Finał Wimbledonu kobiet zakończył się zgodnie z oczekiwaniami.Serena Williams wygrała z Gabrine Murguruzą w dwóch setach do 4.Mecz bez historii. Serena zwyciężczynią turnieju Wielkiego Szlema po raz 21.Trochę emocji było w drugim secie w którym Amerykanka prowadziła 5:1 i stanęła, nic jej nie wchodziło i przegrała 3 gemy, ale co klasa to klasa.Jak znowu zaczęła normalnie grać to Hiszpanka była bez szans.Jej dominacja jest za duża i w sumie dla tenisa kobiecego niekorzystna.Jedyny mecz w tym turnieju jaki budził przez półtora seta emocje to ten z Azarenką. Reszta to zabawa kotka z myszkami.Poziom średni,a emocji niewiele.W tej chwili żadna z kobiet nie jest w stanie zmusić Sereny do poważnego wysiłku.Czekam na jutro.Co chłopy to chłopy.

W Tour de France dzieje się niewiele.Niestety jak na razie te największe "atrakcje" to kraksy i to poważne.Na trzecim etapie wycofał się lider Cancellara, któremu pękły dwa kręgi i na dzisiejszym etapie też lider Tony Martin, który złamał obojczyk.Jutro jako lider wystartuje Chris Froome.Od kraksy na 3 etapie kolarze jadą jak nie w Tour de France tylko w innym wyścigu, a więc z przeciętną na płaskim niewiele ponad 40 km/godz.,Taka prędkość jest mało selekcyjna. Wykorzystując zamieszanie po kraksie, w której leżał też Nibali etap wygrał kolega Kwiatkowskiego z grupy Czech Stybar.Zawodzi właśnie Kwiatkowski i Cavendish. Michał miał być liderem na płaskich odcinkach i po pagórkach, zaś Anglik wygrywać etapy tak jak to wielokrotnie czynił.A faworyci jadą ostrożmnie i poza Nibalim tracą do siebie niewiele.Najwyżej w klasyfikacji jest wspomniany Anglik Froome, potem Contador, Quintana i ze stratą do lidera około 2 minut Nibali.A wyścig będzie się toczył do przedostatniego etapu, który będzie najtrudniejszy w wyścigu. Alpy i dwa piekielnie trudne podjazdy, długie i strome w tym ostatni na metę.O tym kto może wygrać generalkę trudno dziś prorokować. Ten, który zachowa najwięcej sił i jego woziwody wykażą odpowiednie poświęcenie.

Wspaniały mecz i niezwykły pokaz charakteru w wykonaniu Agnieszki Radwańskiej !
Którą z tenisistek po bezapelacyjnym przegraniu pierwszego seta 6:2 i 3:1 w drugim stać by było na wygranie 6 gemów z rzędu ?
Skazana na pożarcie przez "kobiece cyborgi" udowadnia, że można. Choć jej najmocniejszy pierwszy serwis jest znacznie słabszy od drugiego rywalek stawia im czoła i od lat znajduje się w ścisłej światowej czołówce.
Osobiście uważam, że gdyby w kobiecym tenisie istniały, wzorem np boksu kategorie wagowe, to Krakowianka nie miałaby sobie równych na świecie..

Nie wierzę, że ją zadowolił, tego na korcie moim zdaniem nie było widać.

Były emocje, były różne fazy w meczu, kluczowe momenty. Przegrała mimo to gratulacje dla panny Agnieszki. Nie odpuściła, walczyła, uległa ‘po sportowemu’. Nie odczuwam zawodu.

Jeśli chodzi o dyspozycję dnia to Hiszpanka przystapiła do meczu w optymalnym nastawieniu i formie, gdyby tak grała w finale to i Serenie napędziłaby strachu. Kobieta jednak zmienną jest i to też w trakcie spotkania zostało udowodnione. Po trzech czy czterech gemach drugiego seta Garbine ‘stanęła’ głowa się zagotowała, niestety w drugim gemie trzeciego seta już ostygła, Muguruza uspokoiła się na tyle żeby powrócić do gry nie bezbłędnej ale dominującej i temu Agnieszka już nie podołała, choć za podjętą walkę należy się uznanie.

Ze strony Polki to nie była optymalna dyspozycja, do tej z meczu z Azarenką w AO nieco zabrakło, w trzecim secie wyłoniła się szansa ale żeby ją wykorzystać potrzebne było właśnie absolutne optimum. Za otrzymane emocje jednak ode mnie duże podziękowania.

U buków lekka przewaga Muguruzy i to chyba jest obraz postrzegania przez tenisowy światek, ale to nie jest problem dla Radwańskiej, wręcz według mnie nawet dobrze się składa.

Pełna zgoda ze Zbyszkiem że zadecyduje tzw. dyspozycja dnia. Ewentualna „szybka przegrana” może nastąpić gdy Agnieszka w trakcie meczu ‘odpuści’, zniechęci się, przestanie wierzyć w pokonanie rywalki, co jej się już w tym roku niestety zdarzało. Niby w ulubionym Wimbledonie wydaje się mentalnie optymalnie nastawiona, skoncentrowana i zdeterminowana, tylko że … z kobietami to nigdy nie wie się, czy dobrze jest, czy …

Ostatnie przypadki Agnieszki Radwańskiej to materiał na scenariusz filmowy, bardzo bym chciał żeby zakończony został happy endem.

Ciebie to ja już dobrze znam Ty senatorski gagatku, żeby nie było … obu lubić nie zaprzestałem!

Szykujcie się na jutrzejszy bój Radwańskiej z Muguruzą! Keys udowodniła że to nie żadne „drzwi otwarte” w tym Wimbledonie, ale wspinaczka po stromej ścianie, gdzie jeden nierozważny ruch, chwila słabości w jednym gemie może ważyć o końcowym sukcesie. Dla mnie żeby wygrać z Hiszpanką Agnieszka będzie musiała się wspiąć na swój najwyższy życiowy poziom, zagrać na miarę tego co pokazywała w wygranym boju z Azarenką w Australian Open.

Już dziś mnie kręcą jutrzejsze tenisowe emocje, wbrew rankingowi to Muguruza jest faworytką. Oby się udał rewanż za dwie tegoroczne porażki:

https://www.youtube.com/watch?v=n1AcsyXx75I

No teraz to ja nie wiem czy jako niezbyt rozgarniętemu pietnastolatkowi z tak poważnymi facetami jak Zgred i Senator wypada mi prowadzić dyskusję. Mnie głupiemu coś wkładają do głowy, Wy kierujecie się własnym rozumem, możemy z takim przekonaniem pozostać, więcej gotów jestem Was w nim utwierdzać!

Słuchajcie doświadczeni, dorośli, bawi Was taki styl pitolenia!? No jak Was obu lubię?

***

Zgred, jako siatkarski kibic amator, chciałem poznać punkt widzenia byłego siatkarza profesjonalisty, odpowiedzi otrzymałem, wyczerpujące, fajne, o to mi chodziło, ba z mojego amatorskiego punktu widzenia niezbyt wiele miałem do dodania, to znaczy gdybyś się nie poprawił, to o te „kciuki” Gumy bym się dopytał, ale kwestię dookreśliłeś i wszystko teraz rozumiem i załapałem, a przynajmniej tak mi się zdaje, no i stary, w charakterystyce gry Gumy którą zrobiłeś cóż ja więcej mogę mieć do dodania!?

Lubię takie ‘smaki’ wyciągane niuanse, dlatego Zgredzie ciebie zagadnąłem. Jako profesjonalny siatkarz możesz nam amatorom coś posprzedawać, z własnej praktyki, z tej perspektywy, to jest najciekawsze, oczywiście o ile będziesz chciał i uznasz że ci amatorzy na to zasługują, bo możesz też przecież jak zaznaczyłeś dojść do odwrotnego wniosku i odpowiedzi nie udzielać. Twój wybór, twoja wolna wola, do niczego nie jesteś zmuszany.

***

Jako komentatora Swędrowskiego ‘kupuję’, osobiscie lubiłem komentarz Laskowskiego, ten jako były sędzia siatkarski, też praktyk tylko że ‘ze stołka’ sprawiał na mnie wrażenie, że wie co mówi, przynajmniej w analizie sędziowskich decyzji, a emocjami w komentarzu dzielił się przynajmniej dla mnie zgodnie z moimi potrzebami. Kiedy trzeba im ulegał i samemu nakręcał, kiedy indziej gdy była taka potrzeba, to je tonował.

***

Odnośnie „Leosia” widzisz Zgredzie jesteśmy zgodni, spodobało mi się że przyznałeś otwarcie - nie wiem - to podobnie jak ja, a wielu też ‘nie wie’ ale cos tam klepią, żeby klepać i z takiej paplaniny niewiele wychodzi. Przychylam się do opinii Stanowskiego:

„istnieje też droga na skróty – nadanie obywatelstwa przez prezydenta, z czego w sposób obrzydliwy korzysta się w sporcie. Zamiast kupować pojedyncze mecze, kupuje się sportowców, aby oni te mecze wygrali. To takie niby, no wiecie, uczciwe. To znaczy wiadomo, że nieuczciwe (dopiero co Polacy oburzali się na kadrę Kataru w piłce ręcznej), ale można udawać i my czasami lubimy poudawać.
Ja nie mam żadnego problemu z tym, żeby siatkarz Leon przeszedł normalną drogę, potrzebną do uzyskania obywatelstwa, dokładnie taką, jaką przechodzi stolarz z Ukrainy, muzyk z Jamajki albo rolnik z Białorusi. Prawo musi być równe dla wszystkich i mam centralnie w dupie to, że jakiś koleś nieźle podbija piłkę rękoma. Nie czyni go to w żaden sposób osobą bardziej wartościową od studenta z Kijowa, który nie podbija piłki do siatkówki, tylko w wolnych chwilach żongluje talerzami.
Są więc procedury, przez które pan Leon musi przejść. …”

Jak procedury przejdzie, obywatelstwo otrzyma, o powołaniach do kadry niech decyduje forma, dyspozycja i koncepcja, pomysł na grę zespołu trenera-selekcjonera.

***

Zgred ten „szowinizm” poruszyłem bo kibice siatkówki są przeciwstawiani kibicom piłkarskim, jedni mają być ci dobrzy, najlepsi, a ci drudzy odwrotnie, najgorsi. Otóż moim zdaniem kibicowskim rytuałom, czerpanym z emocji sportowych i jedni i drudzy ulegają podobnie, przynajmniej na stadionie podczas samego dopingu. Różnice i to zasadnicze są, ale gdzie indziej.

„Negatywny doping” jest na stadionach piłkarskich normą, ale i w halach siatkarskich obowiązuje. Nie czyni to bynajmniej z hal siatkarskich „siedlisk zła”, tak jak i trybun piłkarskich w ten sposób nie należy postrzegać. Zarzut „szowinistycznie nastawionej teherańskiej hali” usłyszłem gdzieś bodajże w polsacie, nie został skontrowany, a biorąc poprawkę na ‘kulturowe różnice’ rytuał kibicowski jest analogiczny jak w Polsce.

Dla mnie kwestie ‘szowinistycznych’ zachowań są istotne, ale dlatego zależy mi żeby to zagadnienie różnicować i nie rozciagać szeroko nie uwzgledniając ,specyfiki kibicowskiego rytuału’. Bez tego posługując się pewnymi znaczeniami będzie się trafiało kulą w płot.

„Zgredzie na pytanie: „co sadzisz o ‘negatywnym’ dopingu w siatkówce?” – odpowiedziałeś: „Osobiście mnie to się bardziej podoba, niż "ułożone trybuny" Państw dalekiego wschodu.(…) Buczenie - Stało się elementem niejako gry, ludzie kupili bilety, chcą się bawić i wyładować emocje - co w tym złego? A kiedy "buczą" i koleś zagrywkę zepsuje- to , która drużyna zdobywa punkt?...Idąc dalej tym rozumieniem- buczenie sens swój miało. Jaki tu szowinizm?”

Ok. W porządku, tym bardziej, że Twoją opinię zda się popiera trener amerykańskiej kadry, który na szczęście ‘szowinizmu’ w polskich kibicach siatkarskich nie dostrzega, a jego zdanie tym bardziej waży, że jest ‘zewnetrzną’ a nie naszą egocentryczną opinią:

„John Speraw: - Bardzo lubię polskich kibiców, nawet jak są przeciwko nam. Bo mam poczucie, że oni i tak nas lubią i szanują, oni po prostu kochają siatkówkę. To jest zawsze ogromna przyjemność grać w takich okolicznościach. W tym roku namówiłem moją żonę i przyjaciół, żeby też przyjechali do Krakowa na nasze mecze i byli zachwyceni. Zawsze jak losujemy Polskę w jakichkolwiek rozgrywkach siatkarskich, to od razu wszystkich zapraszam na to wspaniałe widowisko. Zawsze niezwykle profesjonalnie przygotowane, na wysokim poziomie sportowym i z tysiącami przyjaznych fanów. Niepowtarzalne.”
http://sport.wp.pl/kat,33554,title,Speraw-spodziewalem-sie-ze-Polska-bedzie-grac-gorzej,wid,17688258,wiadomosc.html

Zatem, tym bardziej ok. i w porządku, aczkolwiek z tego wypływają i takie wnioski , że kibice siatkówki pod wpływem emocji i potrzeby ich artykułowania są zbieżni z kibicami piłkarskimi, są równie niepoprawni politycznie i nie należą do „ułożonych trybun”.
Można się też poddać refleksjom w którym momencie „skuś baba na dziada” będzie się przeistaczała w szowinizm, po to żeby go właśnie uniknąć.

***

Za WP: „W Rio de Janeiro, gdzie w tym roku odbędzie się finałowy turniej, Biało-Czerwoni zagrają w grupie J. Ich rywalami będą Włosi i Serbowie. Znamy już terminarz i godziny rozpoczęcia meczów mistrzów świata.
Pierwsze spotkanie Polacy rozegrają 16 lipca o godz. 21:05 naszego czasu. Najpierw zmierzymy się z Italią. Dzień później o tej samej porze zagramy z Serbią.
Do kolejnej fazy imprezy awansują po dwie najlepsze ekipy i rozegrają dwa półfinały z drużynami z grupy I. Zostały one zaplanowane na 18 lipca (godz. 15 i 17). Mecz o trzecie miejsce, a także finał odbędą się dzień później (godz. 14:30 i 16:10).”

16 lipca Legia rozpoczyna eliminacje Ligi Europy. Obyśmy pierwszy mecz zagrali jednak z Gruzinami na wyjeździe bo istnieje zda się taka mozliwość.

@Zgred
no proszę Cię ile ty masz lat
rozwaliłeś mnie maksymalnie dobre, ba bardzo dobre

Zgred taki to mój Aut jak i Twój!

Dobra weźmy małego byczka za rogi. Pewne zagadnienie trochę mnie nurtuje. Jako siatkarz co sądzisz o polskich kibicach? Wspaniali, cudowni, tworzą niesamowitą atmosferę, niepowtarzalny klimat na który wszyscy zwracają uwagę i chcieliby go powielać. Takie medialne określenia padają i w zasadzie ok. nie mam zamiaru ich zbytnio podważać, ale łyżeczkę dziegciu do beczki miodu wleję.

Co różni naszych kibiców od tych irańskich, oprócz ilości kobiet na trybunach? O naszych mówimy „wspaniali” a o tamtych „szowinistyczni”? Skąd ta różnica? Jedni i drudzy sa głośni, wiecej trąbek chyba jest na hali w Teheranie, zatem może i irańscy kibice sa głośniejsi, ale to ma być ten wyróżnik ‘szowinizmu’? A jeżeli to nie siła decybeli decyduje, co nim w takim razie jest?

W Teheranie przy serwisujących gościach jest buczenie, gwizdanie, próba zdeprymowania rywala irańskiej drużyny, czyli klasyczny doping negatywny,w takim razie można uznać że podpadający pod ‘szowinistyczny’, ale w polskich halach jest identycznie, nawet siła gwizdów bywała niekiedy większa. Kułaga z Magierą – siatkarscy gniazdowi – nie reagowali.

No więc Zgredzie, jako siatkarzowi z parkietu zadaję pytanie i się nie migam może wkładając kij w mrowisko, co sadzisz o ‘negatywnym’ dopingu w siatkówce? Przyznaj szczerze, czy za twoich czasów często się z nim spotykałeś?

Pytam bo przyznałeś że i tenis stał się twoją sympatią, no więc dla kibiców tenisowych to różnicy w postrzeganiu kibiców siatkówki czy piłki nożnej być nie powinno skoro jedni i drudzy uznają za dopuszczalne metody dopingu deprymujące przeciwnika, tym samym w wyrazie i jedni i drudzy są równie szowinistyczni na swoich trybunach.

Dlaczego Pers wspierający swoich siatkarzy to szowinista, a Polak kierujący się tymi samymi intencjami i analogicznymi formami dopingu to światły ideał kibica!?

Cieszę się, ze Agnieszka na trawie się reaktywuje, bez zbytniego ryzyka można pokusić się o tezę, że z Jankovic rozegrała najlepszy mecz w tym roku, ale też cholernie mnie wkurzają tytuły prasowe lub stwierdzenia medialne w rodzaju: otwarta droga do finału!

Pewnie lepiej grać z Keys z którą ma się dodatni bilans aniżeli z Wiliams, Szarapową lub z Azarenką, ale choćby miano najlepiej serwujacej w tegorocznym Wimbledonie już powinno stanowić poważne ostrzeżenie. Jeśli dobrze serwujesz, uderzenia ci siedzą, to znak ze jesteś w dobrej formie, nabierasz pewności siebie, grasz na luzie, a wówczas możesz być nieobliczalnie skuteczny, zatem żadne drzwi w ćwierćfinale nie są otwart. Z Amerykanką może być diablo trudno przeprawa, a bilans spotkań bardzo zwodniczy bo rywalka Agi cały czas się rozwija, to rocznik 1995, przypomnijmy ze w 2013 roku z osiemnastoletnią Keys Radwańskiej wcale nie było tak łatwo:

http://www.dailymotion.com/video/x11sv3i_agnieszka-radwanska-vs-madison-keys-2013-wimbledon-highlights_sport

Jeżeli z Madison Aga by sobie poradziła w półfinale będzie czekała na nia Muguruza, bo na nią stawiam że sobie poradzi z Bacsinszky i wówczas tez będą schody. Hiszpanka jest stabilna regularna i mocno bije, czyli typ rywalki który jest utrapieniem dla Agi. Dlatego londyńskie stairway to heaven są ciągle dla Radwańskiej bardzo strome, te rywalki nie są słabsze od Sabine Lisicky z 2013 roku, a wtedy w finale przecież czekała Bartoli to były „otwarte szeroko drzwi” do tenisowego panteonu. Dlatego takie określenia mnie drażnią, nie lubię ich.

Dla chętnych o Madison Keys:

„Madison zainteresowała się tenisem jako czterolatka, bo podobały jej się sukienki zawodniczek. To była era Martiny Hingis w Yonexie, Anny Kurnikowej w stylowych propozycjach Adidasa, czy wreszcie młodych sióstr Williams z koralikami na włosach. Rick i Christine Keys, adwokaci, zaopatrzyli więc córeczkę w wymarzony ubiór i wysłali na korty.(...)
Amerykanie przyrównują praworęczną Keys do Jennifer Capriati, chociaż to jest oczywiście porównanie na wyrost, bo Capriati była kompletną zawodniczką w ataku i przy siatce, i z linii końcowej, jak i w defensywie. Jeśli chodzi o mocny serwis oraz uderzenia z głębi kortu, faktycznie, widać podobieństwo.(...)
Poza grą w tenisa, Madison lubi oglądać telewizję, spotykać się ze znajomymi oraz… wypiekać. Jej ulubione pożywienie składa się z meksykańskiego fast foodu sieci Chipotle (bardzo typowe dla amerykańskich tenisistów), lodów i brzoskiniowej herbaty mrożonej.
Tenisistka lubi książki Stephanie Meyer (tej od „Zmierzchu”), muzykę Taylor Swift i filmy z Julią Roberts.
A jaką osobą jest Madison Keys?
Gdybym miała określić siebie jednym słowem, powiedziałabym – sarkastyczna. Wszyscy moi znajomi wiedzą, że taka jestem. Na korcie również. Kiedy serwuję za daleko, mówię sama do siebie: „Taaa, może spróbujesz jeszcze dalej?”

http://www.tenislove.pl/2013/06/27/sarkastyczna-madison-keys-sylwetka/

***

Zgred dzięki, pytań siatkarskich jeszcze wiele, ale zostawiam je na czas finałów ligi światowej.

Drugi etap Tour de France również na terenie Holandii długość 166 km z z Ultrechtu do Zelande rozpoczął się od ucieczki czterech mało znanych kolarzy. Prowadzili gdzieś ok 100 km . Później nastąpiło załamanie pogody deszcz i wiatr oraz doszło do kraksy i te wydarzenia rozerwały peleton. Utworzyły się dwie grupy, w pierwszej jechał nasz Robert Kwiatkowski . W tej 26 osobowej grupie jechał również Martin, Sagan, Cancellara.
Na 25 km przed metą gumę złapał Nibali i samotnie przez cztery kilometry gonił drugą grupę korzystając z pomocy samochodów technicznych. Może być za to ukarany.
Na 10 km przed metą różnica między grupami wynosiła 1,17 czyli patrząc na liczebność pierwszej grupy sporo.
Z wielkich w pierwszej grupie jechali jeszcze Contador, Froome. Małe trudności miał Slowak Sagan również defekt zmusił go do pogoni pierwszej grupy, zrobił to z pomocą kolegi jednak bardzo szybko. Na ostatnich kilometrach bardzo aktywny był nasz Michał Kwiatkowski. Ze sprinterów w ucieczce oczywiście Cavendish, Griepel.
Finisz emocjonujący Kwiatkowski rozprowadza Cavendisha ale mocniejszy Griepel i on wygrywa etap z przeciętną prędkością ponad 47 km na godzinę.
Drugi był Sagan a trzeci Cancellara. Dzięki temu Cancellara
założy żółtą koszulkę lidera. Szkoda że Cavendish odpuścił samą końcówkę finiszu, gdyby zajął miejcie trzecie koszulkę lidera założyłby Tony Martin kolega z jego grupy. Nasz kolarz został wybrany najbardziej agresywnym kolarzem tego etapu. Przewaga nad drugą grupą wyniosła ok półtorej minuty.
Mam nadzieję , że pan Zbyszek już jutro sam zda relację z trzeciego etapu.
PS
Na powtórkach wyraźnie widać jak Cavendish odpuszcza widząc że nie da rady Griepelowi. Moze zaatakowal ciut za wczesnie. Szkoda że nie walczył do końca dla Martina. Pewnie będzie lekki niesmak w grupie.

@ Senatorze

Dziękuje i pozdrawiam serdecznie.

Polacy to jednak wspaniały Naród! No jak mogliśmy popsuć Dzień Niepodległości Amerykanom...? No jak?
A tak na poważnie- mam wrażenie, że "chcieliśmy" wyjść z drugiego miejsca. Brazylia u siebie będzie bardzo mocna, a awansujący z drugiej półki Francuzi lub Bułgarzy ( stawiam na Francję), choć w Warnie mogą dziać się cuda, również będą głodni sukcesu.
Może przyjęto przeświadczenie, że bliżej Nam do siatkówki europejskiej... takie tam wolne myśli przy 34 stopniach celsjusza

"Leoś Wilfredo"

Gra w świetnym Zenicie Kazań, między innymi z Andersonem i naszym ulubieńcem Spiridonowem. Siatkarz bardzo dobry, dynamiczny, bez kompleksowy, w dodatku miły człowiek.
Wczoraj przed meczem był z Nim ciekawy wywiad. Ożenił się z Polką, w Polsce ma dom i życiowe plany łączy z Naszym Krajem.
Ciekawostką jest np: to, że Rosjanie proponowali mu obywatelstwo i grę w reprezentacji osłodzoną bardzo poważną gratyfikacją...
Odmówił bez namysłu.
Zarys jego kariery świadczy o tym, że to z całą pewnością bogaty człowiek.

Osobiście - nie wiem, mówię poważnie.
Pewnie dużo byłoby plusów, wzmocnienie rywalizacji, wzmocnienie ataku, bloku. Wszystkich aspektów czysto siatkarskich.
Lecz także minusów, miejsce w szóstce- kosztem kogoś z Naszych młodych gniewnych, "chemia" z resztą drużyny, z trenerem. W szatni mogłaby "pęknąć bomba"- pewnego niezadowolenia.
Jeszcze pytanie, czy wyjściowy skład potrafiłby wywalczyć?

Ciężko to jednoznacznie ocenić, z Olisadebe - Engelowi wyszło.
Ja osobiście stawiałbym jednak na rozwój Naszych siatkarzy, tym bardziej, że idzie tak dobry "narybek" ( wszystkie kadry począwszy od juniorów) osiągają sukcesy na arenach międzynarodowych.

Niech "mądre głowy" decydują...rozwojowi sytuacji będę się przyglądał.

ps:
z ostatniej chwili, coś znowu "popękało" w środku zespołu.
Odstawienie Bartka Jarosza od składu jest dla mnie niezrozumiałe.
Chłopak "rozstrzelał" Irańczyków w Teheranie i tak po prawdzie w dużej mierze dzięki Niemu cała 14- tka uda się do Rio.
Antiga się pogubił lub "papa" Jarosz... (?)
Tak już mają Ci ojcowie, kiedyś kadrowicze, że potrafią być zbyt wylewni w pewnych słowach i "ruchach" w sprawach swoich synów
obecnych kadrowiczów.

Pan Zbyszek wypoczywa więc krótko o pierwszym etapie Tour de France.
Trzynastokilometrowa z duzym hakiem jazda indywidualna na czas zakończyła się dość niespodziewanym zwycięstwem Australijczyka Rohana Dennisa z grupy BMC który jako jedyny zszedł poniżej 15 minut. Trzeba tu jednak zaznaczyć że to kolarz nie anonimowy, największe sukcesy osiągał do tej pory na torze. Drugi ze stratą pięciu sekund był Tony Martin, a trzeci 6 sekund Cancellara o imieniu Fabian.
Faworyci do końcowego zwycięstwa nie zawojowali czasówki. Różnice czasowe między wielką czwórką kolarzy sekundowe.
Z Polaków najlepszy Kwiatkowski choć jego strata do zwycięzcy to 1 minuta 6 sekund . Kwiatek uplasował się na 64 miejscu .

@ Iocosusie

kciukiem oczywiście też grał, chodziło mi o to...
ułóż sobie przed oczami dwie dłonie, teraz zamknij na każdej dłoni po dwa ostatnie palce. Zostaną Ci trzy palce, tymi tak pociągał
Kciuk nie służył do podkręcania. Cała siła szła na dwóch palcach.

Zagrywka

Ależ ile On punktów zdobył?
Zawsze grał flotem, delikatnym, sensownym
Stań kiedyś na parkiecie to zobaczysz jak już wystawiasz ładnie ułożone ręce do odbioru, a ona - ta piłka - nagle - buch w bok
To trochę tak jak w piłce nożnej - trafienie idealne wygląda tak, że piłka leci - lecz się nie kręci...
tu jest tak samo - trafiając ją dobrze w środek- leci swoim lotem, a potem sobie nagle spada lub skręca - kiedyś zobacz

Ponieważ nie będzie mnie trzy dni, a od poniedziałku wielkie wydarzenie w postaci 102 "Wielkiej pętli" czyli Tour de France to pozwolę sobie pokrótce zaanonsować.Wyścig zaczyna się 4 lipca startem w Utrechcie w Holandii jazdą drużynową.Meta 26 lipca w Paryżu. Liczy 21 etapów i 3344 km.Jest siedem etapów górskich/3 Pireneje i 4 Alpy/ i krótka 28 km jazda na czas.Startuje 21 drużyn dziewięcioosobowych, wśród nich 4 Polaków :Rafał Majka w Tinkoff Saxo, Michał Gołaś i Michał Kwiatkowski w Etixx Quick step oraz Bartosz Huzarski w Bora Argon18.Jest to najważniejszy wyścig kolarski i trzecie po Olimpiadzie Letniej i Mistrzostwach Świata w piłce nożnej najliczniej oglądane wydarzenie sportowe.Do tegorocznego Wyścigu kolarze jak corocznie mieli różne cykle przygotowań ; jedni jak Contador uczestniczyli w Giro/ wygrał ten wyścig/, drudzy jak ubiegłoroczny triumfator Włoch Nibali jechali w 8 etapowym Criterium du Dauphine, a inni jak trzeci w ubiegłym roku Pinot, ale też Kwiatkowski i Majka szlifowali formę w 9 etapowym Tour de Suisse.Roman Abramowicz / ten sam/ właściciel grupy Tinkoff Saxo, który zamarzył, aby jak w dawnych czasach jeden kolarz wygrał 3 wielkie Toury/ France, Giro i Vueltę/ zgromadził do pomocy Contadorowi tej klasy kolarzy co Sagan,Majka/ najlepszy ubiegłoroczny góral/, Kreuziger czy Basso. Oprócz Contadora do faworytów zaliczyć należy: z Astany Nibalego i Fugslanga, z FDJ.fr. Pinota i Chavanela, z Team Sky Anglika Froome /zwycięzcę sprzed dwóch lat, w ubiegłym roku wycofał się po kraksach, podobnie jak Contador/,z Movistaru Quintana i Valverde, z Treak Factory Racing Cancellara/ ale tylko na etapach płaskich/ , z IAM Cycling Chavanella. Ciekawą grupą jest team Kwiatkowskiego w którym tylko on ma zadatki na dobrego wieloetapowca,ale w którym jadą : specjalista od końcówek Anglik Cavendish, wybitny czasowiec Martin, a obok Michała jedzie jego pomocnik Gołoś , a zastąpić Polaka mogą dobrzy górale Trentin i Uran.Poza Kwiatkowskim pozostali nasi kolarze jadą jako pomocnicy liderów grup,ale ten nie wydaje się być w wysokiej formie, a może tylko ją szykował na trasę tegorocznego Touru.Ja w tym wyścigu jestem zakochany i obserwuję w uniesieniu nieprawdopodobną walkę o zwycięstwo na każdej premii, na każdym etapie i oczywiście w całym Tourze.W zeszłym roku takich wzruszeń i emocji dostarczył również Rafał Majka. Oby i w tym oprócz podziwu dla najlepszych, gdzieś można było i oko na Polaku zawiesić.