Legia - Wisła 5-0: Traktat o dobrej robocie

W piątkowy wieczór Legia srodze zrewanżowała się Wiśle Kraków za jesienną porażkę 0:1 i wiosenny remis 2:2. W trzeciej kolejce rundy finałowej ekstraklasy podopieczni Henninga Berga rozgromili drużynę z Krakowa 5:0. Bramkowym łupem podzielili się Michał Żyro, Michał Kucharczyk, Tomasz Jodłowiec, Dossa Junior i Marek Saganowski. Nasza drużyna uczyniła kolejny krok w stronę obrony tytułu mistrzowskiego.

To był jeden z kibicowskich wieczorów idealnych, podczas których magia Legii działa z pełną mocą, a śpiewane przez nas przed meczem słowa o mistrzostwie i potędze nie brzmią jak koncert życzeń, lecz stają się wiernym odzwierciedleniem rzeczywistości.

Oczywiście, Wisła Kraków jest jedynie cieniem drużyny, która przez długie lata dominowała w ekstraklasie, a za zwycięstwo dostaje się zawsze te same trzy punkty, niezależnie od tego, czy pokona się rywala 1:0 czy 5:0, ale wbicie pięciu goli takiej firmie jak Wisła musi smakować w sposób wyborny, a już uczynienie tego w meczu tak ważnym, jednym z kilku decydujących o losach tytułu mistrzowskiego, przy niemal pełnym stadionie, to wrażenie niezapomniane. Było pięknie!

W pierwszej połowie, mimo że zakończyła się ona prowadzeniem Legii 3:0, mecz sprawiał jeszcze wrażenie w miarę wyrównanego. Wisła tradycyjnie nieźle grała piłką i miała swoje sytuacje strzeleckie. W jednej z pierwszych akcji meczu prawym skrzydłem przedarł się Emmanuel Sarki, dośrodkował, ale naciskany przez naszych obrońców Paweł Brożek nie zdołał umieścić piłki w siatce. Przy stanie 0:0 w pojedynku z Guerrierem źle zachował się Bartosz Bereszyński, który zaatakował piłkę wślizgiem, ale nie zdołał wybić jej na aut. Haitańczyk podał do Semira Stilicia, który pięknie kropnął z lewej nogi – na szczęście w poprzeczkę. Przy stanie 1:0 dla Legii po kontrowersyjnej decyzji sędziego Frankowskiego, który nie przerwał gry po agresywnym ataku na Ondreja Dudę, w zamieszaniu podbramkowym do siatki trafił Guerrier, sędziowie dopatrzyli się jednak spalonego. Wreszcie przy stanie 2:0 po kolejnym dośrodkowaniu w nasze pole karne znakomicie zachował się Kuba Rzeźniczak, który zdjął piłkę z nogi Pawłowi Brożkowi.

Wisła próbowała, a Legia punktowała, w mistrzowski sposób wykorzystując katastrofalną dyspozycję obrońców krakowskiego zespołu. Michał Żyro dwukrotnie zbiegał ze skrzydła do środka boiska. W pierwszej sytuacji jeszcze się pomylił, nie trafiając do siatki prawą nogą, ale kolejną szansę, po długim podaniu Ivicy Vrdoljaka, już wykorzystał, ogrywając dwóch defensorów Wisły i potężnym uderzeniem pokonując Michała Miśkiewicza. Przy bramce na 2:0 ładnie przedarł się prawym skrzydłem Bartek Bereszyński, akcję zamknął Michał Kucharczyk, który, pozostawiony bez opieki kilka metrów przed bramką, mógł zapytać bramkarza Wisły, gdzie ma uderzyć piłkę. Wreszcie przy bramce na 3:0 Tomasz Jodłowiec rozbił pasywną wiślacką strefę po rzucie rożnym.

O ile losy pierwszej połowy mogły się potoczyć w różny sposób, a wysokie prowadzenie Legii wynikało przede wszystkim z tego, że do bramki Miśkiewicza wpadało niemal wszystko co leciało w tamtą stronę, o tyle przewaga Legii po przerwie była wręcz kolosalna. Legioniści jeszcze podkręcili tempo, agresywną grą w środku pola błyskawicznie kasując ofensywne zapędy wislaków i co i rusz dochodząc do sytuacji strzeleckich.

Autorami bramek byli Dossa Junior (wreszcie!) i Marek Saganowski, ale groźnie na bramkę Miśkiewicza uderzali również Michał Kucharczyk, Michał Żyro, Ondrej Duda, Dossa Junior, jeszcze zanim zdobył bramkę na 4:0, a także w ostatniej akcji meczu Helio Pinto po efektownym przepuszczeniu piłki w wykonaniu Henrika Ojamy.

Wyraźnie rzucała się w oczy pozytywnie rozumiana pazerność Legii. W piątkowy wieczór chcieliśmy grać, chcieliśmy strzelać bramki, i byliśmy na to fizycznie i mentalnie w stu procentach przygotowani. Taki na przykład Kuba Rzeźniczak sprawiał wrażenie człowieka wręcz czyhającego na sposobność, żeby dopaść Pawła Brożka i sponiewierać go w pojedynku powietrznym. Tomasz Jodłowiec i Ivica Vrdoljak dobrze odrobili lekcję z marcowego meczu z Wisłą i błyskawicznie doskakiwali do Stilicia, kiedy ten próbował znaleźć sobie odrobinę przestrzeni w środku pola. Miro Radović, choć nie asystował i nie strzelił bramki, upodobał sobie mało zwrotnego Michała Czekaja, kilka razy spektakularnie wkręcając wiślaka w ziemię. Ba, nawet wprowadzony po przerwie Henrik Ojamaa nie stracił ani jednej piłki, udanie dryblując i celnie podając.

Umniejszanie sukcesu Legii słabością Wisły jest nieuzasadnione. Z drugiej natomiast strony nie sposób zapomnieć, że do prawdziwie idealnego obrazu piątkowej wiktorii niezbędne jest, żeby stała się ona elementem opowieści pod tytułem: Legia Warszawa mistrzem Polski w sezonie 2013/14. Jest jeszcze trochę dobrej roboty do wykonania.