Legia - Apollon 0-1: Miękka Legia

Trwa zła passa Legii w europejskich pucharach. Ostatnie zwycięstwo podopieczni Jana Urbana odnieśli 24 lipca, pokonując Walijczyków z TNS. Od tego czasu zanotowaliśmy cztery remisy i dwie porazki. W czwartkowy wieczór Legia przegrała z cypryjskim Apollonem Limassol w drugiej kolejce fazy grupowej rozgrywek Ligi Europy.

Smutny był to mecz. Rzecz jasna w największym stopniu przyczyniły się do takiego wrażenia puste trybuny naszego stadionu, ale to co obserwowaliśmy na boisku, jeszcze pogłębiło ogólne przygnębienie związane z najświeższymi przypadkami dotykającymi Legię w Europie. Ech, kiedy Kuba Kosecki strzelał bramkę na 1:1 w Bukareszcie, z pewnością nikt z nas nie podejrzewał, że od tamtej chwili w europejskich pucharach będziemy zajmować się głównie zbieraniem cięgów na wszelkich możliwych do wyobrażenia polach.

Dlaczego przegraliśmy z Apollonem? Moja teza jest prosta - mecz wygrała ta drużyna, która bardziej chciała go wygrać. Oczywiście, rozpatrując wymiar nazwijmy to deklaratywny, nie sposób byłoby ustalić, komu bardziej zależało na sukcesie, a i zasadność prób wyjaśnienia powyższej kwestii budziłaby zasadnicze wątpliwości. Szydło wychodzi z worka na boisku.

Apollon zaprezentował się w Warszawie jako drużyna skupiona na ciężkiej boiskowej pracy, w pełni świadoma swoich ograniczeń, jednocześnie zdeterminowana, by wykorzystać wszelkie posiadane atuty. W Legii takiego poziomu koncentracji, takiej wiary w sens tego, co zespół czyni na murawie, niestety nie było. W efekcie mecz z Apollonem trochę przypominał pojedynek Legii w Gaziantepie dwa lata temu. Wtedy to my byliśmy drużyną, która dokładnie wiedziała, po co wyszła na boisko, która zagrała na takim poziomie, na jaki w danym momencie było ją stać, by w nagrodę, trochę niespodziewanie, ale przecież trudno powiedzieć, że niezasłużenie, odnieść sukces. Tym razem sami musieliśmy zaznać goryczy porażki z drużyną niekoniecznie lepszą, ale w danym dniu po prostu bardziej gotową na odniesienie zwycięstwa.

W grze Legii najbardziej raziła miękkość - praktycznie wszystko co robiliśmy jako drużyna, było rozkojarzone, powolne, koronkowe, pozbawione determinacji i zdecydowania, poczynając od szalenie niepewnych interwencji Wojciecha Skaby w naszej bramce, płynnie przechodząc do przekombinowanych rozwiązań Michała Żyry, z których pierwsze doprowadziło do bramki na 0:1, a kolejne do bardzo niebezpiecznej kontry dla Apollonu, wreszcie kończąc na słabiutkich uderzeniach Ivicy Vrdoljaka, Henrika Ojamy, Lado Dwaliszwilego, Michała Kucharczyka czy Dominika Furmana w niezłych sytuacjach strzeleckich.

Legia prowadzona przez Jana Urbana nadal szuka pomysłu na siebie w starciach z europejskimi przeciwnikami. W lidze dominujemy nad rywalami regularnością i solidnością, większość drużyn jesteśmy w stanie zamęczyć albo pressingiem, albo cierpliwą grą piłką, tymczasem w pucharach jakoś nie umiemy odnaleźć się w nagle odmienionych warunkach, zaskakująco łatwo gubimy koncept w starciu z inną filozofią gry, z inną taktyką, z innymi atutami i słabościami niż te, które spotykamy co tydzień na rodzimych boiskach.

Mimo że powyższe obserwacje zaczynają układać się w niezbyt optymistyczny wzór, uważam, że mecz z Apollonem zawalił nie sztab szkoleniowy, lecz piłkarze. Za symptomatyczne dla nastawienia zawodników Legii uważam sytuacje z udziałem Michała Żyry z pierwszej połowy i Henrika Ojamy z drugich czterdziestu pięciu minut. W obu przypadkach nasi skrzydłowi powinni dojść do piłki i wyjść na czystą pozycję strzelecką, w sytuacji Michała 'obciął' się cypryjski defensor, w akcji Henrika, piłka przedarła się przez zamieszanie w polu karnym po dośrodkowaniu bodaj Kuby Wawrzyniaka. Niestety obaj legioniści nie byli gotowi na przejęcie piłki - zawiodła ich koncentracja i szybkość reakcji. Szczególnie dziwnie wyglądała sytuacja Ojamy, piłka co prawda była przez krótką chwilę zasłonięta, ale jednak było dość czasu, by spokojnie obliczyć lot turlającej się przez pole karne futbolówki i prawidłowo złożyć do strzału z lewej nogi, tymczasem Ojamaa, pozostawiony sam kilka metrów przed bramką, zdołał tylko rozpaczliwie machnąć stopą. 

Dwa lata temu Wisła wyszła z grupy Ligi Europy, notując dwie porażki w pierwszych meczach i grając w nich futbol doprawdy koszmarny. Startujemy teoretycznie z wyższego poziomu, prezentujemy się bowiem znacznie lepiej niż tamta Wisła, ale nie oszukujmy się, powtórzenie ich wyczynu będzie szalenie trudne. Niezależnie od tego, chyba jednak szkoda byłoby zagrać w fazie grupowej Ligi Europy tylko po to, żeby gładko przegrać wszystkie mecze. Czekam zatem na dwumecz z Trabzonsporem jak na okazję do rehabilitacji, mając nadzieję, że wtedy wreszcie zobaczę Legię szybką, odważną i twardą.