Wyjątek czy reguła?

Na koncie Legii widnieją już 52 punkty zdobyte w bieżących rozgrywkach ligowych. Kolejną wziętą przeszkodą okazała się Pogoń Szczecin, choć po niemrawym starcie i nieoczekiwanie szybko straconej bramce, trzeba było odrabiać straty, co udało się dopiero po przerwie. Bramkowym łupem podzielili się Ivica Vrdoljak, Wladimer Dwaliszwili i Tomasz Brzyski.

Zapewne wielu kibiców zgromadzonych dziś na stadionie Legii doświadczyło deja vu podczas pierwszej połowy meczu, wspominając wydarzenia, które miały miejsce podczas jesiennych spotkań z Podbeskidziem czy Piastem. Istotnie, można przywołać rozważania, które przychodziły do głowy po tamtych meczach. Z jednej strony wypada cieszyć się, że Legia jest w stanie odwracać losy spotkań, odrabiać poniesione straty, dopadać przeciwnika w zaledwie kilka minut dzięki spektakularnym szarżom, z drugiej strony powodów do frasunku dostarcza fakt, że Legia beztrosko pozwala na to, by słabsi rywale panoszyli się na naszym boisku w pierwszych minutach gry.

Do tego, że mecze na Łazienkowskiej rozpoczynamy leniwie, ospale łapiąc swój rytm, nie strzelając zbyt wielu bramek, z pewnością zdążyliśmy już się przyzwyczaić (gwoli przypomnienia statystyk przywoływanych już po meczu z Zagłębiem, w pierwszych trzydziestu minutach meczów na własnym stadionie wbiliśmy przeciwnikom zaledwie 5 bramek na 42 zdobyte we wszystkich rozgrywkach), czy powinniśmy jednak godzić się również z tym, że niejaki Donald Djousse, który wiosną raczej nie wydawał się być napastnikiem o umiejętnościach godnych Ekstraklasy, w pierwszej akcji meczu ośmiesza prostym kopnięciem piłki piętą Tomasza Jodłowca, a następnie zakłada siatkę Inakiemu Astizowi (oraz, już cokolwiek przypadkowo, Kubie Wawrzyniakowi), że skromny Adam Frączczak schodzi do środka w narożniku pola karnego z łatwością godną niedawnego kata Polaków, Jarmolenki, zaś w rolę biernego Sebastiana Boenischa wciela się legionista Tomasz Brzyski?

Ile w czymś takim przypadku, a ile naszego niedbalstwa?

Być może jestem malkontentem, nie potrafię uszanować historii konkretnego meczu, który przecież zawsze może ułożyć się w sposób nieprzewidywalny, nie doceniam przeciwników, którzy tradycyjnie przyjeżdżają na Łazienkowską pozbawieni jakiejkolwiek pętającej nogi presji, nie doceniam naszego kapitału punktowego, który powiększamy z imponującą regularnością, wbrew wszelkim przeciwnościom, na złość licznym krytykom naszego stylu, ale muszę napisać, że gra, którą zaprezentowaliśmy w meczu z Pogonią, zdecydowanie nie przypadła mi do gustu.

Nie tylko z uwagi na wzmiankowane wyżej osobliwości, które wystąpiły w pierwszych minutach meczu, choć ich roli pominąć rzecz jasna nie sposób, ale też z uwagi na fakt, że gra była dziś w naszym wykonaniu chaotyczna, nerwowa, szarpana, pełna niepotrzebnych indywidualnych zrywów oraz szalenie irytujących, mnożących się niedokładności.

Sztandarowym przykładem tych ostatnich niech będzie kontra, którą wyprowadziliśmy w przewadze liczebnej około 30. minuty pierwszej połowy meczu, kontra, którą koncertowo zmarnowaliśmy, kiedy najpierw Brzyski podjął złą decyzję, w kiepskim tempie podając piłkę na lewą stronę do Marka Saganowskiego, następnie Sagan stracił futbolówkę chyba najprościej jak tylko mógł, łatwo przegrywając drybling z obrońcą gości. Atakowaliśmy siłowo, pchaliśmy się do przodu, wykorzystując dobrą dyspozycję Lado Dwaliszwilego, zupełnie nie wychodziła nam natomiast gra dwójkowa, ewidentnie szwankowało ostatnie podanie. Z akcji dośrodkowywaliśmy dziś minimum kilkanaście razy, w większości przypadków niecierpliwie, nieprecyzyjnie, jakby podający zupełnie nie wiedział, gdzie na piłkę będzie czekał napastnik, a napastnik nie miał zielonego pojęcia, gdzie będzie uderzał podający. Wcisnęliśmy trzy bramki, ale w starciu z bardzo słabym przeciwnikiem, dysponującym mizernym arsenałem piłkarskich umiejętności, a takim była bez dwóch zdań Pogoń, oczekiwałbym lepszej gry bez piłki, większej lekkości w prowadzeniu ataków, zwłaszcza kiedy defensywa przeciwnika ulega rozrzedzeniu przy naszym prowadzeniu. Tymczasem wszystko było dziś doraźne i wymęczone.

Zwycięstwo przybliżyło nas do mistrzostwa Polski, stanowiło pracę domową, która odrobiliśmy na tyle dobrze, by wywrzeć presję na ścigającym nas w tabeli rywalu z Poznania. Musimy zgodzić się, że trzy punkty to jedyna licząca się dziś zdobycz, korzyść na tyle cenna i wymierna, że bez wysiłku usuwająca w cień wszelkie ewentualne niedoskonałości.

Mimo wszystko, takimi meczami nie przybliżamy się do zbudowania drużyny, która ma przed sobą jasną posezonową przyszłość, która dysponuje sprawdzonym pomysłem na grę, która systematycznie utrwala schematy, której poszczególne elementy coraz lepiej się rozumieją i coraz skuteczniej realizują swoje boiskowe zadania. Mam czelność spodziewać się po Legii więcej. Znacznie więcej.