Legia - Pogoń 3-1: Na Łazienkowskiej bez zmian

Wznowienie rozgrywek ekstraklasy po przerwie na mecze reprezentacji Legia przywitała tradycyjnym zwycięstwem. We wrześniu pokonaliśmy Koronę 5:3, w październiku Piasta 4:1, w listopadzie wyższość Legii musiała uznać szczecińska Pogoń, której podopieczni Jana Urbana zaaplikowali trzy bramki, tracąc tylko jedną. Mecz o niemal identycznym scenariuszu oglądaliśmy wiosną tego roku.

Dyskutowanie o kolejnych ligowych zwycięstwach Legii jest rzecz jasna zajęciem wielce przyjemnym, lecz wymagającym uruchomienia pewnych zasobów kreatywności. Popatrzmy na takiego Górnika, który w tabeli depcze nam po piętach. Ile dramaturgii było w meczach zabrzan z Zawiszą, Śląskiem czy Wisłą, w jakże odmienny sposób mogło zakończyć się każde z tych spotkań... W przypadku meczów Legii bywa, że do rangi dramatu urasta ilość kontuzji odnoszonych przez naszych zawodników, ewentualnie szwankujący zmysł do odnalezienia się w grze kombinacyjnej demonstrowany przez Henrika Ojamę. Poza tym uparcie powtarzają się identyczne elementy.

Doskonale znamy momenty niefrasobliwości i dekoncentracji w organizacji gry defensywnej, które co bardziej rozgarnięty przeciwnik, ku naszemu utrapieniu, jest w stanie wykorzystać. Bez pudła wiemy, że Legia jako zespół nie będzie grać w sposób szczególnie płynny ani porywający, ale prędzej czy później kilku ludzi weźmie sprawy w swoje ręce i pchnie drużynę do przodu. Możemy w ciemno zakładać, że po końcowym gwizdku będziemy zastanawiać się, dlaczego nie zdobyliśmy kilku bramek więcej, marnując liczne okazji do skutecznej finalizacji obiecujących kontr. Hm... Nie wiem jak Wy, ale odnoszonymi w takich okolicznościach zwycięstwami mam nadzieję 'nudzić się' aż do końca sezonu.

Pogoń chciała ograć Legię w Warszawie. Zagrała bardzo twardo, kolejny raz potwierdzając wszelkie tezy o wyjątkowej mobilizacji ligowych przeciwników na mecze z Legią. W meczu z liderem, rozgrywanym na wyjeździe, aż trzech zawodników Pogoni 'wykartkowało' się z udziału w kolejnym meczu (Akahoshi, Murayama i Rogalski), a kontestujący każdą decyzję arbitra Dariusz Wdowczyk skończył na trybunach. Było za co umierać?

Warto odnotować, że główne uderzenie furii Wdowczyka zostało sprowokowane przez zaledwie (?) żółtą kartkę dla Tomasza Jodłowca za faul na Marcinie Robaku. To w sumie ciekawa sytuacja, Jodłowiec faktycznie był naszym ostatnim obrońcą, ale Robak wyraźnie uciekał ze światła bramki, jego pozycję trudno uznać za czystą. Cóż, Wdowczyk z pewnością swojej drużynie nie pomógł. Na miejscu graczy ze Szczecina bardziej intensywnie protestowałbym chyba po bramce Kuby Rzeźniczaka na 2:1, pięknej nawiasem mówiąc, przy której Jodła delikatnie pchnął szybującego w powietrzu Hernaniego. Gdyby Hernani wykazał się większą przytomnością umysłu, zrobiłby z tego pchnięcia cyrk, a sędzia mógłby ulec presji. Na szczęście dla Rzeźniczaka i dla nas wszystkich, Hernani tego wieczoru jakoś szczególnie swojej drużynie nie pomógł, co zresztą potwierdził jeszcze przy bramce zdobytej przez Lado Dwaliszwilego, 'zawieszając' się w momencie, gdy futbolówka odbijała się od słupka po pierwszym uderzeniu Gruzina.

Hernani dołożył natomiast swoją cegiełkę do plagi kontuzji wśród zawodników Legii, brutalnie (choć przypadkowo) trafiając w kolano Michała Kucharczyka. To kolejny, po Marku Saganowskim kopniętym przez Tosika, przypadek urazu doznanego przez naszego piłkarza po ataku rywala. Oby bez tak fatalnych konsekwencji jak w przypadku Sagana.

'Twarzą' niemrawego początku meczu w wykonaniu Legii stał się tym razem autor bramki samobójczej, Kuba Wawrzyniak, choć w całej sytuacji dostrzegłem większą winę Bartka Bereszyńskiego, łatwo ogranego przez Murayamę, oraz Tomasza Brzyskiego, który zupełnie 'zaginął w akcji', gdy do natarcia podłączał się prawy obrońca Pogoni, Wojciech Lisowski. O ile Bereszyński stosunkowo szybko pozbierał się po nieudanym starcie, o tyle Kuba Wawrzyniak niestety przez praktycznie cały mecz potwierdzał, że tej jesieni nie znajduje się w optymalnej formie. Stać go na znacznie więcej, zwłaszcza w ofensywie. A skoro już jesteśmy przy tematyce formy, chyba musimy jeszcze poczekać, aż dojdzie do niej Miro Radović, który w pojedynku z Pogonią był, jak na związane z jego powrotem wysokie oczekiwania, mimo wszystko trochę bezproduktywny.

Nadal na fali znajduje się natomiast Tomasz Jodłowiec. Człowiek, który wiosną wydawał się wyraźnie odstawać od zwycięskiej maszynerii Legii, dziś nie tylko bezceremonialnie rozstawia przeciwników po kątach przy interwencjach podejmowanych w defensywie, ale i zalicza asystę (drugiego stopnia?) przy bramce Lado. Szybkością, niespożytymi siłami i efektywnością (kolejne dwie asysty!) nie przestaje zadziwiać również Tomasz Brzyski. Jeżeli dodać do nich solidnych w meczu z Pogonią Rzeźniczaka, Vrdoljaka czy Furmana, jeżeli okazuje się, że Dwaliszwili potrafi dojść do sytuacji strzeleckiej i uderzyć na bramkę, otrzymujemy drużynę będącą poza zasięgiem większości ligowych rywali, o czym już drugi raz w tym sezonie dobitnie przekonali się podopieczni Wdowczyka.    

Na koniec dodam, że cieszy mnie, że mecz z Pogonią nie odbył się w atmosferze wzajemnego wypominania sobie wszelkich rzeczywistych i wydumanych win ze strony zaangażowanych środowisk kibicowskich obu klubów. Pamiętam doskonale jedno z poprzednich 'zerwań' i okolicznościowy utwór o szczecińskim MKS-ie, który najpierw był bratem, a potem kimś zupełnie innym. Tym razem na szczęście obyło się bez takich 'uprzejmości'.