Trabzonspor - Legia 2-0: Bez przełamania

Nie tak wyobrażaliśmy sobie tegoroczną przygodę Legii z fazą grupową Ligi Europy. W trzech meczach ponieśliśmy trzy porażki, a nasz bilans bramkowy to zero do czterech. W czwartkowy wieczór lepszy od Legii okazał się turecki Trabzonspor, który dzięki zwycięstwu 2:0 umocnił się na prowadzeniu w grupie J.

Należałem do tych, którzy liczyli na to, że w Trabzonie na boisko wybiegnie zupełnie inna Legia, niż ta, która przegrywała po 0:1 z Lazio i Apollonem. Niestety, zimny prysznic nadszedł błyskawicznie. Można wręcz rzec, że w pierwszych minutach meczu mieliśmy do czynienia z kwintesencją wszelkich nieszczęść, zarówno sprokurowanych własnoręcznie, jak i uwarunkowanych czynnikami losowymi, z którymi Legia musi mierzyć się w tym roku podczas europejskiej przygody. Niemal natychmiast po pierwszym gwizdku arbitra zdążyliśmy mianowicie zaobserwować:

-tradycyjne nieporozumienie na linii 'elektryczny' Wojciech Skaba - obrońcy, skutkiem którego staranowany został, współwinny zajściu, Kuba Rzeźniczak,

-pechową kontuzję Michała Żyry, przez którą trener Urban został zmuszony do dokonania wczesnej zmiany,

-bramkę straconą podczas gry w osłabieniu, której można było zapobiec przynajmniej trzy razy, pierwszy raz kiedy Tomasz Jodłowiec zamiast w najgorszym razie faulować, pozwolił żeby Florent Malouda obiegł go z piłką przy nodze, drugi raz, kiedy Łukasz Broź, zamiast stanąć na drodze Francuzowi, wywinął spektakularnego orła pod własnym polem karnym, trzeci raz, kiedy w kotłowaninie w naszym polu bramkowym kopaliśmy powietrze, podczas gdy Marc Janko kopał piłkę.

Futbolowa opatrzność stanowczo odmówiła spoglądania na nas przychylnym okiem. Gorszy nie chciał być również sędzia Bezborodow, który najpierw bez mrugnięcia okiem puścił dwa brutalne ataki na naszych zawodników, a następnie nie podyktował rzutu karnego za, jak się wydaje, najbardziej oczywisty i ewidentny faul pod słońcem, popełniony na Łukaszu Broziu. W przypadku rzeczonego arbitra, obserwacja jego późniejszych dokonań w trakcie meczu nakazuje jednakowoż przypuszczać, ze nie był to antypolski ksenofob, lecz klasyczny miłośnik MMA na boisku, którego, w przypadku gdyby hasał po polskich boiskach, do piersi z radością przytuliliby być może Kazimierz Węgrzyn i Grzegorz Mielcarski.

Szkoda tej porażki, ponieważ Trabzonspor nie pokazał w meczu z Legią nic szczególnego. Turcy fragmentami demonstrowali umiejętność płynnego operowania piłką, wtedy sprawnie utrzymywali ją z dala od własnej bramki, wyprowadzili też kilka kontr na pełnej szybkości, jedna z nich powinna zresztą przynieść im gola na 2:0 na początku drugiej połowy, kiedy fatalnie skiksował uderzający z woleja z kilku metrów Paulo Henrique. Natomiast oceniając ich postawę w sposób ogólny, trzeba powiedzieć, że absolutnie nie był to futbol przekonujący. Nie można było odnieść wrażenia, że Legia gra z drużyną wyraźnie lepszą i całkowicie panującą na boisku. 'Wpuszczanie' Legii na turecką połowę boiska, pozwalanie nam na dłuższe utrzymywanie się przy piłce, zmuszenie legionistów do ataku pozycyjnego, było wprawdzie bez wątpienia zamierzonym działaniem Turków, którzy 'mieli wynik' i układali sobie mecz w wybrany sposób, jednak nie wydaje się, żeby w toku realizacji tego planu Trabzonspor miał Legię pod pełną kontrolą.

Szkoda zerowego konta po stronie zdobyczy, ponieważ powinniśmy strzelić w Trabzonie przynajmniej jedną bramkę. Pomijając już kwestię karnego, w pierwszej połowie Dwaliszwili 'musiał' oddać piłkę do zupełnie wolnego, ustawionego przodem do bramki Kuby Koseckiego, który miałby czystą pozycję strzelecką, jednak zamiast tego Lado zdecydował się niezdarny obrót i nie zdołał oddać celnego strzału. W drugiej połowie Kosie zabrakło dosłownie ułamka sekundy, żeby 'dziubnąć' piłkę przed tureckim stoperem i wyjść na pozycję sam na sam z bramkarzem, względnie zapracować na czerwoną kartkę dla obrońcy i rzut karny (chociaż przy Bezborodowie, ten drugi wariant trudno uznać za pewnik). Wreszcie strzały Dwaliszwilego i Furmana po znakomitej walce Tomasza Jodłowca w narożniku boiska, zdecydowanie powinny znaleźć drogę do bramki. Tymczasem zamiast wyrównać, przyjęliśmy drugi cios, kiedy Wojciech Skaba ze stoickim spokojem obserwował jak piłka bita przez Olcana Adina mija go dosłownie o centymetry i wpada do siatki.

Nie chcę dyskutować na temat personalnych wyborów Jana Urbana, bo te były moim zdaniem logiczne, wręcz oczywiste. Nie widzę sensu prowadzenia dyskusji na temat taktyki, gdyż zgodnie z moimi przedmeczowymi przewidywaniami, znów usiłowaliśmy forsować 'swoje', a grać inaczej najpewniej po prostu nie umiemy (nie chcemy?). Nie chcę krytykować poszczególnych zawodników, ponieważ zostawili sporo zdrowia na boisku, a każdy z nich miał swoje lepsze i gorsze momenty.

Legia przegrywa w pucharach, bo jako drużynie brak jej tego luzu, który widoczny jest w wielu meczach rozgrywanych na polskich boiskach. Przekonania, że jeżeli nie wpadło teraz, to wpadnie w następnej akcji. Zbyt wiele rzeczy na boisku chcemy zrobić szybko i niecierpliwie. Z tego biorą się tuziny niedokładnych podań pod bramką przeciwnika, z tego biorą się nieporadne strzały z dystansu (pardon - raczej przymiarki do strzałów), z tego bierze się problem, najwyraźniej nie do przezwyciężenia, pierwszego obrońcy przy egzekwowanych przez nas stałych fragmentach gry, tego obrońcy, w którego z uporem godnym lepszej sprawy zwykli trafiać Tomasz Brzyski i Dominik Furman. Skoro brakuje rutyny, spokoju i pewności siebie, przydałaby się zaciekłość i determinacja wymieszane z elementami ułańskiej fantazji, czyli coś, co potrafiła zademonstrować w Europie Legia Macieja Skorży. Ale tego też nie ma. Jesteśmy zawieszeni gdzieś między piłkarską klasą, a argumentami wolicjonalnymi. Stale nam brakuje 'czegoś'.

Mimo to, paradoks, podczas meczu z Trabzonsporem, w odróżnieniu od spotkań z Lazio i Apollonem, wreszcie przestałem zżymać na nieefektywną powtarzalność w drużynie Jana Urbana. Powiem więcej - ten ryzykowny pomysł, by bez względu na okoliczności grać z otwartą przyłbicą, zaczyna mi się podobać. Legię budowaną przez trenera Urbana należy mądrze wzmacniać, starannie uzupełniać - ale nie powinno jej się z obecnej drogi zawracać.