Hej Legio, tylko mistrzostwo

Już w piątek, meczem z Koroną Kielce, Legia rozpocznie rundę wiosenną sezonu 2013/14. Rundę, która ma doprowadzić nasz zespół do zdobycia kolejnego mistrzostwa Polski. Wprawdzie to tylko sport, lecz nie oszukujmy się, każdy inny wynik niż powtórka z poprzedniego sezonu będzie, niezależnie od okoliczności, odebrany w kategoriach dotkliwej porażki.

W ostatnich tygodniach rundy jesiennej dało się odczuć zmęczenie szalonym tempem rozgrywek Ekstraklasy. Mecze co trzy dni, regularne porażki Legii w Lidze Europy, plaga kontuzji przetaczająca się przez nasz zespół - doprawdy, można było zatęsknić za chwilą wytchnienia od tego wszystkiego. Ledwo jednak zaczęliśmy odpoczywać od emocji boiskowych, zostaliśmy zarzuceni innymi. Zmiany na ławce trenerskiej, zmiany w strukturze właścicielskiej - to otworzyło ogromne pole do dyskusji, przestrzeń dla snucia rozmaitych teorii oraz wizji dotyczących przyszłości naszego klubu. Temperatura debat, przyznacie sami, była nie mniejsza niż w przypadku rozmów o wydarzeniach rozgrywających się na zielonej murawie. Teraz wznowienie rozgrywek ligowych w nieunikniony sposób przeorientuje naszą uwagę znów na aspekt czysto sportowy. Bardzo zdrowy to objaw. W końcu, niezależnie od niuansów związanych z finansami, organizacją i polityką personalną naszego klubu, sednem tego wszystkiego jest piłka nożna. Nasi piłkarze walczą o to, żeby tu i teraz zapisać w historii Legii Warszawa.

Sport uczy pokory, historia naszego klubu również, ale wszyscy wiemy, o jaką formę 'zapisania się w historii' nam chodzi. O kolejne mistrzostwo, o kolejną szansę na wykonanie jeszcze większego kroku do przodu, jakim byłby awans do Ligi Mistrzów, o kolejny wysłany w Polskę sygnał, definiujący, kto w tym momencie jest w polskiej piłce hegemonem. Operacja na żywym organizmie, jaką była zmiana trenera drużyny liderującej w lidze po rundzie jesiennej, wprawdzie niesie ze sobą nutę niepewności co do tego, co może stać się wiosną. Nowy sztab to nowe koncepcje personalne, szkoleniowe i taktyczne,  o których skuteczności dopiero przyjdzie nam się przekonać. A jednak, jeżeli Legia nie zdobędzie mistrzostwa, dobrego  i przekonującego usprawiedliwienia nie będzie. Medialny szum wokół Legii, na czele z jej prezesem, osobowością roku, to zjawisko tyleż pożądane, przyczyniające się do budowania wizerunku Legii jako największego i najbardziej rozpoznawalnego klubu w Polsce, co i niosące ze sobą skutki uboczne, chociażby w postaci wystąpienia nieuniknionej fali krytyki i kpin, jeżeli okażemy się słabsi od jednej z drużyn nie dysponujących ani takim budżetem, ani taką kadrą jak Legia.

Z tą presją musimy sobie jednak poradzić. Legia jest faworytem do zdobycia mistrzostwa, i to nawet wyraźniejszym niż rok temu, po pamiętnej ofensywie transferowej związanej z pojawieniem się w klubie Bogusława Leśnodorskiego.

Po pierwsze, Legia swoją wiodącą pozycję udowodniła już jesienią. W arcytrudnych warunkach, rozgrywając między lipcem a grudniem 35 (!) meczów, w międzyczasie tracąc z powodu kontuzji na krótszy lub dłuższy okres praktycznie każdego zawodnika z szerokiej kadry, nasza drużyna zakończyła jesienną fazę rozgrywek z przewagą pięciu punktów nad drugim zespołem w tabeli. Abstrahując od ograniczonej reformą wagi przewagi punktowej, pozycja Legii jako lidera rozgrywek, praktycznie nie była zagrożona.

Po drugie, skład Legii jest składem nadzwyczaj szerokim, stabilnym i doświadczonym. Możemy spierać się o wakat na pozycji prawoskrzydłowego, względnie napastnika, możemy utyskiwać nad nierówną formą liderów naszej drużyny, Miro Radovicia i Ivicy Vrdoljaka, ale obiektywnie rzecz biorąc, posiadanie takiej kadry jaką ma do swojej dyspozycji Henning Berg, to niedościgłe marzenie trenerów pozostałych naszych ligowców.

Po trzecie nasi najwięksi rywale, w kolejności odpowiadającej aktualnej pozycji w tabeli, to przecież Górnik Zabrze, drużyna, która trzeszczy w finansowych podstawach, osierocona przez Adama Nawałkę, porzucona przez Krzysztofa Mączyńskiego, ratująca swój środek pola osobami Roberta Jeża i Szymona Drewniaka, Wisła Kraków, która wprawdzie z niezrozumiałych względów pokonała nas w bezpośrednim meczu na jesieni, lecz swoją wysoką pozycję w tabeli zawdzięcza tylko postawie przy Reymonta (na wyjeździe raptem osiem punktów w dziesięciu meczach), a w zimowym sparingu potrafiła przegrać z Sigmą Ołomuniec... 0:6, wreszcie Lech Poznań, który jesienią zdołał stracić do nie grającej przecież rewelacyjnie Legii aż dziewięć punktów, a zimą przeszedł wewnętrzne tąpnięcie, skutkiem którego od zespołu odsunięty został doświadczony Rafał Murawski. Nie ma się kogo bać.

Żeby na serio zagrozić Legii, nasi rywale musieliby przejść pozytywną metamorfozę, my natomiast - trwale zgubić krok. Z pełnym szacunkiem do przeciwników, z którymi przyjdzie nam się ścigać o mistrzostwo wiosną, jeżeli nasze zadanie obrony tytułu mistrzowskiego zapowiada się jako ciężkie, to ich zadanie, próba odebrania nam tego tytułu, jawi się jako misja piekielnie wręcz trudna. Oby... niewykonalna. Zatem, panowie legioniści, do dzieła.