Legia - Śląsk: Negatywne emocje

Właściciele Legii kilkukrotnie powtarzali w wywiadach, że ich klub ma wyjątkowy model biznesowy - sprzedaje emocje. Jest to niewątpliwie ogromny kapitał prężnie rozwijającej się organizacji, bo popyt na emocje nie podlega takim fluktuacjom jak popyt na, dajmy na to, spodnie w modnym ostatnio kroju określanym mianem "rurek". Dla zagorzałego kibica nic nie może się równać z emocjami wywoływanymi przez grę jego ukochanej drużyny, a zwłaszcza przez jej sukcesy. Niestety dla właścicieli klubu z Łazienkowskiej, to tylko jedna strona medalu - drugą jest podział emocji na pozytywne i negatywne. Wiosną 2015 roku Legia wyzwala w zdecydowanej większości te drugie.

Weźmy na przykład wczorajszy rewanżowy mecz 1/4 finału Pucharu Polski. W pierwszym, otwierającym wiosnę spotkaniu we Wrocławiu Legia zanotowała korzystny remis 1:1, ale tak naprawdę powinna już wtedy rozstrzygnąć losy dwumeczu. Nie zrobiła tego na własne życzenie, najpierw nie wykorzystując przewagi liczebnej, a potem prezentując rywalom bramkę wyrównującą. Wtedy tłumaczyliśmy jeszcze sobie, że to pierwszy mecz, że szczyt formy jest budowany na europejską rywalizację z Ajaxem Amsterdam, że potem będzie tylko lepiej... niestety. Na razie Legia w siedmiu oficjalnych meczach w 2015 roku wygrała zaledwie raz, trzykrotnie remisując i trzy razy przegrywając. Nędzny bilans jak na aktualnego mistrza Polski i drużynę określaną przez wielu fanów jako "najlepszą za ich kibicowskiego życia".

Czwartkowe starcie rozpoczęło się obiecująco - od efektownej bramki Michała Kucharczyka w 4. minucie, której sędzia nie uznał ze względu na nieznacznego spalonego. Potem było już dużo, dużo gorzej - przez następne 120 minut na trybunach Stadionu Wojska Polskiego imienia Marszałka Józefa Piłsudskiego - oraz, jak się domyślam, w domach fanów Legii oglądających spotkanie przed telewizorami - dominowały negatywne emocje. Tak jak w 12. minucie, kiedy kolejny już w tym sezonie kardynalny błąd popełnił Duszan Kuciak, a do siatki trafił Peter Grajciar. Duszan zresztą irytował, wkurzał lub doprowadzał do pasji (zależnie od temperamentu) przez praktycznie całe spotkanie, chociażby brakiem chwytu piłki (po jednym z tylko sparowanych przez niego strzałów piłkę do siatki dobił w 57. minucie Flavio Paixao, ale asystent sędziego wskazał nieznaczną pozycję spaloną) czy notorycznym celebrowaniem wszystkich wybić przy stanie 1:1, kiedy Legia powinna, jak się wydaje, dążyć do strzelenia kolejnych bramek i rozstrzygnięcia losów spotkania w regulaminowym czasie gry. Bardziej optymistycznie nastawieni życiowo kibice "wojskowych" skwitują to zapewne stwierdzeniem, że wszelkie winy słowacki bramkarz odkupił w karnych, kiedy to obronił strzały obu portugalskich bliźniaków reprezentujących zespół z Wrocławia i pozwolił Legii awansować dalej. Dla mnie mimo wszystko niepokojący jest fakt, że Kuciak występy dobre i bardzo dobre (jak w pierwszym meczu ze Śląskiem czy z Podbeskidziem) przeplata słabymi i wręcz kompromitującymi (jak w czwartek ze Śląskiem lub tydzień wcześniej z Ajaxem). Na tej pozycji nie można sobie pozwolić na aż takie wahania formy.

Również w przeważającej mierze negatywne emocje wzbudzał w czwartek Orlando Sa - tyle że w mniejszym stopniu dotyczyło to kibiców, a w większym samych zawodników Legii. Zdjęcie jedynego napastnika w przerwie meczu, w którym trzeba odrabiać straty, to wyraźne votum nieufności ze strony Henninga Berga. Czy jednak sam portugalski napastnik dał swoją grą w pierwszych trzech kwadransach powody do wiary, że po przerwie byłoby lepiej? Niektórzy powiedzą, że reszta drużyny z nim nie współpracuje, bo go nie lubi, inni stwierdzą, że zawodnik nie prezentuje dość dużej klasy, żeby być "pod grą" - że nie pokazuje się do zagrań, że sam nie współpracuje z kolegami. Tak czy tak, efekt jest jeden - przed przerwą Legia oddała bodaj tylko jeden celny strzał (autorstwa Michała Kucharczyka, w 40. minucie spotkania). Po przerwie, kiedy graliśmy bez nominalnego napastnika, już po zaledwie 8 minutach gry strzeliliśmy bramkę wyrównującą, kiedy to wprowadzony za Sa Michał Żyro znakomicie wykorzystał dobre prostopadłe podanie Ondreja Dudy i niewydolność ruchową Dudu Paraiby, pokonując Wrąbla efektownym strzałem w długi róg. Ledwie 7 minut później mogło i powinno być 2:1, ale ten sam Żyro nie wykorzystał dobrego podania Kucharczyka. Sa, który do tej pory mógł mówić, że ze skutecznością może i jest trochę na bakier, ale przynajmniej dochodzi do dogodnych sytuacji strzeleckich, w meczu ze Śląskiem również w tej kategorii zdecydowanie przegrał ze swoim zmiennikiem.

Bardzo negatywne emocje wzbudza niestety ogólna gra ofensywna stołecznej ekipy. Legionistom można by zadać po tym meczu całą serię pytań retorycznych. Ile razy można nie trzymać linii spalonego, Michale Kucharczyku? Ile razy można podać pod nogi najbliższego rywala, Tomaszu Jodłowcu? Ile razy można nie przejmować się faktem, że rywal przykłada się do pressingu i stracić piłkę, Dominiku Furmanie? Ile razy można zapomnieć o tym, że jest się nominalnym skrzydłowym, Michale Masłowski? Ten ostatni piłkarz to zresztą materiał na osobną analizę, która z pewnością wzbudziłaby wiele negatywnych emocji. Na razie wygląda to tak, że zwyczajnie zbyt szybko rzucono go na zbyt głęboką wodę. Nie każdy jest Ondrejem Dudą, który po zaledwie jednym podtopieniu pokazał, że nie straszny mu kraul, motylek ani styl grzbietowy.

Zdecydowanie negatywne emocje towarzyszyły także sędziemu czwartkowej rywalizacji. Szymon Marciniak to niewątpliwie jeden z najlepszych polskich sędziów, ale ostatnio nie notuje najlepszej passy i jest mocno nierówny. Przed meczem we Wrocławiu rozegrała się mała drama "Jak-To-Legii-Sędziuje-Sędzia-Z-Mazowsza-Spiseg!!!111oneone" i wydaje się, że tę konkretną wojenkę psychologiczną wrocławianie wygrali, bo arbiter jak ognia bał się kontrowersyjnych decyzji na rzecz gospodarzy. W zasadzie tylko raz zadziałał na korzyść legionistów, kiedy to w 65. minucie mógł wyrzucić z boiska Dossę Juniora za bezsensowny faul na wyprowadzającym kontrę rywalu, a ukarał go tylko żółtą kartką. Lista "przewin" w drugą stronę była znacznie dłuższa i obejmowała przede wszystkim różne interpretowanie analogicznych zdarzeń boiskowych w zależności od tego, czy przewinił zawodnik w białej czy zielonej koszulce. Zapewne przekaz telewizyjny rozgrzeszył sędziego z zachowań w wielu kontrowersyjnych sytuacjach, ale z perspektywy trybun jawił się on prawdziwym Howardem Webbem - tak jak Anglik w dogrywce finału mistrzostw świata w RPA, również Marciniak wydawał się porzucić wszelkie pozory bezstronności i obiektywizmu, co objawiało się m.in. brakiem karnego po faulu na Dudzie w końcówce pierwszej części dogrywki (znacznie delikatniejsze kontakty po drugiej stronie boiska były przez arbitra gwizdane "biez aszybki").

Marciniak gwizdał jednak tak a nie inaczej, czym zapracował sobie na kilkunastominutową porcję bluzgów ze strony trybun. To były zdecydowanie negatywne emocje, a jeszcze bardziej negatywnie przyjdzie je ocenić kiedy człowiek pomyśli, że na meczu było 7 tysięcy dzieci dopingujących Legię w ramach akcji "Kibicuj z Klasą". Czy naprawdę chcemy, żeby młoda skorupka ("czym za młodu skorupka nasiąknie...") po powrocie do domu na pytanie o to, czego się dowiedziała na stadionie, odpowiadała że "Polonia to śmieci a Marciniak ci w dupę"? Czy naprawdę tak daleko jako kibice odeszliśmy od ideałów lat 90-tych, kiedy to atmosferę na trybunach "robił" w przeważającej mierze doping dla swoich, a nie powszechne wówczas bluzganie na obcych? Może zresztą zbyt wiele wymagam od kibiców, skoro do aktywnego udziału w wyzywaniu sędziego zachęcał z całą mocą stadionowego systemu nagłośnieniowego Wojciech Hadaj...

Ile bym jednak nie pisał o negatywnych emocjach, faktem jest, że pierwszym półfinalistą Pucharu Polski w sezonie 2014/15 została Legia Warszawa. Dla wielu fanów Legii i dla wielu kibicujących z klasą dramaturgia zwycięskiego konkursu rzutów karnych przeważy wszystkie negatywy - w pamięci pozostanie decydujący karny Marka Saganowskiego i kilka śpiewanych po raz pierwszy w życiu legijnych pieśni. Legii należy pogratulować szczęśliwego awansu do półfinału, a jej pracownikom i właścicielom życzyć przemiany choć części opisanych wyżej negatywnych emocji w pozytywne. Może wtedy raczej wyjątkiem niż regułą staną się sytuacje, w których na mecz nie przychodzą blisko 4 tysiące osób posiadających na niego bilety lub karnety - a tak właśnie było w czwartek.