Zgred

Vital Heynen mag czy szarlatan?
Fachura, praktyk, profesjonalista a przede wszystkim autorytet dla zawodników. Nikt z kadrowiczów nie śmie wątpić plan przygotowań, jaki na ten sezon przygotował dla reprezentacji Vitali. Tak pełne zaufanie kadrowiczów do Heynena jest kluczowe w osiąganych obecnie wynikach. Belgijski ORZEŁ z chirurgiczną dokładnością szlifuje do maximum, każdy siatkarski element gry. Dla większości kibiców, ekspertów wydawało się, że Vitalii osiągnął Himalaje siatkarskie na naszej planecie, zdobywając MŚ. Nie, to nie w jego stylu. Znalazł inny trudniejszy układ planetarny i podjął walkę, by go zdobyć. Aptekarsko rozpisuje nasze słabości i dziarsko zaczyna je krok po kroku eliminować. Przygotowuje jednostki treningowe w taki sposób, by każdy ćwiczony element zazębiał się z kolejnym. Podziwiam jego odwagę i wytrwałość w dążeniu do perfekcji. W czasie meczu przy linii wygląda na obłąkanego gościa. Dzikie oczy, ekspresyjne reakcje tak jak by on sam przebywał na parkiecie. Takie zachowanie pokazuje jak w czasie gry, pilnuje ćwiczone detale, by zespół je realizował. Doskonała czujka samej gry pozwala mu szybko reagować (taktyczne zmiany), jak i natychmiastowe krótkie uwagi (korekty zadaniowe) przekazywane zawodnikom. Dosłownie w każdym kolejnym turnieju widać jego rękę oraz element, nad którym pracował. Heynen to dla mnie fachura, jaką rzadko można spotkać.

Zagrywka – Vitali słusznie odczytał raporty przygotowane przez statystyków. Procentowe liczby są miażdżące, jeżeli chodzi o porównanie flota z siłową górna zagrywka. Nie chodzi tu o procent punktowy, lecz o regularność i taktyczną efektywność samej zagrywki. Nie ma większego sensu zagrywać mocno z góry, kiedy zagrywana piłka nie osiąga 110-120 km/h. Tylko prawdziwa bomba jest w stanie odrzucić rozegranie rywala od siatki. Te wolniejsze zagrywki 90-100 km/h nie są tak skuteczne. Również jest większy procent zepsutych zagrywek do zdobytych punktowych. Poza tym siłową górną zagrywkę taką 80-100 km/h prościej się przyjmuje (nadstawiasz tylko ręce pod odpowiednim kontem) niż flot, gdzie tor lotu piłki jest dużo mniej regularny powodujący większy dyskomfort na przyjęciu. Przyjmujący zawodnik do samego końca nie wie, czy będzie przyjmował na palce (daleki pod linie szybowiec) czy dyszlem (efekt spadającego kamienia). Przyjmujący nie wie, czy przy podrzucie piłki, kiedy zagrywa rywal, ma zrobić jeden, dwa, a może trzy kroki do przodu. Analizuje (bije się z myślami) jak się ustawić do przyjęcia. Spada koncentracja poprzez kalkulowanie. Pozycja przyjmującego staje się zachwiana i łatwiejsza do ustrzelenia. Poza tym flota można zdecydowanie lepiej wytrenować jako zagrywkę kierunkową. Ostatni istotny (może najważniejszy) plus zagrywki flot to seria. Mecz wygrywa się dzięki serii punktów zdobytych w jednym ustawieniu. Mając dobry wysoki blok, nie ma potrzeby marnotrawić zagrywki (aut, siatka), podając rękę rywalowi, by mógł zrobić przejście.

Blok – Vitali wybrał wzorzec na doskonałego środkowego. Dwa istotne czynniki to szybkość przemieszczania się i zasięg bloku. Środkowy ma blokować. Dla (chyba każdego) trenera kolosalne znaczenie w grze środkowego ma ilość bloków i wybloków, a nie zdobytych punktów w ataku. Heynen słusznie założył, że pierdolnąć w dół to każdy potrafi. Szybko przemieścić się ze środka do skrzydła to już nie. Nie każdy środkowy ma taki sam czas reakcji. Obecnie przy tak szybkim rozegraniu znacznie skraca się czas reakcji środkowego bloku. Prawidłowe przeciwdziałania to próba przyspieszenia przemieszczania się środkowego z pozycji wyjściowej do końcowej. Poziomy ruch pod siatką, dziś nabrał większego znaczenia. Kto z sześciu środkowych ma odpowiednie doświadczenie, zasięg, szybkość, by spełnić dziś wymogi nowoczesnej siatkówki. Heynen do dyspozycji miał: Kłos, Bieniek, Nowakowski, Kochanowski, Wrona i Huber. Dlaczego odpadli trzej ostatni. Kochanowski szybki jednak brak zasięgu, Wrona i Huber zapewne mnie zwrotni i widocznie wolniejszy czas reakcji przemieszczenia się na skrzydło. Tak to widzę.
Skuteczność bloku wynikała z dobrze dobranych pozycji wyjściowych pod dane ustawienie rywala oraz dążenia w pierwszej akcji do przynajmniej dwubloku. Natomiast, każda piłka sytuacyjna to trójblok jest obowiązkiem. Tempo i szczelność bloku można powiedzieć, było bliskie ideału. Jeżeli dodamy element dobrej zagrywki oraz trafne rozpisanie rywala to spokojnie można stwierdzić, że obecnie mamy najlepszą czapę na świecie.

Obrona – to dopiero Vitali okazał się magiem. Tak mało sprawne, ponad 2-metrowe klocki w obronie jak Muzaj Nowakowski, Bieniek nagle będąc w drugiej linii bronią strzały przeciwników. Nie wiem, czy to kwestia taktyki pod danego rywala, czy przesunięć pozycji końcowych w obronie zresztą to nieistotne. Fakt jest taki, że gdzie w obronie staliśmy, to ekipy atakujące z drugiej strony siatki o dziwo często tam atakowali. Minęli szczelny blok, a piłka nie dotyka parkietu, tylko wystawiony rąk naszych zawodników dobrze stojących w obronie. Nisko na nogach, twarzą i ciałem do piłki, z wysuniętą zewnętrzną nogą do przodu od linii bocznej. Wszystkie elementy techniczne na najwyższym poziomie. Dołóżmy do tego rotacje na pozycji libero w zależności od sytuacji czy jesteśmy w przyjęciu, czy na zagrywce, a ponownie otrzymujemy obraz dopięcia wszystkich detali kolejnego elementu gry.

Dystrybucja ataku – to następny plus dla całego sztabu szkoleniowego. Wszystkie cztery strefy aktywne (w górze), kiedy Drzyzga piłkę ma na palcach. Widoczne próby przyspieszenia gry. Quick (atak grany z szybkiej piłki) grany z Bieńkiem, Kubiakiem czy nawet z Muzajem znacznie poprawiły statystyki w rubryce atak. Sytuacyjne piłki ciągnięte z drugiej linii nie były grane wyłącznie do Leona tylko przez trzy strefy. No może by nie była za pięknie, to uważam, że kiedy Muzaj jest w drugiej linii, to można odpuścić grę na przyspieszonej piłce. To nie jest typ szybkiego atakującego ala Wlazły. Skuteczniejszy jest na zasięgu niż na zaniżonej przyspieszonej piłce. Nasz środek fantastycznie nam chodził w różne strefy (przy sypie, na suwa, za plecy), że środkowi stojący z drugiej strony sieci byli skutecznie wożeni po całym boisku, przez co często blokowali opcją. Kolejna część rzemiosła siatkarskiego jak ataku po przyjęciu i na kontrze Vitali drobiazgowo trenował i rozpisał pod każde ustawienie. Naprawdę statystycy z Francji czy Słowenii nie mieli łatwego zadania i wskazać swoim trenerom co Polska będzie grała w danym ustawieniu.

Reasumując tak grającej Polski, jak w meczu z Francją żadna znana mi reprezentacja w naszym układzie słonecznym nie byłaby w stanie zatrzymać. Z niecierpliwością oczekuje wrześniowych mistrzostw Europy. Są duże przesłanki, że możemy pozamiatać wszystkimi rywalami na tej imprezie.

DEKLASACJA !

@ Zgred

Jak ja Ci zazdroszczę kłopotów bogactwa, jaki mamy w męskiej siatkówce.
Dobre szkolenie i wyrównana liga sprawiły, że możemy wystawić chyba cztery równorzędne drużyny, czego nie ma w innych grach zespołowych.
W bliskiej mi piłce ręcznej z reprezentacją jest kompletna klapa i muszę się skupić na grze mistrzów Polski z Kielc, którzy po występach w Final Four po wyeliminowaniu głównego faworyta z Paryża zakontraktowali najlepszego bramkarza na świecie Wolfa, i najlepszego rozgrywającego świata Chorwata Igora Karacića.
Niestety sukcesy drużyny z Kielc są kosztem rodzimych piłkarzy.

O ile z reprezentacją w siatkę jest bardziej jak dobrze tak mam wrażenie, że liga jest mało stabilna. Wpierw Stocznia Szczecin, teraz ONIKO....
Na meczach AZS Politechnika Warszawska bywałem i jakoś strasznie się obawiałem tej strasznie agresywnej polityki klubu pod nowym szyldem. Mam nadzieję, że nie miałem racji. Szkoda, bo sportowo drużyna naprawdę zapowiadała się rewelacyjnie i udowodniła to w zeszłym sezonie.

https://onicowarszawa.pl/aktualnosci/komunikat-onico-warszawa-3425?fbclid=IwAR0MIy5Cx_IxRKuqbnMgQUu3PD8hqtEoKyMB8MSWzhtPE68VrIf4KzagXt0

Właściwie prawdziwe ściganie podczas tegorocznej 106 edycji Tour de France skończyło sie wczoraj.Dziś tylko tradycyjny etap przyjażni z rundami w Paryżu i finiszem na Avenue des Champs Elysees. Wyścig był prawdziwe emocjonujący, pewnikiem dlatego,że w odróżnieniu od wielu poprzednich lat przewaga jednej grupy nie była tak wyrazista. Do tego przyroda spłatała figle i skrócono dwa bardzo trudne w założeniu etapy alpejskie ( 19 i 20). Nie ogłoszono zwycięzcy etapu 19, który został przerwany , jedynie uznano różnice czasowe jakie odnotowano na 37,5 km od mety na przełęczy w Tignes. Te pomiary dały prowadzenie młodemu Kolumbijczykowi Eganowi Bernalowi, który żółtą koszulkę dowiózł do mety.Wczorajszy etap wygrał znakomity i utytułowany Włoch Vinzenzo Nibali, któremu tegoroczna "Wielka Pętla " zupełnie nie wyszła i zajął dalekie miejsce w klasyfikacji generalnej. W Wyścigu startowała Polska grupa CCC oraz dwóch kolarzy Michał Kwiatkowski Ineos oraz Łukasz Wiśniowski CCC. Wielkie litery CCC na strojach powodowały,że kolarze naszej grupy byli w TV widoczni. i tyle o "naszym "udziale w ściganiu na trasie.
Francuzi przez dużą część Wyścigu mieli nadzieję,że po 34 latach wygra zawodnik z ich kraju, gdyż prowadził w klasyfikacji przez 10 etapów Julien Alaphilippe Deceunick Quick Steep , a blisko czołówki byli Pinot oraz Bardet. Niestety Pinot na 19 etapie musiał się wycofać, a Bardet poniósł za duże straty w Pirenejach. Natomiast .Alaphilippe prezentował się naprawdę dobrze, co prawda wygrał w 2018 roku prestiżowy wyścig Dookołą Anglii z całą czołówką brytyjską ( m.innymi Froome, Thomas, bracia Yates),ale skala trudności była znacznie mniejsza. Objął prowadznie po etapie w Wogezach i bardzo umocnił je po etapie jazdy na czas oraz pierwszym etapie w Pirenejach. W moim przekonaniu kierownictwo jego ekipy popełniło zasadniczy błąd na 14 etapie w Pirenejach, kiedy na 15 km od mety zaczał odpadać od grupy liderów Thomas nakazano mu zaatakować i powiększyć przewagęnad Walijczykiem. Julien to zadanie wykonał,ale zyskał tylko 25 sekund przewagi , natomiast przyjechał na metę krańcowo wyczerpany. Następnego dnia w Pirenejach stracił to co zyskał i widać było,że wysoka forma uleciała. Do wczoraj był jeszcze na 2 miejscu,ale po skróconym do 57 km etapie , w tym, 33 km podjazdu spadł na 5 miejsce.Przypomnijmy tylko,że ostatnim francuskim zwycięzcą TdF w 1984 roku był Laurent Fignon ( wygrał 2 razy),a przed nim 5 razy ( z przerwą) wygrywał Bernard Hinault.
Dla ludzi mało związanych z kolarstwem fakt wygranej w całym wyścigu przez mało znanego Kolumbijczyka, 22 - letneiego Egana Bernala Gomeza z grupy Ineos ( przypomnijmy,że zastąpiła Sky) mogło być niespodzianką. I w pewnym sensie było, gdyz Bernal miał w tegorocznym TdF nie startować. Zastąpił w ostaniej chwili mocno poranionego Chrisa Froome. Mnie cieszy,że po raz kolejny TdF wygrał kolarz wszechstronny,a nie tylko specjalizująćy się jeździe po górach. Bernal w swej krótkiej karierze wygrywał wyścigi jednoetapowe, był mistrzem Kolumbii w jeździe na czas oraz w 2017 roku wygrał Tour de l"Avenir. Ja go oglądałem w zeszłorocznym Tour of California i tegorocznym Wyścigu Dookoła Austrii, które to imprezy wygrał. Imponował ogromną dojrzałościa, dyscypliną taktyczną i oczywiście siłą jazdy.On nie szarpe bez potrzeby, nie traci sił na pokazówki, nie gania za kolarzami, którzy mu nie zagrażają. W zasadzie przez większośc trasy jest niewidoczny,lecz kiedy potrzeba atakuje i wykorzystuje słabość rywali. Jego starszy o 7 lat i znacznie bardziej utytulowany rodak Nairo Quintana po raz kolejny nie wygrał TdF. Był on w "Wielkiej Pętli " dwa razy 2 i dwa razy 3, a wygrał Giro i Vueltę. W tym roku przygotowywał się specjalnie do Francji,ale chyba miał za słabą formę na początku wyścigu i za dużo stracił w Pirenejach, bo w Alpach prezentował się bardzo dobrze. Ale moim zdaniem nie wygrał dotychczas TdF, gdyż jest kolarzem jednostronnym i bardzo słabo jeździ na czas.
Jeżeli można mówić,że ktoś zawiódł to grupa Movistar, która patrząc na nazwiska była bodaj najmocniejszą i wprowadziła do pierwszej 10-tki trzech kolarzy Landę, Quintanę i Valverde ,ale na miejscach 6.8 i 9. Natomiast bardzo dobrze pojechał Niemiec Emanuel Buchmann z grupy Bora Hansgrohe, który 2 lata temu był pomocnikem Majki, a dziś Majki nawet nie wystawiono, a Buchmann zajął 4 miejsce.
Klasyfikacja końcowa 106 Tour de France ;
1 Egan Berdal Gomez Kolumbia Ineos.
2. Geraint Thomas ( ubiegłoroczny zwycięzca) Wielka Brytania Ineos
3. Steven Kruijswijk Holandia Jumbo Visma
4. Emanuel Buchmann Niemcy Bora Hansgrohe
5.Julien Alaphippe Francja Deceunick Qiuk Steep.
83 Michał Kwiatkowski Ineos strata 2,43 .
127 Łukasz Wiśniowski CCC strata 3,46.

@Zgred
Jak oceniasz debiut Leona?
On sam wystawił by sobie 7 w skali 1-10

Jak nasz Zbyszek opowie o finale męskiego singla Wimbledonu - Anno Domini 2019...? Ciekaw jestem bardzo, gdyż oglądając ten spektakl, miałem wrażenie, że siedzę w kinie i na dużym ekranie mam możliwość niemalże wcielać się w postacie, które bez dwóch zdań swoją grą, zasługują na Oscara. Choć wynik w moim kibicowaniu Szwajcarowi się nie spełnił...Chyle czoła przed Gigantami Tenisa !

Aleś Zgredzie akcję zapisał te obrony coś nieprawdopodobnego.
Na Uniwersjadzie nasza młodzież po 3:2 z Rosją w finale. Siatkówką Polska stoi bez dwóch zdań, żadnego ale.

I mamy półfinał ligi narodów. Niesamowite patrząc na skład.

Tradycyjnie w pierwszą sobotę lipca rusza już 106 Wyścig Dookoła Francji (TdF).Będzie liczył 3460 km podzielonych na 21 etapów.Udział weźmie 22 ośmioosobowych ekip.W dniu 04.07 w Brukseli na Grand La Place odbyła się uroczysta prezentacja drużyn. Bowiem w 2019 roku TdF wystartuje z Brukseli w 50 rocznicę wygranej Eddy Merckxa, skąd ten belgijski kolarz pochodzi. W wyścigu będą dwa etapy jazdy na czas 2 ( 27,6 km) oraz 13 (27 km), 7 etapów górskich ( 1 w Wogezach i po 3 w Pirenejach i Alpach). oraz 12 etapów płaskich. Do najtrudniejszych należy zaliczyć :
- etap 6 w Wogezach podczas którego powinno dojść do ustalenia hierarchii,
- 18 z wjazdem na 3 dwutysięczniki z najwyższym wzniesieniem na Galibier 2642 m npm,
- 19 z podjazdem na najwyższy punkt na trasie wyścigu ,na przełęcz de Iseran 2770 m npm,-
- 20 z morderczym liczącym 33 km podjazdem do mety na Val Thorens 2365 m npm.
Z bardzo znanych kolarzy w wyścigu nie wystartuje Christopher Froome ekipa Ineos , który doznał poważnych obrażeń podczas treningu przed IV etapem Criteriunm du Dauphine, Tom Dumoulin grupa Sunweb, kontuzjowany na 3 etapie Giro oraz Carapaz i Lopez z Movistaru desygnowani do odegrania głównych ról w tegorocznym Giro (Carapaz wygrał ten wyścig).
W poszczególnych ekipach do tych, którzy zaznaczą swą obecność w kwalifikacji generalnej należy zaliczyć :
- w grupie Ineos ( dawna nazwa ekipy Sky) do faworytów należy ubiegłoroczny zwycięzca Geraint Thomas nr 1. Ale wzorem 2018 roku pojadą na 2 liderów i tym drugim będzie młody 22 letni, niesamowicie mocny Kolumbijczyk Egan Bernal Gomez nr 2 , zwycięzca tegorocznego Wyścigu Dookoła Szwajcarii. Głównymi pomocnikami zostali Polak Michał Kwiatkowski nr 4 oraz Castroviejo nr 3.
- w drużynie Bora Hansgrohe nie wystartuje Rafał Majka i jej liderem będzie Emamel Buchman nr 12, zaś tradycyjnie o białą koszulkę w klasyfikacji punktowej walczył będzie Peter Sagan nr 11,
- grupa Deceuninck Quick Steep ma lidera w osobie Juliana Alaphilippe nr 21 ,
- w AG2 R o czołowe lokaty walczyć będą Roman Bardet nr 31 oraz Tony Gallopin nr 35
- w ekipie Bahrain Merida pojedzie jeden z faworytów do wygranej Vincenzo Nibali nr ,a na etapach pokaże się Rohan Denis nr 44,
- drużyna FDJ to znany Thibaut Pinot nr 51,
- liderem mocnej ekipy Movistar będzie Nairo Quintana nr 61, który start w TdF potraktował docelowo, a jego pomocnikami i ewentualnie zastępcami będą takie tuzy jak Alejandro Valverde nr 62 oraz Mikel Landa nr 65,
- w Astanie najlepsi to Jakob Fugslnang nr 71 i Izaguirre nr 75,
- Jumbo Visna stawia na Stevena Krujswijka nr 81 oraz George Bennetta nr 82
- w drużynie EF Education First najlepsi to Rigoberto Uran nr 91 i Tejay van Garderen nr 97,
- z drużyny Mitchelton Scott zawsze walczącym o wygraną jest Adam Yates nr 101, który jednak zawsze ma jeden etap stracony,
- nasza polska ekipa CCC nie ma kandydatów do wysokich miejsc w klasyfikacji generalnej,ale dobrze powinien się pokazać przejęty z RMC Racing Greg van Averamet nr 111, W tej ekipie pojedzie drugi Polak w wyścigu Łukasz Wiśniowski. I dobrze, gdyż w awizowanym pierwotnie składzie w polskiej ekipie nie miało być żadnego polaka,
- liderem Treak Segafredo znowu będzie świetny,lecz pechowy Tasmańczyk Richie Porte nr 131, zaś jego zastępcą Bauke Mollema nr 136,
- w Lotto najlepszy to Caleb Evan nr 161, w Katiuszy Ilnur Zakarin nr 181,w Dimension Data Evan Hagen nr 201 oraz Roman Kreuziger nr 206,
- nowa ekipa Arkea Sansic ma w składzie Warrena Bargilla nr 211, a po sezonie przejdzie do niej Nairo Quintana, który miał też propozycję od CCC,ale postawił zbyt wygórowane żądania finansowe,
- wreszcie w silnej drużynie Uae Emirates pojadą tacy kolarze jak Daniel Martin nr 121, Fabio Aru nr 122 oraz Sergio Henao nr 125. Pozostałe drużyny : Cofidis, Total, Wanty i Sunweb wystawią młodych, będących na dorobku kolarzy.
Oczywiście jak w każdym wielkim wyścigu wieloetapowym powinni objawić się na wysokich miejscach kolarze nie zaliczani przed startem do grona faworyzowanych tak jak było w ubiegłorocznym TdF z Thomasem i Rogliczem czy w tegorocznym Giro z Carapazem. Miłego oglądania.

#Siatkówka Kobieca

Reprezentacja Polski w piłce siatkowej kobiet awansowała do turnieju finałowego Ligi Narodów.
Po wygraniu turnieju w Montreux Biało-Czerwone wysłały jasny sygnał, że w tym roku mogą powalczyć o coś więcej niż o wygraną w pojedynczych spotkaniach. W Lidze Narodów zawodniczki Jacka Nawrockiego od początku utrzymywały dobrą formę i poza meczami z bardzo silnymi reprezentacjami nie zawodziły.
Polki wystąpią w Final Six Ligi Narodów po raz pierwszy od 2000 roku. W tej fazie sześć ekip zostanie podzielona na dwie grupy, z których do półfinałów awansują po dwa najlepsze zespoły. Wcześniej udział w finałach zapewniły sobie reprezentacje USA, Brazylii, Włoch Turcji oraz Chin, które będą gospodarzem imprezy.

Zawody odbędą się w dniach 2-7 lipca w chińskim Nankin.

Trudno określić, czy wyniki kadry Nawrockiego można porównywać do osiągnięć "złotek Niemczyka", który w 2003 i 2005 roku zdobywał złote medale na Mistrzostwach Europy. Obecny zespół jest dopiero na drodze do ewentualnych sukcesów. Na przestrzeni wielu lat kadra siatkarek przechodziła zmiany, pod rękoma różnych trenerów czy aspektów szkolenia, prowadzenia kadry czy prowadzenia meczów. Widać gołym okiem popełniane błędy, ale widać także, co ważniejsze dobrą selekcję i trend stawiania na młodość, na rozwój.
Final Six Ligi Narodów to jedynie przedsięwzięcie komercyjne, ale też bardzo siatkarsko szlachetne i liczące się na świecie.
Dodatkowa nauka i doświadczenie, którego zawsze mało i mało...

W Paryżu zakończył się drugi w tym roku Turniej Wielkiego Szlema na kortach Rollanda Garrosa. Dwa tygodnie wielkiego tenisa w wykonaniu mężczyzn i sensacyjnego kobiet.
Ale najpierw o polkach i polaku. Młodziutka, 18-letnia Iga Świątek odniosła wielki sukces dochodząc jako 3 polka po Jadwidze Jędrzejowskiej w 1936 i Agnieszce Radwańskiej w 2013 roku - do IV rundy turnieju. Szczególnie dobry występ zanotowała w II rundzie zmiatając z kortu niewygodną i notowaną na 33 rankingu Chinkę Wong ( Świątek była przed turniejem na 103 miejscu). Pokazała już spore umiejętności i duże możliwości. Ma ona naturalną łatwość gry wzdłuż linii, co zwłaszcza w wykonaniu bekhendowym jest na światowym poziomie. Poprawiła serwis i poruszanie się na korcie. Nadal gra jednak nieregularnie co chyba wynika z jej małej dojrzałości emocjonalnej,ale praca z psycholożką powinna pozwolić jej ten mankament opanować. Z Halep przegrała zdecydowanie,gdyż była niedysponowana fizycznie i psychicznie. Jak przed meczem z Rumunką powiedziała jej trenerka przygotowania fizycznego, po meczu z Wong odczuła ból w operowanym dwa lata temu stawie skokowym( po czym miała rok przerwy) . W następnym meczu z Puig, dopiero jak się poczuła pewniej, to zagrała na normalnym poziomie ,ale dopiero od 2 seta. Zastanawiała się czy wyjść na mecz z Halep. Wyszła, ale w takim stanie psychicznym i fizycznym wiele wywojować nie była w stanie.Jej starsza koleżanka Magda Linette w II rundzie przegrała z Halep ,ale miała szanse by spotkanie wygrać. Niestety jest ona dobrze wyszkolona, lecz na przeciętnym poziomie i nie ma żadnego topowego zagrania. Halep również jest tylko wszechstronna ,ale na znacznie wyższym poziomie. A o tym,że Rumunka była do ogrania zaświadcza fakt,że w ćwierćfinale rozjechała ją 17-letnia Ukrainka Anisimowa. Natomiast Hubert Hurkacz odpadł w I rundzie, co prawda z samym Novakiem Djokoviczem,ale zagrał słabo. Właściwie tylko w 5 gemie II seta pokazał duży potencjał przełamując Serba. Niestety Hurkacz czyni niewielkie postępy. Nadal bazuje na mocnym serwisie i niezłym returnie. Reszta wymaga poprawy. Najbardziej brakuje mu regularności.Jest w stanie zagrać kilka piłek na wysokim poziomie, po czym psuje kilkanaście łatwych zagrań.Ten brak widać było i w Challengerze w Poznaniu w którym w półfinale przegrał z bardzo nisko notowanym 18-letnim Niemcem. Powiada się,że jest on dobrze ułożony osobowościowo ,ale chyba aż, za bardzo, bo to on rządzi trenerami,a nie oni nim. Taki Dominic Thiem od początku kariery ma 1 trenera,a Hurkacz od 2016 roku ma już piątego. Aby czynić postępy musi mieć trenera, który systematycznie będzie eliminował błędy i usprawniał poszczególne zagrania.

A teraz o wynikach.
Jako się rzekło pojedynki mężczyzn stały od I rundy na bardzo wysokim poziomie. Dzieje się tak w tenisie męskim,że młodzi ostro atakują,a starzy nie chcą oddawać pola. W turnieju panów niespodzianek nie było. W ćwierćfinale na 10 najwyżej notowanych w rankingu ATP grało 8. Nie wszedł do tej fazy tylko Tsitsipas,ale trafił na odradzającego się Wawrinkę. Na bardzo wysokim poziomie stały pojedynki : Djokovicz - Zvieriev, Thiem - Chaczanov, Federer - Wawrinka, Nadal - Federer . Ale na najwyższym półfinał Thiema z Djokoviczem. Pogoda zresztą ten pojedynek podzieliła na 3 części i końcówka odbyła się w sobotę po południu.Pewno ten fakt,że Nadal miał ponad 24 godziny więcej odpoczynku od Thiema zważył na wyniku i przebiegu finału. W finale jako się rzekło jak w ubiegłym roku spotkali się Nadal z Thiemem i wygrał Hiszpan. a odbyło się to we French Open po raz 12. Finał nie zachwycił, bowiem walka trwała tylko w pierwszych 2 setach, bo w 2 następnych dominował Nadal. Narzucił on od początku taki ekspansywny tenis oparty na przebijaniu piłek na boczne strony kortu i zmuszaniu Austriaka do wyczerpującego biegania . Thiem nie był w stanie, poza 2 setem przejąć inicjatywy i musiał polec. Ja zawsze w pamięci zachowam finał marzeń z 2015 roku Wawrinka Djokovicz i dwa z udziałem Nadala I Federera z 2011 i 2008 roku. Czyli poziom męskiego tenisa wyrównuje się,ale nie wzrasta.

Natomiast u kobiet niespodzianka goniła sensację. Dość powiedzieć,że do ćwierćfinału spośród 10 najwyżej notowanych w rankingu WTA doszły tylko 3 : Halep, Stephens i zwyciężczyni Barty. Tej klasy zawodniczki co Osaka, Pliskova, Bertens, Kerber czy Serena Willimas odpadły wcześniej. W finale zmierzyły się 23 -letnia Australijka Barty - 8 w rankingu, która jeszcze 3 lata temu uprawiała krykiet z 19 letnią Czeszką Vondrousovą, zajmującą 99 miejsce w rankingu. Żeby nie mecze polek to pojedynki pań przeszłyby całkiem niezauważone i naprawdę nie jestem w stanie wymienić,ani jednego stojącego na jakim takim poziomie. Kwintesencją tego drastycznego obniżenia się jakości tenisa kobiecego był finał w którym Barty rozniosła Czeszkę, a wystarczyło jej na to takie prostackie granie, najpierw długa piłka na koniec kortu, a po przebiciu piłki skrót. Z drugiej strony cieszy ,że większość z pań grających od IV rundy to kobiety ,a nie babochłopy lub brojlery. Do głosu dochodzi u kobiet ponownie technika kosztem siły i wzrostu. Barty ma 166 cm wzrostu,a Vondrousova 172 cm. W tej sytuacji Iga Świątek jak poczyni dalsze postępy może zajść wysoko.

Chciałem lodu, no to mam, całe wiadro kostek na mą kibicowską rozgrzaną głowę Simona Halep zrzuciła. Efekt mrożący uczyniła, co gorsze nie tylko na obserwatorach ale i na samej Idze. Sroga lekcja i pokazanie młodszej pretendentce „gdzie raki zimują”.

No cóż, jak Lech Sidor powtarzał „nogi zostały w szatni” i w zasadzie nie było co zbierać, pozostaje mieć nadzieję, że „nogi dojadą” z czasem. Oby ta dzisiejsza lekcja tenisa była faktycznie nauką która zdopinguje naszą Igę do uporczywej, ciągłej, wytężonej pracy. No i oby zdrowie jej dopisywało.

@ Zbyszek

"1,1 na Anglika i 9,5 na Amerykanina" choć świat pisze o Meksykaninie.

Oglądałem ten pojedynek na żywo i muszę przyznać, że po posłaniu na deski Ruiza jest pozamiatane. Tym czasem ten cios jakby go tylko otrzeźwił i całkowicie odmienił losy walki. Od tej pory rządził i dzielił wytatuowany z dużą nadwagą Andy Ruiz.

Uf, no i mam za swoje! Chciałem meczu na przełamywanie siebie samej - otrzymałem, chciałem przeczekania świetnie serwującej rywalki, nie zrażania się - no to miałem. Wielkie gratulacje dla Igi!!! Takie mecze są świadectwem wkraczania w wiek dorosły. Ogromne gratulacje.

Nie wiem czy przyczyną początkowej zapaści była głowa, czy jakiś problem zdrowotny, trochę się obawiam że jeśli to drugie, to z Halep no cóż trzeba powalczyć, ale liczyć na coś więcej raczej nie można. Jeżeli zaś ze zdrowiem w poniedziałek by było w porządku, to trzeba się bić na całego, stracić nic nie można, a zyskać bardzo wiele i według mnie ze zdrową i dobrze biegającą i ustawiającą się Igą Rumunka jest faworytką w stosunku 70 do 30 lub nawet tylko 60 do 40. No udaru dostaję, iocosus loduuuu!!!


# siatka

Zgredzie dzięki, bij zabij ale ligi kobiecej zupełnie nie śledzę, info przydatne, trochę mnie uspokoiłeś.
No pora na USA! A później możemy się posprzeczać co zrobić z Kubiakiem w Iranie!?