@Zgred

Coś czułem, że Cie przyciągnę relacją z siatkówki

Super, że jesteś. Tam powietrze zrobiło się stęchłe.
No i Ci eksperci od wszystkiego. szczególnie od talentu Michała Żyro. "Wszyscy" wiedzieli, ze odpali. Potrzebny był tylko trener z zagranicy
Mam nadzieje, że się będziesz udzielał.
CHYBA mamy mistrza ! Ponownie.
Najśmieszniejsze w tym wszystkim jest to, że wyszydzane i znienawidzone ITI, w osobie Mariusza Waltera w ciągu swojej kadencji doprowadziło Legię do największych sukcesów w historii klubu... (na krajowych boiskach)

No to super Mamy już jednego szczypiornistę , teraz siatkarz , Zbyszek komentujący boks i tenis plus Dzynek. Oby tak dalej. Ja siatkówkę najmilej wspominam z lat siedemdziesiątych. Nie było weekendu abym nie był na AWF-ie na jakimś meczu no i te nocne transmisje z Olimpiady.

@ Siatkówka

Za nami pierwszy z turniejów eliminacyjnych do finałów Mistrzostw Europy.
Trzy pewne zwycięstwa Polaków z niezbyt wymagającymi przeciwnikami. W setach 9 : 1 i jeden kroczek do kwalifikacji
Dla mnie jednak dużo większym sukcesem nowego trenera Stefana Antigi było ponowne ściągnięcie do kadry Pawła Zagumnego i Mariusza Wlazłego.
Z ogromną przyjemnością oglądam grę tych siatkarzy a reprezentacja znacznie zyskała na jakości.

Już po meczu Serena kontra Errani. W pierwszym secie Włoszka walczyła do stanu 5:3 i miała w drugim i trzecim gemie jeszcze piłki na ich wygranie. Niestety doznała kontuzji lewego uda i co prawda nie skreczowała, ale do piłek granych na bekhend nie była w stanie dojść. Resztę gemów Serena wygrała. Siła Amerykanki jest niesamowita. W 1 secie serwis 201km/godz, w drugim 189 km.godz. Niewielu mężczyzn ma takie osiągi.

Wczoraj Radwańska przegrała z Serbką Jovanowić. Ta już trochę przebrzmiała sława /w 2008 roku była 1 na liście ATP/ mimo, że popełniła ogólnie więcej niewymuszonych błędów od Agnieszki nie robiła tego w decydujących momentach meczu. Po przegranym 1 secie 6:4 w drugim Polka doprowadziła do 4:2, Serbka wygrała swój serwis i niestety po 15 minutowej walce przełamała naszą i wygrała też 6:4. Chyba Radwańska jest nieco zmęczona. Odpadła i będzie miała 2 dni więcej odpoczynku przed Roland Garros. I tak dochodząc do ćwierćfinału osiągnęła w turnieju Rzymskim najlepszy wynik od 5 lat. Odpadła też cała plejada z Szarapową, Halep, Cibulkovą i Na Li na czele. Z pierwszej 10 ATP w półfinale jest tylko Serena.

Póżnym wieczorem /koniec 23.45/ odbył się świetny mecz, w którym Rafael Nadal grał z Andy Murrayem. Od pierwszego seta Anglik dosłownie bombardował Rafę niezwykle silnymi i agresywnie bitymi piłkami właściwie w każdej akcji. Rozrzucał go po korcie i zmuszał do popełniania błędów. Do czego przyczyniał się szybki serwis / 187 km/godz/. Wygrał po 40 minutach do jednego. W drugim Nadal zaczął zmuszać Andego do wymian, które częściej wygrywał. Biegał przy tym jak szalony. Nie uznawał żadnej piłki za straconą. Wygrał 6:3. W 3 secie Murray wyrażnie stracił na dynamice co pokazał serwis /szybkość 139 km/godz/, ale niewiarygodną ambicją doprowadził do stanu 4:2. I tu żelazna kondycja Rafy zaczęła brać górę. W takich sytuacjach nasza Agnieszka spowalnia piłki, grając nawet loby, aby przetrwać kryzys i dać szanse rywalce na popełnienie błędów. Natomiast Andy konsekwentnie walił returny z całej siły w tym oburęczne. Coraz częściej trafiały one w siatkę, albo wychodziły na aut. Gdy trafiały w kort to Nadal zagrywał slajsa, albo drop shota do których to piłek Anglik nie zdążał. Set 7:5 dla Rafy.

Po meczu zgromadzona publiczność / nie było wolnego miejsca/ na korcie centralnym obu tenisistom zgotowała kilkuminutową owację. Dramatyzm, ambicja, jakość zagrań - na najwyższym poziomie.

Szarapowa wygrała w trzech setach: 1:6, 6:2 i 6:3. W I secie próbowała szalenie ryzykownych i trudnych zagrań i nic nie wchodziło w kort. Pewno z powodu porywistego wiatru . Do tego nerwy /7 podwójnych błędów serwisowych/. Od drugiego seta jej przewaga w regularności i różnorodności nie podlegała dyskusji. Mecz na mocno średnim poziomie. Tylko momentami zbliżały się do poziomu drugiego seta Agnieszki z Maszą.

Teraz następny turniej w Rzymie. Znowu, poza Azarenką, z najlepszymi.

Halep techniką i różnorodnością gry ustępuje Radwańskiej, robi więcej niewymuszonych błędów, ale o wiele lepiej serwuje, świetnie biega i przede wszystkim gra długą i mocną piłkę pozwalającą często kontrolować wymiany. Nie daje się łatwo zepchnąć za linię końcową, a przeciwniczka musi mocno pracować z głębi kortu, żeby zdobywać punkty. Szarapowa nie lubi takiej gry, z takimi zawodniczkami się męczy. Szybko traci cierpliwość i mnoży niewymuszone błędy.
Ciekaw jestem finału, bo Szarapowa wcale nie jest murowanym faworytem.

Scenariusz ten sam co zwykle. Siła zdominowała finezję. A. Radwańska nie utrudnia Szarapowej walenia z forhendu.

Agnieszka w półfinale po niespodziewanie bardzo trudnej przeprawie z niżej notowaną Karoliną Garcia w trzech setach 6:4, 4:6 i 6:4. W I secie w siódmym gemie toczyła się niesamowita walka, którą drop shotem rozstrzygnęła Radwańska. Potem przełamanie, wygrana własnego podania, oddanie gema i znowu łatwo po własnym podaniu. W drugim secie w 5 gemie znowu walka na noże. Agnieszka wygrała, ale nie poszła za ciosem. To Francuska ruszyła do boju przyśpieszając i tak szybkie wymiany i będąc bardziej precyzyjną. W III secie Polka była sprytniejsza i w kilku zagraniach pokazała niebywały kunszt techniczny. Wygrała, bo popełniła mniej błędów. Ale to Francuzka była regularniejsza. Brakuje jej większej ilości trudnych do odbioru zagrań.

Nie będzie relacji z meczu Agnieszka - Vinci.Zaczęły o 15-tej i ja o tej porze wracam do domu.Nim dojechałem było po zawodach, bo Radwańska Włoszkę rozjechała w dwóch krótkich setach 6:1 i 6:1.Wygrana ze Świetłaną wczoraj ją uniosła.I niech niesie.Byle się nie wystrzelała przed Rolland Garros.Bo to ważniejsze niż Madryt.

@Dzynek.
Ja powiadam, że Janowicz miał "prawo" przegrać ten mecz, gdyż Gulbis był rozstawiony z numerem 20, a Jerzy z 21. Dziś gra Radwańska z Kużniecową, z która ma bilans 10 porażek na 13 bojów, w tym 6 na "mączce" i wszystkie w plecy. Obsada kobiet niesamowita. W II rundzie Wożniacki z Vinci. Niebywałe. Transmisja w TVP Sport, bo w Polsat Sport transmitują mężczyzn.

W tenisie odbywa się turniej ATP w Madrycie. Agnieszka Radwańska wygrała w I rundzie. Niestety Jerzy Janowicz znowu od turnieju w marcu w Rotterdamie znowu odpadł w i rundzie, tym razem z Łotyszem Gulbisem. Obaj sąsiadują w rankingu. Mecz był w miarę zacięty. Janowicz przegrał I seta w tie breaku /trwał ponad godzinę/, drugiego wygrał po przełamaniu i sam dał się przełamać w III secie. Wydaje się, że jedni z najwyższych tenisistów grali na serwis i on zadecydował, bo Jerzyk miał 11 asów, a Gulbis 18. Widać jednak, że Janowicz trochę pracuje, a ponieważ na korcie ziemnym szło mu zawsze gorzej to na szybszych nawierzchniach znowu powalczy.

Walka się odbyła jak anonsowałem. W odróżnieniu od odwołanej piątkowej walki Lebiediew-Jones, gdyż Panamczyk po raz drugi został złapany na dopingu. W walce Kliczki z Lepai nie odbyło się nic. Była to kpina z publiki i telewidzów. Nie wygrał Lepai pojedynku z żadnym bokserem z pierwszej 15 rankingu którejkolwiek liczącej się federacji /WBA, WBC, IBF, WBO/. I to co było wiadome nic nie umie i jest do tego wolny, niski i otyły. W walce z Kliczko do czasu tko w połowie V rundy nie trafił Kliczki ani razu. W obronie próbował ustawić podwójną gardę, ale była ona dziurawa z przodu i łatwa do obejścia z prawej strony. O unikach, zejściach, blokach chyba nic nie wie. Do tego kompletnie nieruchawy, nawet nie potrafił się cofnąć. Kliczko mógł skończyć tę walkę w 1 rundzie. Bawił się do połowy piątej, aż mu się znudziło. Niektórzy dziennikarze zarzucają Kliczce ściąganie i dziwią się, że sędziowie go nie napominają. To sędziowie mają rację. Niżsi bokserzy zasłaniają głowy rękami i nurkują, aby być jak najbliżej Kliczki, po to, żeby mu nie dać wyprowadzać ciosów /operuje głównie ciosami prostymi/, ale też każdy wyprost to rozbita twarz Władimira. Musi on przed tym się bronić. Osobna sprawą jest dobór dla Kliczki rywali. Sam tak od ręki mogę wymienić 15 lepszych znacznie od Lepai. Ale Kliczko jest Super Mistrzem w 3 federacjach /WBA, IBF i WBO/ i może sobie wybierać w której broni pasa /wczoraj to było WBO/. Np. Pulew jest pretendentem do pasa w IBF, ale Kliczko w jego obronie nie walczył 8 lat. Natomiast o wakujący pas WBC po Witaliju rewanżowy pojedynek stoczą Arreola /tak, ten sam którego Adamek pokonał w 3 walce w wadze ciężkiej/ z Kanadyjczykiem Stivernem. To będzie prawdziwy boks, bo Kliczki na dziś nikt nie jest w stanie pokonać, ale też nie można walki sprowadzać do treningowej sesji walki z cieniem.

Niedługo też dojdzie do walki o Mistrza IBF w wadze półciężkiej Fąfary z Kanadyjczykiem Stevensonem. Kanadyjczyk lekceważy Andrzeja i już rozmawia z Hokpinsem o walce o unifikację.

Też wczoraj odbyła się gala w Legionowie. Były nawet nazwiska. Co z tego jak tylko walka Głażewskiego z Miszkinem w półciężkiej była emocjonująca, aczkolwiek jej poziom nie powalał na kolana. Bo pojedynku McCalla po którym pozostało tylko nazwisko z Rekowskim do takich trudno zaliczyć. W ringu był też Albert Sosnowski, ale jego rywal już po raz trzeci w karierze zasymulował kontuzję i nawet jednej rundy nie przewalczyli. Podobnie przed laty dobry bokser Art Binkowski próbował walczyć z młodym Michałem Cieślakiem i od początku był niemiłosiernie obijany, aż w połowie II rundy zanotował tko. Ktoś tego Artura ściągnął z Kanady i daje mu zarabiać na chleb. Może niech zarabia gdzie indziej, a nie na ringu. A takiemu Cieślakowi i paru innym należy skończyć okres ochronny. Niech pokażą co potrafią teraz. A tak dochowamy się takiego Kołodzieja, który ponad 30 walk wygrał i żadnego nie przegrał. Tylko, że walczył z bokserami o których nikt nie słyszał. Chociaż to patrząc na takich Lepaiów i Sosnowskich może się taka taktyka opłacać. Dostają opłacalne walki o Mistrza bawiąc się wcześniej w boks.

Jak widzicie narzekam, jak na piłkę, ale przecież oglądam.

Pierwszy dzień Świąt Wielkanocnych przebiegł dla mnie w sporcie pod znakiem tenisa. Najpierw mecz o awans do ósemki najlepszych drużyn kobiecych i mecz Polska - Hiszpania. Był to teatr jednej aktorki: Agnieszki Radwańskiej. Wygrała oba single w cuglach i musiała zagrać w deblu, gdyż jej siostra Urszula przegrała mecz ze słabszą z Hiszpanek. Chyba za wcześnie wróciła po kontuzji na kort, bo fizycznie /kondycja i siła/ nie jest przygotowana. Hiszpanka grała na jej gorszy forhend, a ona nie była w stanie ustawić się do bekhendu i większość jej odbić lądowała w siatce. Natomiast Agnieszka w deblu zagrała wyśmienicie. Bekhendowe i forhendowe liftowane precyzyjne zagrania na koniec kortu były dla Hiszpanek zabójcze. Kilka kończących wolejów zagrała Rosolska, ale też dzięki trudnym w odbiorze dla rywalek piłkom Agnieszki. Brawo Agnieszka - Super Star.

I mecz Wawrinka - Federer. Grali nie tylko dwaj Szwajcarzy, ale też przyjaciele od lat. Do tej pory, mimo,że jeden ma 29 lat, a drugi 33 walczyli ze sobą tylko raz w Indian Wells /wygrał w 2 setach Stanislas/. Różnica w dorobku ogromna. Do tego meczu Wawrinka wygrał tylko jeden Wielkoszlemowy turniej i 4 turnieje ATP, a Roger samych turniejów Wielkiego Szlema 17. Częściej grali razem debla, w tym na IO w Pekinie w 2008 roku wywalczyli złoty medal i w 2011 roku doszli do finału w Indiana Wells. O Federerze mówi się,że w erze specjalistów jesteś albo od gry na mączce, albo trawie, albo twardej nawierzchni, chyba że jesteś Federerem. Zaś do 2012 roku o Wawrince mówiono, że jest utalentowany, ale słaby wydolnościowo i niezdarny. Wawrinka pod koniec 2009 roku zmienił trenera i został nim Peter Lungren, któremu 3 laty zajęło przygotowanie go motoryczne. Od 2013 roku, a więc w wieku 28 lat zaczął grać na wysokim poziomie co jest ewenementem na skalę światową. Nie wszyscy wierzyli Janowiczowi, kiedy po czerwcowej porażce w ćwierćfinale w ubiegłym roku w Rolland Garros powiedział, że Wawrinka to najtrudniejszy przeciwnik z jakim grał. Miał to być pojedynek najsilniejszego jednorękiego bekhendu i najszybszego serwu /232 km/h/ Wawrinki z najlepszym forhendem świata /"płynne uderzenie biczem"/, klasycznym bekhendem, którym zagrywa piłki top spinem lub slajsem i najbardziej precyzyjnym serwem Federera. Mecz zaczął się zgodnie z oczekiwaniami od przewagi Rogera. Wynik pierwszego seta 6:4 nie daje wyobrażenia o dominacji Federera. Próbował niezwykle trudnych zagrań zwłaszcza forhendem, które niestety często grzęzły w siatce. Ale w sytuacji zagrożenia grał precyzyjnego drop shota, a kiedy w następnym zagraniu Wawrinka ustawiał się na półkorcie traktował go passing shotem. Ale o szacunku Federera dla przyjaciele świadczy, że ani razu w meczu /co mu się od lat nie zdarza/ nie zastosował "hot doga". Drugi set stał na niebywale wysokim poziomie. Obaj próbowali różnorodnych zagrań. Doszło do tie breaku, w którym Wawrinka odskoczył na 6:2. Roger doszedł do pięciu, ale seta przegrał i był to jego łabędzi śpiew. W trzecim secie Wawrinka robił praktycznie co chciał. Na początku Roger poszedł do siatki, ale dostał dwa passing shoty i cofnął się do końcowej linii. Wawrinka grał bekhend czopowo na lewą stronę kortu i bekhend Federera, a po 2-3 odbiciach zagrywał piłkę liftowanym forhendem na drugą stronę kortu, do której Roger z reguły nie dochodził. Przełamał na początku tego seta Federera dwa razy i było po zawodach. Po meczu publiczność owacją na stojąco dziękowała obu za grę. Wawrinka w tym roku ma już na rozkładzie Nadala, Federera i Djokovicia. Z najlepszych został mu tylko Murray, który jednak gra lepiej na trawie i twardych nawierzchniach. Zaczynam Stanislasowi kibicować, też dlatego, że to nasz rodak po babcinej kądzieli.

Ponieważ tak wielu stanęło w obronie JJ to myślę, że z sympatii do tenisa i tym zachęcony przekażę kilka krótkich zdań o turnieju ATP w Monte Carlo. Świetna obsada, no i dla mnie gra na tradycyjnym korcie ziemnym. We wczorajszych grach Ferrer sprawił sporą niespodziankę wygrywając ze swoim rodakiem Nadalem. Obaj grali głównie drivy, czasami tylko drop shoty. Wymiany piłek przez to były długie. Jeden gem w pierwszym secie trwał ponad 15 minut. Seta tego wygrał Ferrer w tie breaku. O jego zwycięstwie zadecydowało parę antykrosów i znakomite uderzenia z bekhendu. Mecz Federera z Tsongiem był bardziej ciekawy niż stojący na wysokim poziomie technicznym. Obaj popełniali wiele prostych błędów. Pierwszego seta wygrał Tsonga 6:2 grając szybkie piłki na końcową linię, a potem chip shoty. W drugim secie Federer pokazał znakomita pracę nóg tak ważną na kortach ziemnych oraz dobry bekhend i wygrał w tie breaku. W trzecim secie rozbił Tsonga liftowanymi silnie bitymi returnami, głównie bekhendowymi i wygrał 6:1. Półfinały dziś od 13-tej. Zapowiada się bardzo ciekawie, bo z Ferrerem zagra Wawrinka /zwycięzca Australian Open/ i moim zdaniem jest faworytem, gdyż gra bardziej urozmaicony tenis i ma lepszy serwis.A w drugim meczu Federer z Djokoviciem. Novak jak chce wygrać musi pokonać Rogera w dwóch setach, bo im dalej w mecz tym Federer jest lepszy. Życzę miłego oglądania.