Widzew - Legia 0-1: Wymęczone, zasłużone

W dwóch ligowych meczach rozegranych w tym sezonie z Widzewem odnieśliśmy dwa zwycięstwa. W kontekście dobrych wyników osiąganych w ostatnich latach w spotkaniach z widzewiakami, trochę szkoda, że w bieżących rozgrywkach Legia najprawdopodobniej już z Widzewem nie zagra. Gola na wagę trzech punktów zdobył w Łodzi Tomasz Jodłowiec.

Nikogo nie mógł dziwić fakt, że Widzew usiłował skopiować taktykę, która w tym sezonie najczęściej przynosiła zwycięski efekt w meczach przeciw Legii. Zawodnicy Rafała Pawlaka stanęli blisko siebie na własnej połowie, z zajadłym animuszem doskakując do każdego znajdującego się w zasięgu wzroku legionisty. Uważną, pełną determinacji obronę miały uzupełniać sporadyczne ataki napędzane długimi piłkami kierowanymi w stronę Eduardsa Visnakovsa. Szanse strzeleckie dla gospodarzy musiały prędzej czy później przyjść, przecież Legia rzadko kończy mecze z czystym kontem po stronie strat, no i ten Skaba w bramce... Na szczęście, panowie widzewiacy, figa z makiem. Batrović to nie Olcan Adin, Visnakovs to nie Gaston Sangoy, a Skaba nie zawsze i nie każdemu rozdaje prezenty.

Nawiasem mówiąc, rzeczonego Visnakovsa to bym w Legii nie chciał, w czym zupełnie nie zgadzam się z komentującym mecz w C+ Sport Żelisławem Żyżyńskim, który zastanawiał się, ile bramek zdobyłaby w tym sezonie Legia, mając do dyspozycji tak szybkiego napastnika. Wydaje mi się, że futbolista tak słaby technicznie jak Visnakovs, nie miałby wielkich szans na zaistnienie w Legii, szybko stając się kolejnym 'ulubieńcem' kibiców.

Z drugiej strony, trudno winić komentatorów za poszukiwanie wzmocnień ataku Legii gdziekolwiek bądź, skoro straszymy tam Lado Dwaliszwilim. Szczerze mówiąc, trochę mi głupio, ponieważ po meczu z Zagłębiem Lubin w miniony weekend wieszczyłem rychłą eksplozję formy naszego Gruzina, dostrzegając u Lado zdecydowaną poprawę parametrów fizycznych. Po meczu z Widzewem muszę podjąć polemikę z samym sobą, zauważając, że w przypadku Dwaliszwilego w zasadzie nie ma sensu np. operować pojęciem zagrania na wolne pole, ponieważ nawet jeżeli Dwaliszwili taką piłkę dostanie, pole natychmiast przestaje być wolne. W polskiej lidze chyba nie ma obrońcy, który w jednej chwili nie dogoniłby ślamazarnie zbierającego się do sprintu Dwaliszwilego. Zdecydowanie trzeba zagrywać mu piłkę do nogi, raczej niż na dobieg, starając się jakoś tuszować jego niedostatki. Zresztą nawet w Łodzi Lado mógł sprytnie odwrócić uwagę od swojej ogólnie rozczarowującej postawy, gdyby, jak należało, strzelił dwie bramki. Niestety, w pierwszym przypadku strzał z najbliższej odległości zupełnym przypadkiem wybronił Maciej Mielcarz, w drugim przypadku Dwaliszwili z właściwym sobie brakiem gracji nie trafił czysto w piłkę, a jego uderzenie zostało zablokowane.

Wyzłośliwiam się trochę na Gruzinie, może nie do końca sprawiedliwie, w grze Legii sporo było niedoróbek i nie jeden Lado w nich celował. Widzew był naprawdę słaby, bezzębny w prowadzonych działaniach ofensywnych, z upływem minut zostawiający nam coraz więcej miejsca na przedpolu własnej bramki, a my zamiast ich dobić w ostatnim kwadransie, zamiast wbić drugą i trzecią bramkę, traciliśmy piłkę akurat wtedy, kiedy wydawało się, że w danym momencie po prostu musi już pójść podanie otwierające drogę wprost do bramki Mielcarza. Ze strat brały się rozpaczliwe zrywy Widzewa, stałe fragmenty gry, na szczęście fatalnie egzekwowane przez Batrovicia i Dudu (z jednym wyjątkiem, kiedy w słupek trafił Okachi), z takiego beztroskiego oddania piłki w ostatniej minucie wziął się strzał (?!) Melunovicia, po którym Skaba usiłował wyprawić kibiców Legii do kardiologa, szczęśliwie wypychając piłkę z bramki tuż przed linią bramkową.

Od Legii oczekuje się więcej, chyba więcej oczekuje od Legii także sama Legia. W wielu zagraniach można dostrzec dziwną niecierpliwość, nerwowość, brak swobody, pewności siebie. Trochę za mało gramy w piłkę, a za bardzo szarpiemy się z przeciwnikiem. Taki stan rzeczy to najprawdopodobniej skutek nierównej formy całego zespołu - jeden jest kontuzjowany, drugi z trudem dochodzi do optymalnej dyspozycji po kontuzji, trzeci zalicza z jakiegoś powodu zjazd formy, i tak w kółko. Cieszy, że mamy zawodników, którzy są w stanie mimo wszystko pociągnąć ten wózek w kierunku kolejnych zwycięstw.

Chyba to dobrze, że operacja na żywym organizmie, jaką jest runda jesienna bieżącego sezonu, z wolna kieruje się ku ostatniej prostej. Oby tylko udał nam się finisz!