Zezem: IPT Mioduski, a szkolenie Stolarskiego

Początkowo miałem nikomu nie zawracać głowy krótką wypowiedzią pana Dariusza Mioduskiego - współwłaściciela Legii Warszawa, przewodniczącego jej Rady Nadzorczej oraz przewodniczącego Fundacji "Akademii Piłkarskiej", ale po zastanowieniu, o czym poniżej, uznałem, że jednak warto.

Chodzi o wypowiedź, w której zawarł on takie lub bardzo podobne sformułowanie: "Dobrze, że Stolarski poszedł do Lechii, bo został w Polsce. Tu się rozwinie i będzie korzystnie sprzedany".

Z pozoru ta wypowiedz to błahostka. Taka śmiesznotka. No bo co Pan IPT /in pleno titulo/ Mioduski ma do Wisły czy Lechii. Każdy może powiedzieć: "Niech pilnuje swojej dziury w ziemi". Już zacząłem się obawiać, że jak zaczął od recept na uzdrowienie polskiej piłki to może zakończyć na zbawieniu piłki europejskiej i światowej. Albo i dalej.

Po bliższym przyjrzeniu się wszakże dojrzałem dużą dozę idealizmu. Takiej niczym nie skalanej wiary, że u nas, nawet w Lechii, jakiś młody zawodnik się rozwinie, a więc czegoś pożytecznego się nauczy. Jak wiadomo do nauki potrzebne są dwie strony nauczyciel i uczeń. Ostatnio przeczytałem dwie książki, w których parę zdań na ten temat było. W książce Magdaleny Zawadzkiej: "Gustaw i ja" autorka wspomina, jak to jej syn w szkole podstawowej nie chciał się uczyć i nawet korepetytorów nie tolerował. Przeszedł do liceum społecznego i problem znikł. Miał nauczycieli potrafiących nauczać i jeszcze zachęcać do samodzielnego pogłębiania wiedzy. Natomiast w książce prof. Mikołejki: "Jak błądzić skutecznie" wspomina przeczytany esej o Harvardzie tj. uczelni Pana IPT Mioduskiego w następujących słowach: "W Harvardzie nie dość, że jest bardzo dużo zajęć, to jeszcze trzeba zapłacić - w przeliczeniu sto osiemdziesiąt tysięcy złotych za rok. I trzeba potwornie, potwornie ciężko pracować. Ponad trzydzieści godzin w tygodniu student Harvardu musi poświęcić na naukę własną, nie licząc wykładów, więc ci młodzi ludzie przychodzą w czasie sesji do uczelnianych bibliotek w dresach i śpią na stołach bibliotecznych przez godzinę, a potem pracują dalej". I konkluduje prof. Mikołejko: "Takiej pracowitości, takiej świadomości w Polsce nie widzę, jak je zobaczę to powiem, że Polska młodzież się stara". Wbrew pozorom zasady zdobywania wiedzy czy innych umiejętności są wszędy takie same, tylko tworzywa różne. Musi być więź pomiędzy podmiotami, bo bez chęci i wkładu własnego uczeń się nie nauczy. I musi być skuteczny nauczyciel. Nie wybiegając daleko, konia z rzędem temu, który wykaże, że w dowolnym polskim klubie młodzian w wieku 22 lata jest lepszy od niego samego trzy, cztery lata wcześniej. Można rzec, że ci piłkarze z upływem lat w naszych klubach nie stają się lepsi, lecz wyłącznie starsi. Niejaki Radosław Matusiak z właściwą sobie dyletancką pewnością siebie twierdzi,że główną przeszkodą jest baza, a właściwie jego zdaniem jej brak. Lat temu 50, 40 czy 30 mieliśmy infrastrukturę znacznie gorszą niż dziś, a nasi piłkarze nie odstawali od najlepszych w świecie tak pod względem wyszkolenia technicznego, jak i fizycznie oraz mentalnie.

A może panem Mioduskim kierowała troska o los tych młodzieńców, którzy nie wyjeżdżają poza Polskę, ale  wpadają w jakąś czarną dziurę, której siła wciągania nie pozwala im skrzydeł rozwinąć? Było by to chwalebne, ale oni wolą tę czarną dziurę niż jasne łany naszej myśli szkoleniowej. Chyba ich w dyby zakuwać nie zamierzał?

I wreszcie ostatnie pochylenie się nad tekstem i 'Eureka'. Toż to czysty merkantylizm. Za 18-latka najwyżej jak wyjedzie poza granice dostaniemy 210 tys. euro / UEFA każe płacić za 7 lat po 30 tys. euro rocznie/, a jak będzie miał 21-22 lata przynajmniej 5 razy więcej. To nie żarcik, nie idealizm i nie troska - to handlowa głowa. I ja też chcę się podłączyć z niezgorszym pomysłem. Jak zgłosi się kandydat na piłkarza to najpierw należy zmierzyć jego klatę. Jak duża to się nadaje. On powie, że wolałby, aby liczyły się umiejętności. A my mu odpowiemy: "Przyjmujemy tych, co zapewniają więcej miejsca na koszulkach na reklamy".

* * *

I w tym duchu. Były nasz piłkarz wyznał, że nie jest alkoholikiem. Bowiem pił jak każdy normalny człowiek, kilka piw, czasem więcej. Nic dziwnego,że był wstawiony. Jadł tez tyle co normalni ludzie. I nie ma w tym nic złego. Alkohol jest produktem spożywczym dostępnym dla każdego, teoretycznie dorosłego, paskudy też reklamują jako coś jadalnego. Tylko boli, że nikt facetowi dziś już 27-letniemu nie powiedział w oczy, że pijacy i te grubasy nie mają szans na osiągnięcie czegoś dużego w piłce. On miał. I to przechlał i przeżarł. Za parę lat zastanowi się czy warto było. Czasu jednak nie cofnie.

* * *

I na podobny temat. Nie lubię tych min cierpięrtniczych, tych błyskawic gniewu, tych zmarszczeń brwi i tej groźnej mimiki. Jednym słowem, nie lubię trenera Mariusza Rumaka. Nie cenię jego dogmatyzmu, pretensjonalności i prymitywizmu. Ale teraz stawiam go jako wzór pryncypialności i profesjonalizmu. Ktoś bowiem musi zacząć tę bandę rozliczać. Walczył z tym w ostatnim czasie Lenczyk i już go w Śląsku nie ma. Mówił Kaczmarek i już Lechia nie dla niego. Mówił Probierz i z Wisły został pogoniony. Natomiast oni są. Bo są solą naszej piłki. Jak wykazują badania sól jest szkodliwa, ale jak widać, bez niej nie ma życia. Piłkarskiego.

* * *

I na koniec. Najlepszy podpis pod rysunkiem: "Walczymy z całą siłą z pijanymi kierowcami. Podnosimy akcyzę na alkohol i benzynę o 400%". Handlowe głowy mają przed sobą piękną przyszłość.