Dobra lekcja czy zły omen?

Dotkliwa porażka Legii w Niecieczy to niemałe zaskoczenie, zważywszy na znakomity początek rundy wiosennej w wykonaniu naszej drużyny. Trenerem może być rosyjski twardziel, w składzie możemy mieć zawodników czujących się w Legii jak u siebie w domu, możemy ściągać futbolistów ogranych w Bundeslidze i wyjmować największe gwiazdy krajowym rywalom, ale wciąż pozostajemy Legią - drużyną która potrafi znienacka wyciąć tzw. 'numer'. Przynajmniej jest jasność w tej kwestii.

Taka 'pobudka' może mieć zbawienne skutki, zdaje się zresztą, że dość powszechnie liczymy na taki właśnie efekt środowej porażki. Jeżeli trener i drużyna przypomną sobie dzięki meczowi w Niecieczy, że na ligowe punkty trzeba zasłużyć solidną pracą przez pełne dziewięćdziesiąt minut i nikogo w tej lidze nie wolno nam lekceważyć – wynik z Niecieczy rzeczywiście będzie można uznać za orzeźwiający kubeł zimnej wody i jedynie wypadek przy pracy. A jeżeli my, kibice i komentatorzy, przy okazji zejdziemy na ziemię i przestaniemy z wypiekami na twarzy do znudzenia powtarzać efektowne mity o morderczych treningach, wyśmienitym przygotowaniu fizycznym i zabójczym pressingu Legii, będzie to dodatkowy bonus.

W doszukiwaniu się pozytywów porażki 0:3 trzeba jednak zachować umiar, bo mecz z Termaliką mimo wszystko zastanawia i trudno tak zupełnie i do końca wyprzeć z jaźni wrażenie niepokoju.

Po pierwsze, ligowa porażka trzema bramkami to wyjątkowo paskudny epizod, biorąc pod uwagę najnowszą historię naszego klubu. Trzeba cofnąć się aż do rundy jesiennej sezonu 2010/11, by przypomnieć sobie wyjazdowe wyniki 0:3 i 0:4 odpowiednio z Polonią i Wisłą oraz 0:3 z Lechią na Łazienkowskiej. Trudno taką analogię potraktować jako dobrą wróżbę, bo porażki tego rodzaju doprawdy niesłychanie rzadko zdarzają się przypadkiem.

Po drugie, Legia sama sobie zgotowała ten los. Możemy rozbierać na czynniki pierwsze irytujące detale z zakresu futbolowego rzemiosła, dochodzić jak to możliwe, że reprezentant Polski Pazdan aż dwukrotnie podczas jednego meczu pomaga średniej klasy ligowcowi Kędziorze znaleźć się w stuprocentowej sytuacji strzeleckiej, a jedno z raptem kilku dośrodkowań gospodarzy okazało się bardziej efektywne niż ponad trzydzieści dośrodkowań w wykonaniu legionistów, jednak poważniejszych powodów do niepokoju dostarczają czynniki systemowe. Otóż Legia w drugiej połowie meczu w Niecieczy zaczęła grać bez elementarnej dyscypliny taktycznej, bez asekuracji, bez koncentracji. To był futbol podwórkowy w najgorszym rozumieniu tego słowa. W ostatnich dwudziestu minutach gospodarze cztery czy pięć razy ruszali na bramkę Malarza w przewadze liczebnej i tylko ich nieskuteczności zawdzięczamy fakt, że skończyło się zaledwie jednym trafieniem autorstwa Plizgi. Jeżeli ktoś uważa, że Legia w tej fazie meczu postawiła wszystko na jedną kartę i rzuciła wszystkie siły do ataku, niestety myli się. Jedyne co Legia rzuciła to biały ręcznik – nasi piłkarze miotali się na boisku bez wiary w sens swoich poczynań i marzyli o ostatnim gwizdku sędziego. Niezbyt budująca konstatacja, bo coś takiego zdecydowanie nie powinno zdarzyć nawet przy wyniku 0:2 i uzasadnionym wrażeniu, że 'nie idzie'.

Co dalej? Cóż, przegraliśmy mecz, przed nami kolejne. Czy wrócimy w nich do zwycięskiej passy? Mocno w to wierzę - tylko jeszcze jedno zastrzeżenie. Nie ma nic złego w tym, że Legia ma być drużyną nienagannie przygotowaną fizycznie, umiejętnie stosującą pressing, grającą z dużą intensywnością. Tego życzyłby sobie każdy z nas. Ale te elementy jednak nie powinny znajdować się na samym szczycie dostępnego legionistom arsenału środków piłkarskich. Bo czy po to dysponujemy jako klub taką przewagą potencjału finansowego i organizacyjnego nad resztą ligowej stawki, żeby w meczach z Ruchem czy Termaliką wygrywać, jak utyskiwał po porażce swojej drużyny prezes Smagorowicz, dzięki 'łokciom i pięściom'? Legia w Niecieczy wyglądała znakomicie w pierwszym kwadransie, ale kiedy nasz napór w nieunikniony sposób musiał zelżeć, kiedy przeciwnik nabrał nieco spokoju i wiary w siebie, zawiedliśmy. Zawiedliśmy na całej linii. Do przełamania skomasowanej defensywy nawet znacznie słabszego przeciwnika przeważnie trzeba czegoś 'ekstra', na przykład zdobycia przewagi liczebnej dzięki wygranemu dryblingowi, soczystego strzału z dystansu, skuteczności przy stałych fragmentach gry. Nam nie wychodziło nic. Można było odnieść wrażenie, że nawet gdyby duet Stano - Putiwcew ulokował się wygodnie na leżakach na środku pola karnego, nasi piłkarze i tak przegrywaliby z nimi walkę o każdą piłkę. Jasne, bywają takie mecze. Trener Czerczesow szczerze przyznał, że 'to nie był nasz dzień' - niewątpliwie miał rację i dobrze, że nie szukał żadnych karkołomnych usprawiedliwień.

Miejmy tylko nadzieję, że Rosjanin ma pomysł co zrobić, żeby kolejne dni znów były nasze, bo liga właśnie dowiedziała się jak trzeba grać z 'nową' Legią.