Jagiellonia - Legia 2-3: W pełnej krasie

Trudny ligowy wrzesień upływa zawodnikom Legii póki co bez punktowych strat. Po zwycięstwach w Kielcach z Koroną i w Warszawie z Górnikiem, przyszedł czas na wygraną 3:2 z Jagiellonią w Bialymstoku. Dzięki kolejnym punktom, Legia umocniła się na pozycji lidera Ekstraklasy. Bramkowym łupem podzielili się Marek Saganowski i autor dwóch goli, Miroslav Radović.

Nie przypuszczałem przed pierwszym gwizdkiem sędziego Musiała, że nasza przewaga w meczu z Jagiellonią może być aż tak duża. Roiło mi się (tak, teraz mogę użyć takiego określenia), że zawodnicy Jagiellonii z pewnością będą szalenie niebezpieczni w grze ofensywnej, tymczasem w rzeczywistości na boisku nawet na moment nie zaistnieli ani błyskotliwy Dani Quintana, ani wprowadzony po przerwie joker w talii trenera Stokowca, Bekim Balaj.

Zastanawiam się, czym wytłumaczyć impotencję niezłej przecież jak do tej pory na ligowym tle Jagiellonii. Najprostsze i najbardziej przyjemne wyjaśnienie sprowadza się rzecz jasna do podkreślenia siły Legii, która jest w stanie bez większego wysiłku zdominować solidnego rywala, nawet kiedy połowa naszego szerokiego składu zmaga się z kontuzjami, przechodzi rehabilitację, odpoczywa, względnie jest dyscyplinowana przez trenerów, jak Marko Suler. Dziury w całym w tej sytuacji szukać nie śmiem, chociaż wydaje mi się, że taktyka obrana przez Stokowca i nastawienie gospodarzy na mecz z Legią, również trochę się naszej sprawie przysłużyły. Jagiellonia w pierwszej połowie broniła bardzo głęboko, praktycznie bez wysokiego pressingu, nasi obrońcy i środkowi pomocnicy swobodnie rozgrywali piłkę bez przeciwnika 'wiszącego' im na plecach, natomiast rachityczne kontry Jagiellonii wyprowadzane przy pomocy indywidualnych zrywów sprawiały smutne i marne wrażenie na tle uporządkowanej, płynnej gry Legii. Niemniej jednak, niezależnie od krytycznych uwag wobec taktycznych pomysłów Jagiellonii, taką różnicę na naszą korzyść pod względem jakości gry piłką, swobody operowania futbolówką, chciałoby się widzieć zawsze, albo przynajmniej coraz częściej. Nicht immer, aber immer öfter, jak posługując się popularnym niemieckim sloganem, bodaj znakomity Mario Basler miał kiedyś odpowiedzieć na pytanie czy zdarza mu się być geniuszem na boisku.

Stokowiec i jego zawodnicy w swoich rachubach mocno się przeliczyli, Legia w pierwszej połowie nie tylko kazała im biegać za piłką, ale też wykazała się nadzwyczajną jak na siebie skutecznością, z łatwością rozbijając zasieki przed bramką Słowika. W światło bramki uderzyliśmy raptem dwukrotnie i zanotowaliśmy dwa gole. Oba zresztą piękne, pierwszy po wyśmienitym rozegraniu piłki na skrzydle, dośrodkowaniu Michała Żyro i bombie Miro Radovicia, drugi po wzorowym pressingu i rozegraniu szybkiego ataku natychmiast po odbiorze, w wykonaniu znów Żyry i Marka Saganowskiego. Druga połowa to już nic godnego uwagi, oczywiście pomijając fatalny 'wjazd' Jakuba Tosika w Marka Saganowskiego. Powinniśmy wygrać 4:1 albo 5:1, skończyło się 3:2, ale narzekać nie mam zamiaru.

Pierwsza połowa, to było 45 minut, które otarło się o perfekcję w naszym wykonaniu. Otarło, zaledwie otarło, ponieważ charakterystyczna dla nas niefrasobliwość doprowadziła do bramki kontaktowej dla Jagiellonii. Utracie tej bramki mogli zapobiec Pinto, Broź, Skaba i przede wszystkim Kuba Rzeźniczak, niestety każde ogniwo po kolei zawiodło. W ostatnim czasie mieliśmy uwagi do naszych środkowych pomocników, notujących straty prowokujące niebezpieczne sytuacje pod naszą bramką, tym razem trzeba przyznać, że niezbyt dobrze ze swoich ról wywiązali się obrońcy, zwłaszcza rzeczony Rzeźniczak, który mógł śmiało skasować obie akcje bramkowe Jagiellonii, niestety odnosząc skutek wręcz odwrotny do zamierzonego.

Cóż, taki już widać urok Legii 2013/14 - chwilami pięknej i niefrasobliwej zarazem.

Michał Żyro! Cóż to był za mecz Michała. Wszyscy wyznawcy drewnianej teorii dziejów muszą wreszcie mieć się z pyszna. Cudowna asysta na 2:0, asysta na 3:1 mogła być zresztą jeszcze lepsza, ale Sagan fatalnie przestrzelił w sytuacji sam na sam ze Słowikiem.

Dla odmiany drugie skrzydło, drugi Michał, to wprost niebywały pokaz niemocy. Ileż piłek zepsuł Kucharczyk, a już epizod w drugiej połowie - istny dramat. Na miejscu trenera Urbana dałbym Kucharczykowi okazję do szybkiej rehabilitacji od razu w sobotę ze Śląskiem, bo przeciw Jagiellonii, to nie był po prostu nieudany mecz, to było jakieś kuriozum, które Michał musi z siebie jak najszybciej wytrząsnąć.

Helio Pinto, ciekawa sprawa, zaczął jak młody bóg, sytuacja, w której ograł Bandrowskiego, przepuszczając piłkę obok doświadczonego pomocnika, to było coś pięknego. Potem było różnie, pojawiały się niebezpieczne straty po podaniach w poprzek boiska, ale ostatecznie Portugalczyk przypieczętował swój niezły występ asystą przy drugiej bramce Rado. Mam nadzieję, że trochę pomoże mu ta asysta, ponieważ Pinto jakby za bardzo chciał zaistnieć na boisku w wymiarze dostrzegalnej efektywności, ilość zagrań na wysokim ryzyku, obliczonych na natychmiastowe otwarcie drogi do bramki koledze była chyba zbyt duża. To znaczy, może nie byłaby zbyt duża, gdyby nie fakt, że praktycznie wszystkie te zagrania kończyły się stratami. Trochę spokoju, drogi Helio Pinto, więcej luzu i cierpliwości, wtedy przeżyjesz w Legii jeszcze wiele pięknych momentów, a my wspólnie z tobą.

Ligowy ekspres gna dalej, w sobotę mecz ze Śląskiem. Nie ukrywam, rozpieszczony przez naszych piłkarzy, liczę na kolejne, pewne zwycięstwo.