Wladimer Kozakiewicz

Nadzwyczaj ekspresyjnie cieszył się zdobywca zwycięskiej bramki na 2:1 w meczu z Piastem, Wladimer Dwaliszwili. Gruzin sprintem przemknął przez całe boisko, by rzucić się w objęcia trenera Henninga Berga, a następnie wykonał 'gest Kozakiewicza' w stronę... trudno powiedzieć kogo.

Gruzin, jak się okazuje, układu nerwowego jednak pozbawiony nie jest. Jego skok na trenera Berga był przesympatycznym obrazkiem, który można uznać za dowód, że norweski trener zaczyna jednać sobie niektórych zawodników. Dwaliszwili, posadzony na ławce przez młokosa Dudę, nie ma do nikogo o nic pretensji, ba, przy pierwszej okazji daje do zrozumienia, że strzelając gola odwdzięcza Henningowi Bergowi za to, że ten nie zasłonił się nim jak tarczą po remisie z Wisłą, a nawet z własnej inicjatywy wziął go publicznie w obronę po zmarnowaniu wybornej sytuacji mogącej dać Legii zwycięstwo 3:2.

Może to pierwsze namacalne efekty budowy pozytywnego wizerunku drużyny, który stara się wzmacniać w mediach Berg. Zero krytyki własnych zawodników, to są w komplecie bardzo dobrzy piłkarze, bardzo ciężko pracujący na treningach, a efekty bardzo ciężkiej pracy tych bardzo dobrych piłkarzy, prędzej czy później przyjdą.

Trochę inna sprawa z 'wałem' zademonstrowanym przez Lado. Nie jest to gest elegancki, nie jest to gest, którym powinien przechwalać się zawodowy piłkarz. Prawem dziennikarza i kibica jest krytyka, a takie 'odgrywanie się' budzi niesmak.

'Gest Kozakiewicza', nawet w jego pierwotnej postaci ubranej w kontekst polityczny, a zademonstrowanej przez znakomitego polskiego tyczkarza podczas Igrzysk Olimpijskich w Moskwie, był reakcją nazwijmy to kontrowersyjną. Wtedy jednak psychologicznie jakoś uzasadnioną, przebiegającą wedle schematu akcja – reakcja. Co można natomiast powiedzieć o piłkarzu, który zdobywając gola w niewiele znaczącym ligowym meczu, nie potrafi powstrzymać się przed takim, hm, triumfalizmem?

Cóż, widać z piłkarzami jest już taki problem, że 'rewanżują się' na swoich krytykach przy pierwszej nadarzającej się sposobności, co, biorąc pod uwagę kontekst, sprowadza całą rzecz do  wymiaru karykaturalnego. Tak było w przypadku Dwaliszwilego, tak było również w przypadku Macieja Iwańskiego, wymachującego przed trybuną krytą podczas meczu pucharu Polski z Ruchem Chorzów, z zamierzchłych czasów można wspomnieć jeszcze przykład Wojtka Kowalczyka.

Ba, nawet wielki Robert Lewandowski nie mógł powstrzymać się przed gestem wykonanym w stronę własnych kibiców, choć na szczęście nie był to 'wał', lecz uciszanie trybun. To bardziej wyrafinowana forma sprzeciwu, nieco przypominająca szyderę Bartłomieja Grzelaka podczas przywołanego wyżej meczu z Ruchem Chorzów, chociaż przebiegająca według podobnego w gruncie rzeczy schematu.

Sądzę, że ktoś w klubie powinien na ten temat z Dwaliszwilim porozmawiać. Tak po prostu, zwyczajnie, bez wyciągania konsekwencji i straszenia karami. Wrzuć chłopie na luz i zajmij się grą, a nie przeżywaniem tego co napisano w necie lub w prasie. Może Michał Żewłakow?

Z drugiej strony, nie byłoby dobrze, gdyby Lado stał się teraz 'ulubieńcem' kibiców, a przecież do tego miana i tak niewiele mu brakuje. Dwaliszwilemu można zarzucić, że jest wolny, ze nie wygrywa pojedynków biegowych, że nie drybluje, że marnuje sytuacje takie jak ta z Wisłą - ale na pewno nie można powiedzieć, że się nie stara, że nie walczy.