Legia - Lech 1-0: Ciąg dalszy nastąpi

Hit 28. kolejki ekstraklasy zakończył się pomyślnie dla Legii. Dzięki zwycięstwu 1:0 nad Lechem Poznań podopieczni Henninga Berga powiększyli przewagę nad drużyną z Poznania do dziesięciu punktów i zapewnili sobie pierwsze miejsce w tabeli sezonu zasadniczego, co gwarantuje teoretycznie najkorzystniejsze rozstawienie w fazie mistrzowskiej. Zwycięską bramkę zdobył Miroslav Radović po podaniu Tomasza Jodłowca.

Zwycięstwo Legii oczywiście bardzo cieszy. W kontekście walki o mistrzostwo Polski do ostatecznych rozstrzygnięć nadal jednak daleko, co oznacza, że tej wiosny czeka nas jeszcze sporo nerwów. Legia nie wyglądała w sobotnie popołudnie jak drużyna, której nie można 'podskoczyć', a lechici, schodząc pokonani z boiska, z pewnością mieli do siebie duże pretensje o końcowy wynik.

Z drugiej strony, drżeniu kibicowskich serc podczas dziewięciu meczów pozostałych do rozegrania tej wiosny, towarzyszyć będzie nadzieja, że ten czas zostanie z pożytkiem wykorzystany do przygotowania drużyny do walki w europejskich pucharach latem tego roku – bo pracy przed sztabem szkoleniowym Legii jeszcze bez wątpienia mnóstwo.

Prawdziwy mecz oglądaliśmy w pierwszej połowie, w której obie drużyny grały bardzo aktywnie. Zarówno Legia jak i Lech przyjmowały przeciwnika bardzo wysoko, dążąc do szybkiego odebrania piłki. Legia nieco lepiej uwalniała się z tego boiskowego 'nelsona'.

Lech robił wprawdzie wiele zamieszania pod bramką Dusana Kuciaka, ale poza strzałami z dystansu i przepychankami z udziałem Łukasza Teodorczyka, nie był w stanie stworzyć realnego zagrożenia. Legia nacierała rzadziej, ale efektywniej. Dwukrotnie bardzo źle zachował się jednak Ondrej Duda, który najpierw zdjął piłkę z nogi Miro Radoviciowi, a następnie uwikłał się w drybling w pole karnym, zamiast oddać piłkę do ustawionego na czystej pozycji Michała Żyro. Młody Słowak w obu przypadkach zebrał solidną burę od kolegów. Nawiasem mówiąc, obrazek Żyry biegnącego z pretensjami do Dudy, do złudzenia przypominał kilka sytuacji sprzed dwóch sezonów, kiedy to Michałowi zdarzało się bywać adresatem pretensji w podobny sposób zgłaszanych przez Danijela Ljuboję.

Naszą minimalnie bardziej kreatywną postawę w ataku udało się zamienić na bramkę dzięki kluczowemu podaniu Tomasza Jodłowca, który łatwo ograł Łukasza Trałkę i dośrodkował w pole karne, oraz sprytowi Miro Radovicia, który trochę w stylu Tomasza Frankowskiego oszukał Marcina Kamińskiego, delikatnie przestawiając środkowego obrońcę gości i pakując piłkę do siatki.

W drugiej połowie Legia już zdecydowanie oddała pole Lechowi. Graliśmy defensywnie, atakowaliśmy małymi siłami, przez co szybko traciliśmy piłkę i pozwalaliśmy gościom na ponawianie ataków.

Trudno powiedzieć, czy była to taktyczna zmiana nastawienia gry całego zespołu, czy kolejny raz dał znać o sobie niepokojący syndrom obniżenia intensywności gry wraz z rozpoczęciem drugiej połowy, z którym mierzyliśmy się już w tej rundzie, z najbardziej przykrymi skutkami podczas remisowego meczu z Wisłą Kraków.

Lech bił jednak głową w mur. Z przewagi gości wynikały głównie nieprecyzyjne uderzenia z dystansu i chaos przy rzutach rożnych, chociaż, w odróżnieniu od pierwszej połowy, podopieczni Mariusza Rumaka potrafili stworzyć jedną stuprocentową sytuację. Lovrencsics dynamicznie dośrodkował z prawego skrzydła, Teodorczyk wygrał walkę o piłkę z Kubą Rzeźniczakiem i pomylił się dosłownie o centymetry.

W końcowej fazie Legia mogła zamknąć mecz. Najpierw nie popisał się Kuba Kosecki, który fatalnie przyjął piłkę po przytomnym podaniu od Łukasza Brozia, a wkrótce później Henrik Ojamaa po ograniu Lovrencsicsa i Możdżenia nie zdołał przerzucić piłki nad Gostomskim. Gdyby mecz zakończył się wynikiem 2:0, można byłoby pokusić się o tezę, że Legia na zimno wypunktowała Lecha, ale byłby to jednak zbyt wysoki wynik po tak wyrównanym spotkaniu.

Podczas meczu z Lechem chyba pierwszy raz trenera Berga zawiodło ustawienie z Ondrejem Dudą i Miro Radoviciem. Stało się tak głównie za sprawą słabej postawy Ondreja, który zupełnie nie mógł poradzić sobie z krótkim kryciem stosowanym przez lechitów, podejmował złe decyzje, zbyt długo przetrzymywał piłkę. Być może była to cena, którą młody Słowak musiał zapłacić za debiut w takim meczu, rozgrywanym przed tak liczną publicznością.

Na brawa zasłużyli natomiast Tomasz Jodłowiec i Ivica Vrdoljak, którzy w kluczowych dla losów meczu sytuacjach okazali się wyraźnie lepsi od kompletnie bezproduktywnej pary Trałka - Linetty (i to mimo że Vrdoljak nie ustrzegł się niebezpiecznej straty podczas wyprowadzania piłki w pierwszej połowie spotkania).

Nieźle zagrał również cały blok defensywny Legii, który wytrzymał przeniesienie ciężaru gry na naszą połowę, wystrzegając się popełnienia większych błędów. Na szczególne wyróżnienie zasłużył Łukasz Broź, który praktycznie nie dopuszczał do dośrodkowań ze swojej flanki - a jeszcze powinien zanotować asystę w wyżej wspomnianej sytuacji, kiedy to świetną piłkę zmarnował Kosa.

Pod względem jakości gry na pewno oczekujemy od Legii więcej. W meczach polskiej ligi chcielibyśmy widzieć Legię stwarzającą więcej sytuacji, strzelającą więcej bramek. Zaryzykuję twierdzenie, że podczas jesiennego remisowego meczu w Poznaniu, jakościowa różnica na tle lechitów była na naszą korzyść większa niż w zwycięskie sobotnie popołudnie.

Ostateczną puentą zawsze jest jednak wynik. Póki co, wciąż frustrujemy naszych największych konkurentów, pokonując ich nawet wtedy, kiedy nie zachwycamy swoją postawą. Tak trzymać – a mistrzostwo z pewnością pozostanie w Warszawie.