Legia - Cracovia 4-1: Kanonada na koniec

Okazałym zwycięstwem Legia zakończyła ligową jesień. Na bramkę Saidiego Ntibazonkizy odpowiedzieliśmy aż czterema trafieniami. Defensywę Cracovii rozmontowali Henrik Ojamaa i Michal Kucharczyk. Estończyk zanotował trzy asysty, natomiast Kucharczyk do trzech bramek, dorzucił jeszcze asystę przy bramce Helio Pinto. Jesień kończymy z pięcioma punktami przewagi nad Górnikiem Zabrze.

Nieczęsto zdarza się grać Legii z przeciwnikiem takim jak Cracovia. Na Łazienkowską przyjechała drużyna, która po zdobyciu bramki na 1:0 nie cofnęła się na swoją połowę, która przez niemal cały mecz starała się nas atakować, zostawiając nam mnóstwo przestrzeni do kontrataków, która od pierwszej do ostatniej minuty, nie bacząc na konsekwencje, usiłowała grać z nami w piłkę.

Patrząc na sposób gry Cracovii, nie jest szczególnie trudno zrozumieć tych, którzy uważają, że jest to zespół posiadający swój rozpoznawalny styl, pozytywnie wyróżniający się na tle innych ligowców. Spokój, z jakim pod kryciem naszych obrońców i pomocników potrafili operować Budziński, Steblecki czy Marciniak, musiał budzić szacunek. Zupełnie inną sprawą jest, czy przyjemny dla oka styl gry Cracovii jest dostosowany do umiejętności piłkarzy znajdujących się w kadrze Wojciecha Stawowego. Krakowska tiki-taka pozwalała gościom stosunkowo łatwo wychodzić spod pressingu Legii przy przewadze liczebnej na własnej połowie, ale w najmniejszym stopniu nie przekładała się na dominację w środku pola, nie skutkowała też wieloma czystymi sytuacjami strzeleckimi. Cracovia nie pierwszy raz w tym sezonie zademonstrowała futbol wizualnie atrakcyjny, lecz mało konkretny. 

Legia przeciwnika wypunktowała, perfekcyjnie wykorzystując swobodę, jaką nasi zawodnicy mieli w strefie obronnej Cracovii. Na pierwszy plan wysunęli się zawodnicy, których wielokrotnie krytykowaliśmy za niewielką przydatność w ataku pozycyjnym. Okazało się, że kiedy nie musimy męczyć się z zagęszczoną defensywą rywala, kiedy obrońcy przeciwnika nie są w stanie precyzyjnie domknąć swoich stref, wtedy nasi skrzydłowi, Henrik Ojamaa i Michał Kucharczyk, potrafią zademonstrować klasę.

Kucharczykowi bez wątpienia pomogła, nadzwyczajnie dodając pewności siebie, bramka na 1:1. Pierwszorzędna bomba w okienko, prawdopodobnie z zamkniętymi oczami (nic nie szkodzi!), trochę przypominająca uderzenie Radosława Wróblewskiego w finale Pucharu Ligi przeciw Wiśle Kraków w 2002 roku, była trafieniem wręcz zjawiskowym. Michał najwyraźniej poczuł, że tego dnia może przenosić góry i... przenosić je zaczął. Trzy bramki, asysta, a tych bramek mogło być więcej, gdyby Kucharczyk wykorzystał sytuację sam na sam z Pilarzem z drugiej połowy meczu, asyst zresztą również, gdyby Lado Dwaliszwili nie trafił w słupek, lecz uderzył o kilka centymetrów dalej w lewą stronę. 

Za gracza meczu, na równi z Kucharczykiem, uznałbym jednak Ojamę. Każda asysta Ojamy była przemyślana, wypieszczona, w podaniach nie było najmniejszego przypadku. Znakomity występ Estończyka i zasłużona owacja przy zejściu z boiska w końcówce meczu.

Dusan Kuciak pokazał, że nie jest robotem, błąd przy bramce Ntibazonkizy ewidentny. Przy rzucanych za plecy obrońców podaniach do szybkich napastników, bramkarz musi być czujny i gotowy do interwencji. Kuciak wiedział co trzeba zrobić, ale zwyczajnie się 'machnął'. Cóż, lepiej że nie trafił w piłkę, niżby miał w tej sytuacji trafić w nogi Saidiego.

Bardzo podobała mi się gra Bartosza Bereszyńskiego. Wiele razy przypominano przed meczem  z Cracovią remis 0:0 sprzed dwóch lat i postawę Artura Jędrzejczyka, który był wtedy niemiłosiernie ogrywany przez Saidiego. Warto zwrócić uwagę, że kiedy po wejściu Przemysława Kity, Saidi zszedł na lewą flankę, Bereszyński wygrał z piłkarzem Cracovii praktycznie wszystkie indywidualne pojedynki. Jedyny błąd, który mógł (i chyba powinien) zakończyć się rzutem karnym dla Cracovii, wziął się, niejako tradycyjnie w przypadku Bereszyńskiego, z błędu w ustawieniu i pozostawieniu napastnikowi przestrzeni od strony bramki.

A propos Przemysława Kity, niedoszły legionista nie pokazał wprawdzie wiele ciekawego jeżeli chodzi o walory czysto piłkarskie, za to swoją walecznością sprowokował Kubę Rzeźniczaka do nieeleganckiego 'wierzgnięcia', które mogło doprowadzić do czerwonej kartki dla legionisty. Zachowania takie jak Rzeźniczaka, czy Bereszyńskiego z czwartkowego meczu z Apollonem, mogą świadczyć o tym, że nasi piłkarze mają już na serio dość jesiennego kopania piłki, a skutkiem mentalnego wyczerpania są częściej niż zwykle pojawiające się awarie 'bezpieczników' umieszczonych w ich głowach.

Musi cieszyć, że tę długą, meczącą ligową rundę zakończyliśmy w bardzo dobrym stylu, pewnym, przekonującym zwycięstwem.