I want it all

Trzeci rok z rzędu zagramy w finale pucharu Polski. W rewanżowym meczu z Ruchem szło nam jak po grudzie, ale dzięki skuteczności Wladimera Dwaliszwilego pokonaliśmy gości 2:1. Legia nie zachwyca, ale zwycięsko prze do przodu. Czy taka tendencja utrzyma się do końca sezonu?

Jak dowodzą choćby wyniki skromnej ankiety zamieszczonej na naszej stronie, w legijnym narodzie wiara w pierwszy dublet od 18 lat jest spora. Dublet to splendor rzecz jasna jedynie dodatkowy, tak naprawdę liczy się tylko mistrzostwo, ale, szukając dobrych omenów, przypomnijmy, że dublet AD 1995 został wywalczony po wiosennym ligowym wyścigu dwóch liderów, w którym siedzący nam na plecach kontrkandydat do mistrzostwa (wtedy Widzew) został ostatecznie zdystansowany dopiero na trzy kolejki przed końcem sezonu, natomiast w finale pucharu pokonaliśmy inny zespół ścisłej ligowej czołówki (wtedy GKS). Analogia niby trochę naciągana, ale... chyba nie mamy nic przeciw temu, żeby podobny scenariusz powtórzył się w tym roku, zwłaszcza, gdyby wszelkie podobieństwa udało się przełożyć na następującą później przygodę w europejskich pucharach.

Na pucharze, to chyba żadna sensacja, nie zależy mi nawet w dziesiątej części tak jak na mistrzostwie, ale muszę przyznać, że podczas wczorajszego meczu z Ruchem, kiedy gra długimi fragmentami nie za bardzo nam się układała, przeprowadziłem eksperyment myślowy, zastanawiając się, co bym czuł, gdybyśmy z Ruchem odpadli. W jego następstwie doszedłem do wniosku, że ponad wszelką wątpliwość, byłbym... strasznie wkurzony. Cóż, jak śpiewał niegdyś w towarzystwie swoich zacnych kompanów z grupy Queen Freddie Mercury, I want it all.

Co można powiedzieć po meczu z Ruchem? Nic odkrywczego. Mamy problem z lewą flanką, każda inna konfiguracja niż Wawrzyniak - Kosecki wypada szalenie blado, nawet mimo defensywnych błędów popełnianych niekiedy przez Wawrzyniaka i trwającej już od kilku tygodni ofensywnej impotencji młodego Kosy. Na pozycji dublera Koseckiego znalazł się wreszcie Michał Kucharczyk, do czego nawoływałem jeszcze przed rozpoczęciem rundy wiosennej, niestety tym meczem licznego grona swoich oponentów nie przekonał, mimo że asysta przy golu Dwaliszwilego przednia. Przy czym, daleki jestem od tego, żeby winą za słabość lewego skrzydła obarczać niedostatki w futbolowym rzemiośle konkretnie u Kucharczyka i Brzyskiego. Nie można lekceważyć czynnika braku zgrania, braku sprawdzonych schematów prowadzenia ataków i ustawiania się w obronie, taki implant wszczepiony w drużynę, nie musi się z miejsca przyjąć. Z podobną sytuacją mieliśmy wszak do czynienia w ligowym meczu z Bełchatowem, gdzie Kosecki został ustawiony na prawej flance, a na lewej męczyli się Brzyski z Dwaliszwilim. Ze skutkiem, jak pamiętamy, opłakanym.

Również w środku pola inna para, Gol z Furmanem, radziła sobie co najwyżej średnio. Można zaryzykować twierdzenie, że poprawia się pozycja negocjacyjna Ivicy Vrdoljaka, nie tylko dlatego, że od kilku meczów Chorwat wreszcie prezentuje na boisku niezłą dyspozycję, ale też dlatego, że bez niego w składzie, środek pola jakoś się nie zazębia, zawodnicy o zbliżonej charakterystyce box-to-box, jakimi są Gol i Furman, mają ewidentny problem z uporządkowaniem i zdominowaniem środka pola.

Do powyższych czynników trzeba dodać gorszą dyspozycję Radovicia, jakby zmęczonego, pozbawionego błysku i świeżości, i otrzymamy obraz Legii z meczu z Ruchem, Legii, która pod względem czysto piłkarskim, abstrahując od wszelkich czynników natury mentalnej, nie do końca mogła być sobą. Ruch miał w tym meczu naprawdę dużo do powiedzenia, bardzo prostymi środkami, długą piłką, niezwykle łatwo przedostając się pod naszą bramkę. Tak było i w pierwszych minutach meczu, i w samej końcówce, kiedy nasz awans zawisł na cienkim włosku. Sądzę, że goście powinni pluć sobie po tym meczu w brodę, bo zdecydowanie byliśmy przeszkodą do wzięcia.

Czy mało przekonująca gra Legii w ostatnim tygodniu to powód do zmartwienia? Myślę, że nie. Trener Urban konsekwentnie (i słusznie!) daje odpocząć w pucharze kilka zawodnikom podstawowego składu, jeżeli natomiast chodzi o sobotni mecz z Wisłą, miał on po prostu swoją zupełnie odrębną historię. Można czepiać się stylu, ale nie sposób nie zauważyć, nie docenić, że ze wszystkich zwarć to my póki co wychodzimy z ciosem.

I nie jest to na pewno ani przypadek, ani zasługa sędziów.