Zawisza - Legia 3-1: Harakiri Legii

Tak myślę, czy krócej byłoby wymienić drużyny, które od dobrych kilku kolejek grają lepiej, solidniej i skuteczniej niż Legia czy te, które grają gorzej. Na pewno w tej chwili są lepsze (w lepszej formie): Ruch, Zawisza, Cracovia, Pogoń. Z każdą z nich, oprócz Zawiszy (to oni grali jak profesor, a Legia jak uczeń; pierwsza ligowa porażka Legii bez żadnego „ale”; od 1 do ostatniej minuty nie budząca wątpliwości – tu Gawin idealnie wszystko scharakteryzował), spotkamy się jeszcze w tym roku, na szczęście w Warszawie.
Widać teraz, że część naszych uniesień z początku rundy i wypowiedzi B. Leśnodorskiego to były ułuda i propaganda sukcesu / totalny brak rozeznania (jak kto woli). Ta szeroka ławka, którą tak się szczyciliśmy, nie starcza nawet na ligę.
Osób typu Skaba (znowu zgoda z Gawinem – jeśli Wientaczek będzie słabszy, w co trudno uwierzyć, to przynajmniej będzie się wdrażać), Ojamaa, Furman, Kucharczyk, a ostatnio Rzeźniczak możemy nie liczyć – nie wnoszą nic, tyle że przebywają na boisku, tworząc quorum do rozegrania meczu. Kilku kontuzjowanych i z czym do ludzi? Reszta, oględnie mówiąc, miewa momenty lepsze (rzadziej) i słabsze (częściej). Na fali wznoszącej wydają się tylko Jodłowiec, Junior i Brzyski (chyba kulminację dobrej gry ma jednak już za sobą).
Wychodzą nam bokiem puchary. Myślę głównie o rewanżu ze Steuą i stracie Kuciaka. Rytm 2 mecze / tydzień zdecydowanie jest ponad nasze możliwości, kadrowe i sportowe, oraz ponad to, co do zaoferowania ma Urban i jego sztab. Z tego punktu widzenia, wydłużona wskutek reformy ligi jesień też nam nie służy. Jeszcze będziemy przegrywali w kraju w 2013. A wiadomo, jak wyglądają urbanowe początki wiosny (2008 - 0-1, 2009 - 0-0, 2010 - superfartowne 2-1, 2013 - 2-3).
Schodzimy na psy bardzo wyraźnie. I to, moim zdaniem, jest trend trwalszy niż chwilowy. W pucharach – punktów do rankingu nie zarobimy, pieniędzy też nie zarobimy, przez grę w LE dużo trudniej nam w lidze. Żeby choć jeden dobry mecz. Ale nie: od Wrexham do Trabzonu – niemal sama mizeria.
W lidze: 4 porażki w 14 meczach to bardzo dużo. 17 straconych goli. To ile będzie na koniec: 43, 47? Wystarczyłoby dawniej na prawie 3 sezony.
Niech się już ta jesień skończy. W tej chwili to już tylko męka. Legia od 3-1 nie była w stanie zrobić nic. Owszem, Zawisza grał porządnie, ale to przede wszystkim u nas nie było umiejętności, pomysłu, dokładności, wiary.
Czemu z Kucharczykiem przedłużyli, tego naprawdę nie rozumiem.

Senatorze faul na Rzeźniku był tyleż ewidentny co i sprytny, a Kuba błąd popełnił bo mając przeciwnika „na plecach” skoro decyduje się na podanie do bramkarza to MUSI go być pewnym choćby mu nogę urwało, albo ekspediuje piłeczkę gdziekolwiek byle tylko nie narazić się na jej bezpośrednią stratę, Geworgian „przechytrzył” naszego kapitana, wprawdzie naruszając przy tym przepisy, ale jakoś wątpię, żeby miał wyrzuty sumienia z tego powodu. Takowe chyba jednak będą dręczyć Rzeźnika i nawet przekonanie, że był faulowany nic tu nie pomoże.

To sytuacja z lekka analogiczna jak z Kamińskim i Ojamą, tylko że Estończyk nie faulował, jednak zachowanie obu defensorów należy zaliczyć do karygodnych.

W każdej drużynie są piłkarze wiodący i uzupełniający, nie może być jedenastu liderów, lub wirtuozów nadających ton orkiestrze, z naszych pierwszych skrzypiec: Kuciak - kontuzjowany, kapitan zespołu Rzeźnik – tańczący z „wielbłądami”, Rado - pechowy poza placem, a mający go zastępować Pinto okazuje się, że lepiej się spełnia jako piłkarz uzupełniający aniżeli wiodący, w tej mniej eksponowanej roli potrafi nawet strzelać bramki, ale wziąć ciężar gry na siebie, nadać ton gry drużynie to już na obecnym etapie wydaje się Portugalczyka przerastać. Egzekutor Dwaliszwili jakoś miejsca na boisku znaleźć sobie nie może, to jak ta drużyna ma się prezentować, skoro na jej „kluczowych” piłkarzy wyrastają Brzyski z Jodłowcem z całym szacunkiem dla nich, mimo wszystko aktorzy drugiego planu.

W przedsezonowych kalkulacjach dopuszczałem jesienią ewentualność kilku punktów straty do lidera, (o mistrzostwie i tak decydować będzie wiosenny finisz) zatem dramatyzować nie mam zamiaru, jakichś nerwowych ruchów również nie jestem zwolennikiem, tym bardziej wcześniej krytykując niecierpliwego, w gorącej wodzie kąpanego Józia W., jemu być podobnym nawet w kibicowskich spekulacjach nie zamierzam, ale tworzący się jesienią materiał do analiz póki co (choć przewodnictwo na własnym podwórku utrzymywane) nie nastraja jakoś super optymistycznie, jest jeszcze 12 meczów do rozegrania może optyka się zmieni.

Ja po tym meczu mam mieszane odczucia. Wczoraj oglądając ten mecz nie wierzyłem, że to gramy my. Zawisza przy sporej większości swoich ataków tak nas rozgrywała jakby grała z jakimś Piastem. Nic nam wczoraj nie wyszło poza jednym rzutem wolnym. Nie wierzę jednak, że drugie tak katastrofalne błędy szybko sie powtórzą. Nie wierzę, że Rzeźniczak i Skaba znowu podadzą do rywala, który będzie mógł strzelać do tzw "pustaka". I dlatego też, jakoś dziwnie spokojnie przyjąłem tę porażkę. O ile porażka z Wisłą niesamowicie mnie wkurzyła, tak wczorajszą potraktowałem zupełnie na luzie, jakbym nie oglądał Legii. Dlatego też z niecierpliwością czekam na sobotę. Albo mnie wtedy totalnie zdołują albo mecz z Zawiszą pójdzie w zapomnienie i do przerwy na reprezentację zostanie tylko jeden mecz (na puchary już dawno postawiłem krzyżyk), po której kilku graczy wróci do kadry i powinno być tylko lepiej.

Żeby nie było jednak tak dziwnie wesoło to muszę się odnieść do jednej sprawy. Przed meczem z Lechem pisałem gawinowi, że marzy mi się wywalenie Ivicy i wstawienie Furmana. Wczoraj linia pomocy wyglądała tak jak ją chciałem widzieć. Niestety już się "wyleczyłem" z takiego ustawienia. Wczorajsza gra Furmana to był dramat. W środku pola była totalna dziura, przez którą piłkarze Zawiszy szybciutko sobie przebiegali. To oczywiście nie tylko wina Furmana, ale brak Vrdoljaka był widoczny. O ile w ofensywie obaj nie dają praktycznie nic i obaj notują kompromitujące straty, to Chorwat trzyma lepiej defensywę w tej formacji. Potrafi przynajmniej sfaulować tak, że skasuje akcję rywala zanim ten się porządnie rozpędzi.

Ogólnie gra naszych "młodych wychowanków z akademii" jest w tym sezonie słaba. Łukasik bez formy, Furman coraz gorzej, Kosecki słabszy niż w poprzednim sezonie, Żyro niezłe mecze przeplata katastrofalnymi, Mikita z przebłyskami ale nic ponad to, często nie łapiąc się nawet do kadry meczowej, Cichocki po niezłym początku, szybko obniżył loty i od dwóch miesięcy siedzi na ławce. Kopczyński pojawił się ostatnio na ławce ale chyba tak bardziej na siłę. O reszcie nie słychać, a o naszej akademii mówi się od paru lat tylko dobrze albo bardzo dobrze....

Na to co piszesz zwrócił uwagę Piotr Jóźwiak w felietonie na Legia.net. Nie wiem jak się ma to co napisał, do rzeczywistości. Nie siedzimy wewnątrz klubu i tak naprawdę pewnie nie wiemy jak ci młodzi się naprawdę prezentują ale może dobrze by było wziąć kogoś wyróżniającego się w drugiej drużynie. Trochę dziwi że akurat Urban tego nie robi, choć z drugiej strony w przypadku Aleksandra Jagiełły pojawiły się głosy, że został on swego czasu do seniorów przesunięty za wcześnie i teraz są tego efekty (oczekiwania wobec niego są ciągle duże, a na wypożyczeniu w słabym Podbeskidziu furory nie robi). Nie znam się ale felieton Jóźwiaka daje trochę do myślenia. Może ktoś bardziej "kumaty" na C-L mógłby coś szerzej napisać .

Mimo wszystko nie robił bym póki co dramatu. W prasie pojawiło się oczywiście pełno złowieszczych artykułów, a i coraz więcej jest wpisów dotyczących zwolnienia Urbana i rewolucji w sztabie, ale to że przytrafi nam się dołek formy, było pewne. Trzeba go przejść z jak najmniejszymi stratami punktowymi i liczyć że szybko z niego wyjdziemy. Teraz trzeba "dojechać" do przerwy na reprezentację z minimum 4 pkt. i po przerwie jak wróci kilku zawodników, znowu "depnąć".

Może i podał ale mimo wszystko są to przypadki incydentalne. Bardziej prawdopodobne jest to, że znowu da się "nawinąć" tak jak w Poznaniu, choć jeszcze miesiąc temu wielu zaczynają od niego układanie składu. Na pewno ma słabszy okres ale alternatywy nie ma i nie ma tez moim zdaniem co mieszać znowu w defensywie. Para Junior-Jodłowiec nie daje żadnej pewności progresu, zresztą Jodła dobrze prezentuje się w drugiej linii. Innych przypadków nawet nie ma co rozpatrywać, choć na ławie siedzi Cichocki, a Suler to nie wiem czy jest kontuzjowany czy na banicji w drugiej drużynie. Do przerwy na reprezentację prochu nie wymyślimy, wiec nie robiłbym żadnych nerwowych ruchów, zwłaszcza że dramatu nie ma.

Jeśli ktoś powie, że za wczorajszy mecz winny jest Urban to powinien wziąć zimny prysznic. Za to, co wczoraj odbyło się w Bydgoszczy odpowiedzialni są tylko i wyłącznie piłkarze. Zaprezentowali antyfutbol nawet rzadko widziany na IV ligowych boiskach, a to już sztuka. Lubiący teorie spiskowe powiedzą nawet, że zagrali na zwolnienie trenera. Tylko kto uwierzy, że trener zabronił im atakować i nakazał nieudolnie bronić? Jeśli jest jakiś regulamin dyscyplinarny przewidujący kary za głupoty wyczyniane na boisku to dzisiaj powinien zostać uruchomiony. Pozbawić miesięcznej pensji to za mało. Trzeba jeszcze dowalić 40 godzinny tydzień pracy w klubie od 6.00 do 14.00. Piłkarze przekroczyli pewną granicę przyzwoitości. Granicę między akceptowalną słabszą dyspozycją, a ordynarną i wstydliwą działalnością na szkodę klubu. Na szali jest autorytet trenera, prezesa, hierarchia i dyscyplina w klubie z jednej strony, a samowola i poczucie nieskrępowanej wolności i bezkarności piłkarzy z drugiej.

Wczorajszy mecz był kumulacją wszystkich błędów czynionych przez drużynę od początku rozgrywek. To był pełen przegląd rzeczy, których nie należy zrobić, bo skończy się porażką. Albo patrząc inaczej: jeśli chcesz przegrać zagraj tak jak Legia.
Jeśli słyszeliśmy po każdej porażce o nauce na przyszłość, o wyciąganiu wniosków, o wpadkach przy pracy, o braku szczęścia to wczoraj naocznie przekonaliśmy się, że zostaliśmy oszukani. Perfidnie oszukani. Przeciwnik wykorzystał mankamenty, którymi razimy od dawna. Te same mankamenty, które miały być poprawione.

Stracone bramki.
Pierwszą sprezentował Rzeźniczak. Co do tego nie ma żadnej wątpliwości. Pod naciskiem napastnika nie trafił czysto w piłkę. Popełnił najprostszy juniorski błąd, za który powinien spalić się ze wstydu. Spokojnie mógł go uniknąć. Poszła piłka na wolne pole. Rzeźniczak wyprzedził napastnika i był przed nim przy piłce. Czując nacisk musi wybrać najbezpieczniejsze zagranie. Normalnie powinien zbiec z nią do linii i ekspediować do przodu. Nawet jakby doszło do straty to piłka byłaby daleko od pola karnego i byłby czas na powrót pozostałych zawodników do obrony. Wybrał najgorzej jak mógł. Skaba zrobił wszystko co się dało w tej sytuacji. A co reszta robiła? Junior nawet nie spodziewał się straty i stał daleko od akcji. Bereszyński truchtem dreptał w środku boiska nie myśląc o wsparciu kolegi, który go zaasekurował. A najlepsze było, że pierwsze pod naszym polem karnym pojawiły się niebieskie koszulki, a dopiero za nimi nasi zawodnicy. Nawet nie byli przygotowani do sytuacji, gdyby jakimś cudem Junior odbił piłkę przed pole karne.

Druga bramka to ciąg błędów kilku zawodników. Nie tyle w sferze technicznego wykonania ile w całym procesie myślowym. Decyzje, jakie podjęto w tej sytuacji były najgorsze z możliwych. Nawet gracze z Bydgoszczy się tego nie spodziewali. Miałem wrażenie, że ścigali się, który którego bardziej załatwi, który kolegę wepchnie do większego bagna. Skaba był tylko bombą, której ląd został odpalony dużo wcześniej.
Piłkę ma Junior w pobliżu środkowego koła. Stoi przodem do bramki przeciwnika, ma możliwość zagrania praktycznie w każde miejsce, bo nie jest naciskany pressingiem. Od niego zależy jaki wariant rozegrania wybrać. Tylko kopnąć do przodu. Ale nie. Wycofuje się, bo będący w pobliżu Furman biegnie do piłki, żeby ją rozegrać. Już głupotą było zabieranie piłki Juniorowi zamiast pokazać mu się do podania za pierwszą linią pressingu. Zabiera piłkę Juniorowi i kieruje się z nią do boku. Już tym pierwszym zagraniem zabił całą akcję ofensywną. Jak wcześniej można było z piłką wszystko zrobić tak teraz została mu tylko jedna możliwość: zagrać w bok do Wawrzyniaka. Chłopaki z Zawiszy moment połapali się, że mogą obu nacisnąć i zabrać piłkę. Furman swoim ruchem pokazał, co zrobi z piłką. Wawrzyniak będąc już naciskanym zrobił ten sam błąd co Rzeźniczak. Nie przełożył piłki do linii tylko ratując się posłał ja do Skaby. Ten mógł lepiej wybić, tyle, że można się spodziewać wszystkiego, kiedy bramkarz dostaje piłkę do wybicia będąc naciskanym przez napastnika. Problem w tym, że nasz bramkarz zbyt często dostaje takie piłki. Ale o tym w inny miejscu. Furman w największym stopniu zawalił tego gola.

Trzecia bramka to już popis bezmyślności Brzyskiego i Wawrzyniaka. Pierwszy dostaje piłkę na ścianę i zamiast zagrać z pierwszej piłki do stojącego obok Jodłowca to zagrywa do Wawrzyniaka, pokazującego się do podania między dwoma graczami Zawiszy na wysokości Brzyskiego. Jest tak ciasno, że podanie zostaje bardzo łatwo rozczytane i przejęte. Akcja rusza przez opuszczoną strefę przez Wawrzyniaka. Bydgoszczanie łatwo penetrują przestrzeń, bo Wawrzyniak nie ruszył sprintem na swoją pozycję, a Brzyski szybko zrezygnował z walki o powstrzymanie przeciwnika. Problem zepchnięto na Juniora i asekurującego Rzeźniczaka. Tyle, że nie podjęto próby odbioru piłki ani nawet sfaulowania rywala. Gevorgian zwolnił akcję, zrobił kółeczko, Junior i Rzeźniczak wycofali się z nacisku i ten nie niepokojony podał do Lewczuka. Obrońca Zawiszy na sprincie pięknie wykorzystał lukę i pokazał się do podania. Nie było przy nim ani Wawrzyniaka (dostojnie zbliżającego się do Lewczuka, lecz zupełnie mu nie przeszkadzając dośrodkować) ani Brzyskiego. A Bereszyński tylko mógł patrzeć jak mu z za pleców wybiega zawodnik. Piękna lawina złych decyzji.

Wyprowadzenie piłki.
Taką anemię ostatni raz widziałem za schyłkowego Skorży. Można śmiało powiedzieć, że w ten sposób nie mieliśmy prawa w żaden sposób skonstruować akcji ofensywnej. Piłka najczęściej krążyła między obrońcami. Skaba do Rzeźniczaka ten do Juniora, ten do Wawrzyniaka, a ten z powrotem. Drugi schemat leciał w drugą stronę.
Każdy musi przyjąć, poprawić. Wszystko wolno, wszystko trwa, wszystko w miejscu. Wszystko obserwują piłkarze z Bydgoszczy i ani myślą przeszkadzać. Oglądają teatr, w którym obrońcy ani myślą zaryzykować kopnąć do przodu lub podejść z piłką, choć nikt ich nie atakuje i do tego zostawia mnóstwo miejsca na podejście. A oni swoje. Ani nie pomyślą tylko jak automaty jeden do drugiego. Rzeźniczakowi najczęsciej puszczała blokada i kiedy tylko zdecydował się na rajd z piłką od razu zdobywał przestrzeń do gry. Mógł uruchomić skrzydła, innego pomocnika, mógł coś wykreować.

Rozegranie.
Czasem nasz obrońca podawał do środkowego pomocnika, który i tak z powrotem mu oddawał. To i tak lepiej niż strata, kiedy na plecach dyszy przeciwnik. Właściwie nie powinien dostać podania albo powinien od razu zagrać z pierwszej. Jednak najczęściej uznawał, że lepiej przyjąć i poszarpać się z przeciwnikiem. Znowu teatr. Wszyscy stoją i patrzą. Zawisza za podwójną gardą już nieco znudzony, bo mięśnie zaczynały stygnąć. Pomocnicy ze sporadycznym ruchem. Rzadko który pokazuje się do gry. Nawet jak bilard między obrońcami zmęczy Bydgoszczan i uda się tą piłkę wprowadzić w strefę pomocy to następuje kolejny pokaz dziadowania. Znowu przyjęcie, poprawka, rozglądanie się, dziubnięcie i ...najczęściej niecelne podanie. To przetrzymywanie piłki i dziubanie jej o kilka centymetrów było najbardziej irytujące. (Tuż przed niewymuszonymi niecelnymi podaniami). Gdyby to przypominało próbę dryblingu to by chociaż przeciwnik się nabrał i ruszył do odbioru rozrzedzając krycie. Nic z tych rzeczy. Wszyscy widzieli, że gracz z piłką desperacko próbuje się jej pozbyć i za chwilę ją gdzieś kopnie. Gdziekolwiek, byle nie parzyła. Nie ma gry bez piłki. Większość graczy stoi kryta i nawet nie robi ruchu na wolną przestrzeń czy też nie wybiega do podania. Na stojąco. Żadnej gry w biegu, żadnych podań w tempo.
Oni nie wiedzą co grać w ataku. Ma się wrażenie, że najwięcej czasu zajmuje im myślenie, co zrobić z piłką. Myślą, myślą i najczęściej wybierają najgorsze rozwiązanie. Doświadczenie dostało w mordę. Widzieliście udane podanie za linię obrony? Widzieliście celną prostopadłą piłkę? Widzieliście celny strzał z dystansu? Widzieliście grę z pierwszej piłki? Ja nie. Mam nadzieję, że to tylko pierwsze oznaki zaćmy. Ale to nie pierwszy raz. Co mecz podstawy nie funkcjonują.

Poza wolnym Pinto stałe fragmenty poniżej krytyki. Żaden rożny nie zakończył się oddaniem strzału. Kontratak lub szybki atak po stracie nie ruszył ani razu. Dryblingi sporadyczne i z dala od atakowanej bramki.

Indywidualnie jest źle. Rzeczywiście wygląda na to, że większość jest przemęczonych. Tylko ,ze nie da się na to wszystko zwalić. Furman jest cieniem samego siebie. W teorii najbardziej kreatywny piłkarz podaje wyłącznie do boku i do tyłu. Kompletnie nic nie tworzy, nie napędza akcji drużyny. Pinto podaje wyłącznie na krótkie odległości i w większości przypadków w lewą stronę boiska. Zupełnie nie szuka podania do Dwaliszwilego. W destrukcji kompletnie grać nie potrafi. Kucharczyk nie istnieje w rozegraniu. Braki techniczne nie pozwalają mu nawet przygotować sobie piłki do strzału, a co dopiero mówić o wykreowaniu koledze sytuacji strzeleckiej. Tylko liczy na dołożenie nogi na pustaka. Najbardziej bezproduktywny skrzydłowy w lidze. Ojamaa chaotyczny, ale jak zszedł do środka boiska to zagrał najlepsze akcje odkąd pojawił się na Łazienkowskiej. Wawrzyniak jak zwykle za daleko. Od przeciwnika, od własnej bramki, od odpowiedzialności za bronienie. No i ostatnia gwiazda Skaba. Facet cofnął się w umiejętnościach przez wieloletnie grzanie ławy. Gra bardzo nerwowo i niepewnie. Słabo komunikuje się z obrońcami. Gra nogami katastrofalna. Rzadko kiedy łapie piłkę. Bardzo często podejmuje złe decyzje co do wyjścia po piłkę. I te niewymuszone błędy. Zagrał wystarczająco dużo spotkań, żeby złapać pewność zachowań. Życzyłem mu jak najlepiej lecz trzeba sobie jasno powiedzieć, że nie spełnia oczekiwań. Klubu jak i swoich. Czas na Wienczatka.

Jeszcze dużo można pisać. Niestety to to tylko kawałek nędznego obrazu gry Legii. I wygląda na to, że możemy niżej upaść. Choroba kiepskiej gry drużyny trwa od dawna i wydaje się pogłębiać. Nie ważne, że zajmujemy pierwsze miejsce w tabeli i są szanse na wyjście z grupy LE. Pozycja jaką zajmujemy nie jest adekwatna do prezentowanego poziomu gry i szybko ulegnie zmianie. Jest głównie wypadkową wielu czynników niezwykle korzystnych dla naszej drużyny. Jednak gdy okoliczności nie sprzyjają, a przeciwnik nie popełnia błędów to momentalnie dostajemy łomot. Aparycję mamy jak dzik, a w rzeczywistości jesteśmy taką Pawlakową pomalowaną świnią.