Daniel Łukasik w Lechii Gdańsk

Daniel Łukasik rozstaje się z Legią. Defensywny pomocnik podpisał czteroletni kontrakt z Lechią Gdańsk. Strony umowy nie podały kwoty transferowej, ale nieoficjalnie mówi się o kwocie 800 tysięcy euro. Transfer Łukasika wydaje się być odpowiedzią Lechii na odejście Pawła Dawidowicza do Benfiki Lizbona. Legia będzie musiała rozejrzeć się za nową konkurencją dla Ivicy Vrdoljaka i Tomasza Jodłowca.

To się porobiło. Jeszcze rok temu mieliśmy ogromny tłok w środku pomocy. Kontrakt przedłużył Ivica Vrdoljak, między środkiem obrony a środkiem pomocy balansował Tomasz Jodłowiec, do Legii sprowadzono Helio Pinto, a w kolejce do pierwszej jedenastki czekali jeszcze Janusz Gol, Dominik Furman i Daniel Łukasik. Dziś nie ma już Gola, nie ma Furmana, nie ma też Łukasika. Transfer pierwszego został przyjęty z zadowoleniem, może nawet ulgą, transfer drugiego ze zrozumieniem, transfer trzeciego – z zaskoczeniem podyktowanym wysokością podawanej w mediach kwoty transferowej.

Istnieją minimum trzy perspektywy postrzegania każdego transferu – z punktu widzenia strony kupującej, sprzedającej i 'przedmiotu' transakcji, czyli zawodnika. Punkt widzenia Lechii interesuje nas rzecz jasna stosunkowo najmniej. Czy Łukasik jest Lechii niezbędny? Mimo odejścia Dawidowicza, wątpię. Przypuszczam, że Lechia bardziej potrzebowała wysłania w Polskę mocnego sygnału, że na rynku pojawił się nowy, odważny gracz, który jest w stanie zapłacić poważne pieniądze za zawodnika drużyny mistrza Polski. O Lechii ma być głośno.

Czy na transferze dobrze wyjdzie Daniel? Nie rozpatruję jego decyzji o odejściu z Legii w kategoriach ambicji zawodnika, trudno bowiem powiedzieć, co jest wyraźniejszym przejawem ambicji – walka za wszelką cenę o miejsce w Legii, czy odejście po to, żeby gdzie indziej grać regularnie. To bardziej kwestia oceny możliwości dalszego rozwoju. Warto tylko pamiętać, że w kontekście pozycji Łukasika w Lechii nie ma większego znaczenia, czy Lechia naprawdę zapłaci osiemset tysięcy euro, czy mamy do czynienia jedynie z kontrolowaną plotką, wygodną dla obu stron transakcji. Wiadomość poszła w świat i trwale przylgnie do Łukasika. Daniel będzie musiał permanentnie stawiać czoła łatce najdroższego zakupu w historii gdańskiego klubu. Będzie musiał przestać być jednym z wielu, wyjść do pierwszego szeregu i sprostać oczekiwaniom, wedle których powinien poprowadzić swoją nową drużynę do sukcesów. Jeżeli poradzi sobie z tą sytuacją mentalnie, jeżeli będą omijać go kontuzje, jeżeli trenerzy Lechii będą potrafili poradzić sobie z problemem jego wydolności – wtedy i tylko wtedy Miłek będzie w stanie na serio zaistnieć w Lechii i w polskiej piłce.

O piłkarskich wadach i zaletach Łukasika wiele dyskutowaliśmy na stronach czarnej-eLki. Pozwolę sobie przypomnieć co napisałem o Danielu po zeszłorocznym towarzyskim meczu Polski z Rumunią, zdania od tego czasu nie zmieniłem:

Wyróżnił się za to, i to od pierwszych minut, Daniel Łukasik, który zagrał mecz wręcz profesorski. Jak patrzę na tego gościa, to dochodzę do wniosku, że to taki zawodnik, którego drużyna po prostu lubi mieć w składzie. Bo wiadomo, że jeżeli pilnie potrzeba kogoś do asekuracji, to Łukasik pierwszy zamelduje się na posterunku. Bo wiadomo, ze kiedy nie ma co zrobić z piłką, zawsze można oddać ją Łukasikowi, który albo chwilę ją przetrzyma, albo przegra na drugą stronę. Bo jeżeli podasz mu gałę i pójdziesz, to na 100% będzie próbował oddać ci piłeczkę w odpowiednim momencie. Wszystko takie solidne, oczywiste i przewidywalne. Na tej pozycji to walor, który jest w cenie. Chociaż nie tylko. Bramka piętą, jasne, bardzo przyjemna sprawa, ale szczerze mówiąc jeszcze lepsze w wykonaniu Łukasika były kilkukrotne próby przyspieszenia naszych ataków podaniami z pierwszej piłki. 'Miłek' naprawdę myśli na boisku, naprawdę ma na siebie pomysł i chce się rozwijać. Raczej nie wyjmie skóry efektownym wślizgiem jak Vrdoljak, nie przymierzy z dystansu jak Borysiuk, nie będzie niczym chart biegał od pola karnego do pola karnego na wzór Furmana, ale pracowitość i inteligencja mogą zaprowadzić Łukasika jeszcze naprawdę daleko.

Wreszcie punkt widzenia Legii, w całej tej sprawie dla nas najistotniejszy. Zawodnicy związani z Legią od młodzieńczych lat, ci nieliczni, którzy mają wystarczające umiejętności, żeby przebić się do pierwszej drużyny - to nasz skarb. Takich zawodników trzeba pozbywać się ostrożnie – po spełnieniu kryteriów finansowych, pożądane byłoby również, żeby dany zawodnik zaistniał w Legii, faktycznie wnosząc coś do drużyny, zanim z niej odejdzie. Daniel Łukasik niestety nie do końca spełnia ten drugi warunek. O transferze zadecydowały zatem bądź kwestie finansowe, bądź twarda ocena możliwości piłkarza, którego umiejętności nie są wystarczające jak na wymagania obecnego sztabu szkoleniowego. W pełni uznając prawo naszego pionu sportowego do dokonania takiej oceny potencjału Daniela, wypada zauważyć, że oddajemy piłkarza, który mógł być w najgorszym razie solidnym rezerwistą. Ktoś powinien trafić do kadry pierwszego zespołu w jego miejsce.