Wielki dzień

Naszła mnie taka oto refleksja – mam za sobą około trzydzieści lat świadomego kibicowania Legii. Szmat czasu. A ile razy przez te trzydzieści lat widziałem Legię grającą w Europie wiosną? Dokładnie... trzy razy. Trzy! Ten czwarty – w czwartek.

W taki właśnie sposób prosta arytmetyka potrafi sprowadzić butnego kibica na ziemię. Oto wielka Legia – krajowa potęga, klub co rok walczący o mistrzostwo Polski, imponująca historia, świetna tradycja, liczna rzesza wiernych kibiców... I raptem czwarty raz za mojego czynnego kibicowskiego życia udaje nam się przebić przez jesienne rozgrywki w europejskich pucharach.

Przyznam szczerze, trochę wstyd mi się zrobiło na tę konstatację przed samym sobą, bo po meczu z Jagiellonią dopadły mnie gorzkie myśli. Przyjeżdżają tacy jak po swoje, gonią moją Legię po boisku niczym zgraję sztubaków, strzelają trzy bramy (a mogliby z sześć) i dumni wracają na Podlasie. Jeżeli takie upokarzające widowiska mają być ceną podporządkowania ligi pucharom, dumałem rozsierdzon, to ja wcale nie jestem pewny czy chcę ją płacić. I już miałem mieć tak zwanego 'focha' na cały ten Ajax.

Gawin, ty stary durniu! A pamiętasz Sampdorię i 1991 rok? Byłeś wtedy szachistą klubu „Legion” znajdującego się na ostatnim piętrze gmachu w Alejach Niepodległości, tam gdzie kino „Grunwald”. Nie oglądałeś meczu na żywo tylko pojechałeś z M. na turniej szachowy rozgrywany na Ursynowie. Zwycięskie 1:0 obejrzałeś późnym wieczorem z odtworzenia na kasecie VHS, własnym oczom nie wierząc, że Legia gra jak równy z równym z Sampdorią z Pagliuką, Lombardo czy Mancinim w składzie. Nie miałeś krzty nadziei na udany rewanż w Genui i nie przeczuwałeś wagi zmiany dokonanej bodaj już w 10. minucie meczu, kiedy na boisku zameldował się niejaki Kowalczyk. Pamiętasz całą tę historię – i już nie zapomnisz. A 1996 rok? Jedna z niewielu udanych sesji na WPiA – zaliczone wstęp do prawoznawstwa i logika, potem oczekiwanie na wielki mecz w ćwierćfinale Ligi Mistrzów z Panathinaikosem. Zagrają, nie zagrają, a może przeniosą ten mecz gdzieś do Berlina? Poszedłeś na ten mecz z T., siedzieliście na górnej krytej, bliżej zegara. Skończyło się remisem 0:0 po słabiutkim meczu, który chyba nie mógł wyglądać inaczej, skoro nie był rozgrywany na trawiastej murawie, a na piaszczysto-błotno-śnieżnym bajorze. Też to pamiętasz. No i wreszcie 2012 rok i mecz ze Sportingiem. Najdłuższa w życiu podróż do Warszawy z południowej Wielkopolski, męczarnia w Piotrkowie Trybunalskim przy wjeździe na remontowaną 'gierkówkę'. Sporting z trudem wygrzebujący się z poważnego kryzysu, do ogrania. Może gdyby Legia wtedy wcześniej zaczęła strzelanie bramek (Żyrko!), może gdyby Danijel Ljuboja wykorzystał wyborną okazję na 2:0... Skończyło się remisem 2:2 i niedosytem, o którym miałeś okazję pisać już na świeżo założonej stronce pod nazwą czarna-eLka. Pamiętasz to wszystko jakby miało miejsce wczoraj – dlaczego? Bo europejskie puchary to wydarzenie, które swoją skalą potężnie przerasta codzienną młóckę z Jagiellonią Białystok, Koroną Kielce czy Górnikiem Zabrze.

Do dwumeczu z Ajaksem wypada podejść z szacunkiem, jak do prawdziwego piłkarskiego święta. 'Odświętność' rewanżu zostanie wprawdzie zauważalnie zmącona przez puste trybuny naszego stadionu - ale to się już nie odstanie, nie mówmy teraz o tym. Nasi piłkarze ciężko pracowali na awans do wiosennych gier w Europie i solidnie na ten awans zasłużyli. W czwartek należy im się nasza pełna kibicowska atencja, zaufanie i wiara w sukces oraz nerwowe podniecenie narastające od wczesnego poranka aż do pierwszego gwizdka sędziego.

To w końcu 1/16 Ligi Europy, słynna Amsterdam ArenA i Ajax, wielki klub dźwigający na barkach kawał historii światowego futbolu, wspomnienia legendarnych nazwisk, jak Rinus Michels i Johan Cruyff, pamięć o właśnie z Amsterdamu ruszających w wielki piłkarski świat futbolowych geniuszach, jak Marco van Basten i Dennis Bergkamp, czy slady współczesnych herosów, jak Zlatan Ibrahimović i Luis Suarez. Będzie tam też nasza Legia, i to jest powód do dumy.

Na kolejne takie emocje przyjdzie nam zaczekać... Może tylko rok? Może trzy lata, które minęły od dwumeczu ze Sportingiem? Może... Nie, nie będę liczył lat wcześniejszego rozbratu z wiosennymi emocjami. Wolę wierzyć, że niecały miesiąc - bo przecież pierwsze mecze 1/8 finału odbędą się 12 marca. Zatem – do boju Legio!