"Przegląd kadr"

W pierwszym meczu Ekstraklasy, szkoleniowiec warszawian, Jan Urban zaskoczył wszystkich. Oczywiście, przy grze środa – sobota, rotacja nie jest czymś niespotykanym, jednak trener Legii Warszawa postanowił urządzić pełen przegląd kadr, ot jakby nie walczył o ligowe punkty, a grał kolejny przedsezonowy sparing. Ruch nad wyraz odważny, ale dzięki temu mogliśmy przyjrzeć się formie znajdujących się w naszej kadrze piłkarzy.

Nic więc dziwnego, że gdy pierwszy raz przeczytałem skład w jakim mamy wystąpić, byłem w lekkim szoku. Co wyraziłem zresztą tuż przed samym meczem, pisząc, że Janek Urban poszedł po bandzie. Ryzyko było spore, bez wsparcia „weteranów” można było się potknąć, wszak z łodzianami nigdy nie grało nam się łatwo, nawet w podstawowym składzie. Trener zagrał „va banque”, młode wilki ( i nie tylko) mogły się albo spalić, albo... niczym husaria przypiąć sobie skrzydła. Sygnalizując swoją gotowość do kolejnych ataków. Przyznaję, o ile przez cały tydzień mecz w Widzewem nie wzbudzał u mnie większych emocji, o tyle po decyzji naszego szkoleniowca z wielkim zaciekawieniem usiadłem na trybunach stadionu.

Zanim to jednak nastąpiło, przyszedł czas na rzeczową analizę składu naszych rywali. I muszę przyznać, że z kolejnymi minutami poświeconymi na śledzenie możliwości Widzewa, decyzja sztabu Legii zaczęła być coraz bardziej zrozumiała. Jeśli w trakcie Generali Deyna Cup, w meczu finałowym z Fluminense, które dzień wcześniej pokonało renomowaną Austrię Wiedeń, możemy zagrać własną młodzieżą, grając z Brazylijczykami jak równy z... równiejszym, to tym bardziej możemy ją wystawić z dzieciakami Mroczkowskiego. W tej chwili Widzew Łódź to istne futbolowe przedszkole, a zawodnicy, którzy rok temu wchodzili z ławki, dziś są pierwszoplanowymi postaciami zespołu.

I o tym trzeba pamiętać oceniając sobotnie wydarzenia. Choć, to wcale nie oznacza, że powinniśmy je deprecjonować. Szczególnie, że widzewska młodzież potwierdziła swoje niemałe już umiejętności. A trener łodzian bardzo rzetelnie wykonał „wakacyjną” pracę, doskonale przygotowując swoich chłopaków pod względem taktycznym. Ku mojemu zdziwieniu goście całkiem nieźle potrafili ograniczać nasze pola działania. Dobrze przesuwali się strefami, starając się odcinać „groźne” rejony boiska. Jednak w sytuacjach sam na sam, wyraźnie przegrywali pojedynki z „wojskowymi” a ci, co i rusz stwarzali zagrożenie pod bramką Mielcarza. Dlatego obserwacja graczy Legii ma swoją wartość, jednakże nie należy popadać w hurraoptymizm. Niemniej jednak, jestem pewien, że sobotni mecz dostarczył naszemu trenerowi odpowiedniej dawki informacji. To samo tyczy się kibiców zgromadzonych na trybunach Pepsi Areny. Kilka z nich wartych jest przytoczenia:

Młodzi:

Patryk Mikita – przyznam, że uczucia mam mieszane. Jasne, wiem co to debiut, ale Patryk niepotrzebnie szukał w tym meczu spektakularnych zagrań, gdyby od początku grał prosto, jego dorobek byłby o wiele bardziej imponujący. Z drugiej jednak strony, bramka i dwie fantastyczne asysty to nie w kij dmuchał, wrażanie robią niesamowite. Jak zacznie grać dojrzale, na dwa - trzy kontakty, to będziemy mieli z niego nie lada pociechę. Choć nadal uważam, że to bardziej skrzydłowy niż wysunięty, samotny strzelec.

Mateusz Cichocki – przyjemnie sie patrzy na grę tego chłopaka. Mateusz wręcz imponuje spokojem, zaskakuje też umiejętnością wyprowadzenia piłki, rzadko spotykaną u tak młodego (przede wszystkim stażem) zawodnika. Niemniej jednak „Cichy” miał wybitnie ciężkiego rywala i trzeba przyznać, że kilkukrotnie nie udało sie zatrzymać napastnika Widzewa . Można założyć, że gdyby nie Dusan Kuciak (świetny występ goalkipeera Legii) to ocena młodego defensora nie byłaby tak pozytywna. W futbolu jak w życiu, trzeba mieć fart, Mateusz go miał.

Bartłomiej Pawłowski – brać nie grymasić. Najlepiej wziąć i... zostawić w Widzewie. Za rok dostaniemy zawodnika o wielkich umiejętnościach i w pełni gotowego do gry w Ekstraklasie. Doskonały mecz, piłkarz o klasę przerastający swoich kolegów. Jego rajdy i zwody, co chwilę powodowały wielkie zamieszanie w naszych szykach obronnych. A kilka strzałów, tylko sobie znanym sposobem, wybronił Dusan Kuciak. A pamiętajmy, że wysunięty napastnik to nie jest nominalna pozycja widzewiaka. Super występ tego młodego chłopaka.

„Prawie” Młodzi:

Michał Żyro – Bardzo dobry mecz w wykonaniu Michała, wydaje się, że cień zeszłorocznej kontuzji nie prześladuje już naszego skrzydłowego. Doskonałe podanie do Patryka Mikity (sytuacja sam na sam z Mielcarzem) i co najmniej kilka wyśmienitych dośrodkowań ze swojego sektora boiska (po jednym bramka Rzeźniczaka) to wkład, jaki „Żyrko” wniósł do ofensywnych poczynań zespołu Legii. Nie można też lekceważyć dużo większego niż u Kuby Koseckiego udziału w grze defensywnej, gotowości do walki o piłkę w każdej części boiska. Dzięki czemu, po wywalczonej piłce w środku pola (z Phibelem), cieszyliśmy się z pierwszej bramki Miro Radovicia. Michał będzie bardzo ciekawą alternatywą dla „Kosy”, bardziej odpowiedzialny w defensywie, nie mniej przydatny w ofensywie.

Dominik Furman – dla mnie piłkarz meczu. Co ten chłopak wyprawia, to się w głowie nie mieści. Jeśli ten skok w jego dyspozycji jest spowodowany zakupem Pinto, to... już tylko dlatego opłacało się sprowadzić Portugalczyka. Dziś „Furmi” rządził i dzielił w środkowej formacji Legii, odpierał, atakował, podawał, jednym słowem serce i płuca stołecznego zespołu. Grał tak dobrze, że... trener „wojskowych” nie potrzebował obserwować go zbyt długo. Wszystko, co było do obejrzenia nastąpiło w ciągu pierwszych 60 minut. Niestety jak to często w futbolu bywa, splendor Dominikowi skradli koledzy. Tak to już jest, że głośno „mówi” się o tych, co strzelają i asystują, a o tych co kierują tym organizmem wspomina się szeptem w kuluarach.

Ludzie Zagadki:

Helio Pinto – Strasznie ciężko jest ocenić Portugalczyka. Widać braki kondycyjne, widać też, że Helio wciąż nie czuje kolegów, a Ci nie do końca wiedzą, co Pinto wymyślił. W efekcie czego jak na razie mamy sporo strat w środkowej, newralgicznej części boiska. Z drugiej jednak strony, tak, tak, jest też druga strona, w poszczególnych zagraniach zawodnika APEL’u widać niemały potencjał, szybkie, bezpośrednie zgrania piłki, kilka niezłych przerzutów, umiejętność wstrzymania ataku, rozegrania do tyłu lub boku, uspokojenia gry. Jak by jednak naszego nowego nabytku nie oceniać, widać, że jeszcze sporo pracy przed tym piłkarzem, a aklimatyzacja nie będzie tak łatwa jak zakładano.

Miroslav Radović – Bramka, nie wiele brakowało a była by i druga, a jednak, występ Rado nie przypadł mi do gustu. Nieprzydany na skrzydle (mecz z TNS), bezproduktywny w środku pola, tak na razie prezentuje się Rado. A holowanie piłki w jego wykonaniu to coś, czym doprowadzał mnie do szaleństwa. Zwalnianie akcji, wręcz zniweczenie niektórych wysiłków swoich kolegów i straty, to z tego właśnie zapamiętam występ Serba z tym meczu. Słabiutko. Mam nadzieję, że się rozegra, ale na razie... aż prosi się o posadzenie Miro na ławce. Choć mam świadomość, że w meczu z TNS może jeszcze zagrać. Jeśli jednak nie zaprezentuje się zdecydowanie lepiej, to w kolejnych poczynania kolegów może obserwować z pozycji siedzącej.

Dossa Junior – Po raz kolejny nie byłem pewien, to Dossa wyszedł na boisko, czy dobrze nam zanany Dickson Choto? Bezsprzeczny szef linii defensywnej, od razu ustawiający, co i rusz wysyłający w bój swoich podwładnych. Mimo, że wszedł w miejsce dobrze spisującego się „Jodły”, to formacja obronna zaczęła spisywać się lepiej. Choć nie można lekceważyć zamknięcia środka pola, w wykonaniu Legii. Wejście Vrdoljaka do pary ze wspomnianym Jodłowcem zaryglowało przedpole bramki Kuciaka. Niemniej jednak w mojej ocenie jest dobrze, a może być lepiej (wciąż widać braki kondycyjne) po odpowiedniej dawce treningów.

Tomasz Jodłowiec – Potwierdza swoją dyspozycję z okresu przygotowawczego. W defensywie pewny, silny, niepopełniający większych błędów. W dodatku po raz kolejny pokazując, że wyprowadzanie piłki z formacji obronnej nie jest mu obce. Czekam na mecz u boku Dossy Juniora, to może być nasza podstawowa para stoperów. Jednakże, to po wejściu do środka pola zaczął się koncert „Jodły”. Dla mnie rewelacja, świetnie się ustawiał, doskonale przejmował, super wypuszczał w bój kolegów z przednich formacji. Czy wygryzie Vrdoljaka? Teraz pewnie nie, ale gdy wróci Inaki Astiz? Kto wie, wszystko jest możliwe.

Zginąłbym śmiercią tragiczną gdybym nie wspomniał o Kubie Rzeźniczaku (stali czytelnicy wiedzą dlaczego). Z racji stażu w zespole, wystąpił z opaską kapitana i trzeba przyznać, że wywiązał się ze swojej roli nad wyraz dobrze. Widać, że tak jak w przypadku Żyro, po kontuzji nie ma już śladu, a sam zawodnik nabiera coraz większej pewności siebie. Flanka defensywy to jednak lepsza pozycja dla Kuby, niż środek tej formacji, czuje się tu pewniej, może wykorzystać swoje walory szybkościowe. Niemniej jednak, to po jego stronie kilka bezkarnych rajdów wykonał wspomniany Bartłomiej Pawłowski. Jednak strzelona bramka, strzał w poprzeczkę i kilka bardzo obiecujących akcji to spory kapitał, pozwalający z optymizmem patrzeć na rywalizację z Łukaszem Broziem, czy nawet Bartkiem Bereszyńskim.

Podsumowanie:

Pamiętajmy z kim graliśmy, problemów Widzewa nie ma co mnożyć, ale też nie da się je zlekceważyć. Na pewno dzisiejsze spostrzeżenia trzeba będzie potwierdzić, w walce z kolejnymi rywalami, ale też nie ma co umniejszać tego jak zaprezentowali się nasi piłkarze.

Wygląda na to, że w czasach, gdy większość klubów Ekstraklasy ma problemy ze zmontowaniem podstawowej jedenastki, a Ci najlepsi mają ból związany z głębią swoich składów, Jan Urban zaczyna budowę... trzeciego zespołu „wojskowych”. Nie, absolutnie nie myślę o Legii II, to jest domena trenera Banasika, mówię o kolejnej jedenastce gotowej do gry w najwyższej klasie rozgrywkowej. Bo iluż ligowych szkoleniowców zrezygnowałoby z wystawienia takiej oto jedenastki: Skaba, Broź, Astiz, Suler, ....., ......, Łukasik, Gol, Ojamaa, Augusto, Efir (a jest jeszcze obiecujący Mizgała i wreszcie zdrowy Kopczyński). Czyli zespołu (jak widać niepełnego) złożonego z piłkarzy, których pomimo dwóch rozegranych przez Legię spotkań, jeszcze na murawie nie widzieliśmy. Dodajmy ekipy, która, przynajmniej na papierze, spokojnie mogłaby powalczyć w naszej Ekstraklasie. Jest w czym przebierać, jest też czym rotować, a jak to robić, to już ból głowy trenera Urbana. Dodajmy, że przyjemny, każdy szkoleniowiec lubi mieć takie problemy.

Monrooe