Legia - Lazio 0-2: Inny świat

Stało się zadość niechlubnej tradycji towarzyszącej występom Legii w grupie J Ligi Europy. Piaty mecz przyniósł nam piątą kolejną porażkę. Lazio pokonało Legię na Łazienkowskiej 2:0 i trzeba przyznać, że ten wynik to najniższy wymiar kary. Podopiecznych Jana Urbana od ósmego obecnie zespołu Serie A dzieliła prawdziwa przepaść.

Złośliwcy powiadają, że piłka nożna praktykowana przez zawodników ekstraklasy to zupełnie inna dyscyplina sportu od tej, którą uprawia się w najsilniejszych ligach Europy. Trudno o lepszy argument na potwierdzenie tej tezy niż mecz Legii z Lazio. Zawodnicy Vladimira Petkovicia dominowali nad legionistami w każdym elemencie gry, imponując zaawansowaniem technicznym, przygotowaniem fizycznym oraz swobodą, z jaką operowali futbolówką na trudnej murawie naszego stadionu.

Już w pierwszych minutach meczu Bartosz Bereszyński, znany przecież z szybkości i nieustępliwości, był zmuszony oglądać plecy Balde Keity. Osiemnastoletni skrzydłowy raz obiegał Beresia z prawej strony, dośrodkowując lewą nogą, by za chwilę ścinać akcję do środka i ze swobodą posyłać w pole karne dośrodkowanie prawą nogą. Chwalony za ligową solidność, uważany za wiodącego zawodnika Legii w ostatnich tygodniach Tomasz Jodłowiec, mógł tylko biernie przyglądać się, jak Kolumbijczyk Perea urządza sobie w 24. minucie popis żonglerki głową w odległości kilku metrów od bramki Dusana Kuciaka. Gdyby, nie ułomek przecież, zwykle zdecydowany i siły fizycznie Jodłowiec spodziewał się, że Perea zagra w ten sposób, być może mocniej wszedłby w napastnika Lazio ciałem, utrudniając oddanie strzału, jednak naszemu defensorowi chyba zwyczajnie zabrakło wyobraźni - bo kto wyprawia takie rzeczy na nadwiślańskich boiskach? Kilka minut później Perea znów zresztą zagrał Jodłowcowi na nosie, tym razem gubiąc go efektownym zwodem na środku boiska. Imponujący w tej rundzie ciągiem na bramkę Tomasz Brzyski był z dziecinną łatwością stopowany przez Luisa Cavandę, a Miro Radović wyglądał na tle mobilnego, błyskotliwego Hernanesa niczym leciwy weteran boisk - tymczasem Rado był przecież i tak jedynym zawodnikiem Legii, który potrafił w miarę regularnie uciekać od krycia zawodników gości. Kiedy legioniści męczyli się przy wymianie kilku podań, kiedy piłka złośliwie uciekała nam przy kolejnych przyjęciach, piłkarze Lazio prezentowali się jak emisariusze innego futbolowego wymiaru, wymieniając podania z dokładnością i płynnością godną mistrzów snookera.

Można było odnieść wrażenie, że legioniści dość szybko pojęli, co dzieje się na boisku. Rozumiejąc rolę skazanych na porażkę ubogich krewnych, nie podjęli walki na śmierć i życie. Tak po prawdzie, trudno im się dziwić, bo i za co mieli umierać? Czy gdybyśmy dostali sześć żółtych czwartek, dwie czerwone, a połowa jedenastki Lazio wracałaby do Rzymu ambulansem na sygnale, czy zmieniłoby to jakoś ocenę występu Legii w tegorocznej edycji Ligi Europy? Można rzecz jasna zniwelować przewagę techniczną i taktyczną przeciwnika grając twardo, grając konsekwentnie, grając pomysłowo, rzucając na szalę wszystko, co ma się w danym dniu najlepszego. Historia europejskich pucharów jest pełna przypadków drużyn słabszych niż Legia ogrywających drużyny mocniejsze niż Lazio. Ale nie dziś, nie w tym sezonie, nie w tej konfiguracji personalnej, taktycznej i mentalnej. Nie wyszło, nie wyszło nam zupełnie nic, i tyle w tym temacie.

Oczywiście, to dość upokarzające dla nas jako kibiców, widzieć Legię zupełnie zrezygnowaną i pogodzoną z losem, ale cóż począć? Bywają w naszym kibicowaniu i takie chwile. 

Dogłębna analiza gry Legii w czwartkowym meczu nie ma szczególnego sensu, warto jednak zwrócić uwagę na powrót Radovicia na prawą flankę i występ Helio Pinto na pozycji ofensywnego pomocnika. Tak teoretycznie obiecująca współpraca zawodników wyróżniających się przecież na tle kolegów doskonałym wyszkoleniem technicznym, kolejny raz nie przynosi spodziewanego rezultatu. Rado i Pinto w zasadzie nie grają ze sobą, nie szukają się na boisku, nie inicjują ataków, nie 'klepią' w pomocy. Obserwując ich wspólną grę, doznaję zawodu porównywalnego do tego, który pamiętam z wiosennej obserwacji gry Danijela Ljuboi z Lado Dwaliszwilim. Nie ma chemii, nie ma i już. Tylko dlaczego?

Mecz z Lazio przez chwilę skojarzył mi się z meczem z PSV sprzed dwóch lat. Wtedy zostaliśmy boleśnie wypunktowani, na co przymknęliśmy oko, bo przecież mimo porażki 0:3, mieliśmy pewny awans. Tłumaczyliśmy się towarzyskim poniekąd charakterem meczu, przypadkową bramką na 0:1, kontrowersyjnymi decyzjami sędziego, a drużyna PSV jawiła się jako faworyt do triumfu w tamtej edycji Ligi Europy. Różnica w piłkarskich umiejętnościach była równie porażająca.

W nawiązaniu do prowadzonej w tym tygodniu na czarnej-eLce dyskusji na temat Rafała Wolskiego, można natomiast wspomnieć błyskotliwe wejście na boisko pozbawionego kompleksów chłopaka, który zaczął jak gdyby nigdy nic kręcić 'rulety' między obrońcami holenderskiego zespołu, dając nam nadzieję, że wkrótce zasypiemy przepaść w piłkarskich umiejętnościach między młodymi legionistami, a ich europejskimi rywalami. Niestety, po dwóch latach nie ma ani tamtego Wolskiego, ani... kolejnych Wolskich. To smuci nie mniej niż zerowy dorobek punktowy i bramkowy osiągnięty przez Legię w pięciu jesiennych meczach Ligi Europy.