Legia - Ruch 2-0: Bez fajerwerków

Wokół Legii nie brakowało ostatnio negatywnych emocji. Piłkarze naszej drużyny postanowili zadbać o poprawę nastrojów kibicowskich oraz własnych, pewnie pokonując Ruch Chorzów 2:0. Legia tym samym utrzymała pozycję samodzielnego lidera ekstraklasy. Przy pustych trybunach do siatki gości trafiali Inaki Astiz i Henrik Ojamaa.

W sierpniu zostaliśmy pokonani przez bardzo słaby wtedy Ruch po szybkich golach Grzegorza Kuświka i Łukasza Surmy. Tym razem zmierzyliśmy się z drużyną prezentującą pod wodzą trenera Kociana futbol co najmniej solidny - i zwyciężyliśmy tę drużynę bez większego wysiłku. Zestawienie tych dwóch meczów potwierdza tezę, że Legia w wielu ligowych meczach gra przede wszystkim przeciw... sobie samej. Z całym szacunkiem dla naszych ligowych rywali, którzy z pewnością starają się znaleźć swój sposób na Legię i wykorzystać ewentualną słabość drużyny aktualnego mistrza Polski, to my zwykle rozdajemy karty. Przegrywamy przez własne słabości, zwyciężamy wówczas, gdy nie ma w naszej grze elementu, który jakoś nadzwyczajnie by zawiódł i nie został jednocześnie zrekompensowany innym.

Być może ze świadomości powyższego faktu bierze się szalenie roszczeniowa postawa nasza, jako kibiców Legii. Również i ja, kiedy patrzę na Lecha, który w meczach z Zagłębiem i Koroną nie umiał sklecić płynnej akcji ofensywnej, na Wisłę, która w pocie czoła ciułając punkty, niespodziewanie pozwoliła rozstrzelać się Jagiellonii w Białymstoku, jestem narażony na myśli, że w tej lidze w tym momencie powinniśmy mieć już z pięćdziesiąt punktów na koncie i nie oglądać się na nikogo za nami. I to mimo że na przestrzeni rundy rozegramy od takiej Wisły dwanaście meczów więcej, a piłkarze Legii doznali łącznie podobno czterdziestu mniej lub bardziej poważnych kontuzji.

Nasza absolutna i potwierdzona w każdym meczu dominacja to piękny sen, nieprawdaż? Niestety, mało realny, jak to sen.

Na razie trzeba cieszyć się, że w kilkadziesiąt godzin po zadziwiającej porażce w Bielsku, mimo pustych trybun i zimowej już aury, legioniści wybiegli na mecz z Ruchem z dużym entuzjazmem. Legia, którą wielokrotnie krytykowaliśmy za niedostatki w koncentracji w pierwszych minutach spotkań, tym razem z miejsca bezceremonialnie zabrała Ruchowi piłkę i ani myślała jej oddać. Co prawda żadnych szczególnie porażających efektów naszej dominacji się nie doczekaliśmy, gra ofensywna Legii była tradycyjnie chaotyczna, szarpana, przerywana stratami i niedokładnościami, ale mimo wszystko trudno było mieć wątpliwości co do tego, kto jest na boisku kim.

Bramka Inakiego Astiza, kolejna, po bramce Dwaliszwilego z Pogonią, zdobyta po uderzeniu w słupek i skutecznej dobitce w wykonaniu strzelca, wydawała się przesądzać dalsze losy meczu.

Nie musiało jednak tak się stać, gdyby nie Dusan Kuciak. Pisząc kilka zdań wcześniej o nadrabianiu szwankujących elementów innymi, miałem na myśli właśnie to, co na początku drugiej połowy uczynił nasz słowacki bramkarz, najpierw instynktownie zasłaniając bramkę po uderzeniu Starzyńskiego, a następnie fantastycznie wyłuskując piłkę spod nóg Kuświka. Dzięki tym interwencjom mogliśmy dalej w komforcie oczekiwać na kontry, spośród których jedna zakończyła się bramką Ojamy.

Gol Estończyka padł, nawiasem mówiąc, po jednej z najładniejszych akcji, jaką w tej rundzie skonstruowano na Łazienkowskiej. Szybkie, dwójkowe rozegranie piłki, wejście w pole karne, wyśmienite podanie w tempo autorstwa Radovicia i gol. A przy tym jeszcze przytomna postawa Bartosza Bereszyńskiego, który, chyba przeczuwając, że 'spalił', nie walczył o piłkę, w dodatku sygnalizując, że nie bierze udziału w wykończeniu akcji przez Ojamę.

Radović i Ojamaa byli wiodącymi aktorami środowego widowiska, oczywiście jeżeli wziąć pod uwagę zawodników z pola. Rado pokazał w drugiej połowie, ze kiedy na boisku robi się trochę miejsca, kiedy może reżyserować grę szybkim atakiem, czuje się znacznie lepiej, niż w zmaganiach z zagęszczoną defensywą. Ojamaa z kolei imponował tym razem zapałem do gry zespołowej, bodaj tylko raz decydując się na szarżę na czterech obrońców przeciwnika, zakończoną faulem (tak się przynajmniej wydawało) nie odgwizdanym jednak przez sędziego Pskita.

Czy Legia jest w stanie rozegrać pozostałe mecze w sposób taki, jak z Ruchem? Mało efektowny, ale przynajmniej efektywny? Cóż, trzeba przyznać, że są w tym względzie znaki zapytania. Błędy w obronie popełniali przeciw Ruchowi i Kuba Wawrzyniak, którego stroną sunęła większość groźnych ataków gości po przerwie, i Tomasz Jodłowiec, który przydarzyła się 'obcinka' w końcówce meczu, i Inaki Astiz, który nie zawsze czuł się komfortowo w fizycznej walce z Kuświkiem. Lado Dwaliszwili nadal przegrywa mnóstwo pojedynków indywidualnych, a Ivica Vrdoljak znów drażni flegmatycznym sposobem poruszania się po boisku. Mimo to - będziemy faworytami, tak w najbliższą niedzielę w Gdańsku, jak i w kolejną w meczu przeciw Cracovii w Warszawie. Jak zwykle.