, co ważne, zarówno dla jednych jak i dla drugich. Niestety dla nas kibiców to nie jest dobra wiadomość, meczów mających swój „ciężar gatunkowy” z reguły nie da się w naszej lidze oglądać. Oby tym razem było inaczej. Wygrać powinni jednak goście, zespół z grodu Kraka jest w bardzo słabej formie i jeśli goście faktycznie myślą o mistrzostwie to takie okazje powinni wykorzystywać.

Niedziela to spotkanie zespołów z różnych biegunów tabeli ligowej, będący na górze gospodarze, Górnik Zabrze podejmą outsiderów Podbeskidzie Bielsko-Biała. Pewne zwycięstwo „Górników”? Nic bardziej mylnego, ostatnio to Demjan i spółka są w gazie, podczas gdy ludzie trenera Nawałki wciąż nie potrafią zagrać meczu na równym, wysokim poziomie. Choć może tym razem wreszcie się uda, a piłkarze Górnika zagrają wreszcie na poziomie, do którego nas przyzwyczaili. W takim wypadku nie wróże gościom wielkich szans na punkty zdobyte na Roosevelta, jeśli jednak nie to… kto wie. „Górale” tej wiosny to bardzo wojowniczy ludek, „bramka za bramkę, strzał za strzał” to dewiza, która im przyświeca, nic jednak dziwnego, tylko zwycięstwa mogą zapewnić im utrzymanie w lidze. Niemniej jednak niezależnie od potrzeb zespołu trenera Michniewicza o wygraną w Zabrzu będzie im bardzo ciężko. Tym razem gospodarze są zbyt klasowym zespołem by pozwolić sobie na stratę punktów.

Weekend zakończymy w Gdańsku, na stadionie tamtejszej Lechii. Podopieczni Bobo Kaczmarka zamierzą się w walce z białostocką Jagiellonią. Zespołem, który punktuje tej wiosny, ale na pewno nie zachwyca. Idealnym obrazem gry w tej rundzie był mecz z Pogonią, bramka z niczego a potem… modlitwy do końca spotkania, a ”Portowcy” (wcale nieradzący sobie lepiej) raz po raz atakowali bramkę Słowika. Tyle, że Lechiści wcale nie prezentują się lepiej, niby grają piłką, taktycznie nie najgorzej, pomysł też jakiś jest, ale punktów jak nie zdobywali, tak nie zdobywają. Sześć punktów to bardzo mizerny dorobek, który gospodarze będą chcieli poprawić, a mizerna Jaga wydaje się wręcz idealnym przeciwnikiem. Jest jednak jeden problem i to raczej nie mały, piłkarze Tomasza Hajty nie grają olśniewająco, ale jak już wspominałem, punkty skrzętnie gromadzą. Jak będzie tym razem? Ano zobaczymy, w każdym razie na jakieś wielkie widowisko bym się nie nastawiał. Mnóstwo kopaniny w środku pola, kilka kontr, to na pewno, ale piłkarskich efektów specjalnych się nie spodziewam. Jeśli zaś chodzi o wynik, to większe szanse mają gospodarzom.

Na koniec nasze okno wystawowe na świat, a tam całkiem ciekawie zapowiadające się widowisko. Nieźle grający u siebie, Piast Gliwice podejmie marzącego o tytule Lecha Poznań. „Piastunki” tej wiosny niezwykły przegrywać na własnym obiekcie, „Kolejorz” na wyjeździe, wygrał wszystko, co było do wygrania. Nieźle, kto podtrzyma swoją passę? Chłopcy Rumaka, czy ludzie Brozia? Gospodarze grają bardzo zdyscyplinowaną piłkę, goście to z kolei wielka determinacja. Któraś z tych ekip jednak musi wykazać swoją wyższość, teoretycznie łatwiej powinno być miejscowym, Oni i remis przyjmą z radością, przyjezdni wygrać po prostu muszą. A kontry to coś, co gliwiczanie lubią najbardziej, szybki Podgórski, świetnie radzący sobie Ruben Jurado, no i groźny w polu karnym Docekal, tych zawodników Lechici muszą pilnować z najwyższą pieczołowitością. Jeśli to im się uda, mogą myśleć o konstruowaniu swoich ataków, a te trzeba przyznać mają kim budować, Linetty, Hämäläinen, czy Tonew to bardzo sprawna maszyna napędzająca akcje piłkarzy z Poznania. Atak pozycyjny czy umiejętność skracania gry i błyskawiczne kontry? Który styl zwycięży? Niełatwa jest odpowiedź na tak postawione pytanie. Nad Wisłą z reguły zwycięża ta druga opcja, niemniej jednak seria zwycięstw Lecha pokazuje, że Oni naprawdę potrafią grać na boiskach rywali, a ewentualne kontrataki nie są dla nich wielkim zagrożeniem. Tym razem mogą jednak mieć poważny problem, Piast to nie Ruch czy Pogoń. Jakość zespołu z Gliwic jest zdecydowanie wyższa, a zagrożenie przez nich generowane o wiele bardziej solidne niż w wykonaniu poprzednich rywali. Coś czuję, że passa „niebiesko-białych” będzie musiała być budowana od nowa.